Ik ben een beetje ontredderd. En Wesseltje is dat nog meer. Een paar dagen geleden merkte ik dat Wesseltje wat slapjes was. Hij kon niet meer goed het trappetje in het hok beklimmen en huppelde ook niet meer zo actief als normaal. Toen ging hij in twee dagen tijd keihard achteruit. Gisteren kon hij het trappetje helemaal niet meer beklimmen en vandaag had hij ook geen zin meer om zijn brokjes op te eten. Toen hij van de plantenbak af wilde springen en heel hard op de grond plofte waarna hij niet meer goed omhoog kon komen wist ik dat er iets helemaal fout zat. Op naar de dierenarts dus.
En daar kom ik nu net vandaan. Met rode huil-ogen en uitgesmeerde mascara op mijn wangen. Nadat de dierenarts Wesseltje had onderzocht zei hij dat hij iets met ons wilde bespreken. De tranen prikten toen al achter mijn ogen, want als een dierenarts iets in die trant zegt dan weet je wel dat er iets goed fout zit. Hij dacht dat er iets mis was met Wesseltje’s gebit waardoor hij minder goed heeft kunnen eten en daardoor ontzettend verzwakt is geraakt. Maar met zekerheid kon hij het niet zeggen, daar zou hij Wessel voor onder narcose moeten brengen om hem goed te kunnen onderzoeken. Alleen was mijn nijn veel te zwak, als hij in een roes gebracht zou worden dan zou hij zeer waarschijnlijk niet meer wakker worden. Uiteindelijk kwam het er op neer dat mijn konijntje op de grens van leven en dood zat en de kans op verbetering van zijn toestand was minimaal. Het leek de dierenarts beter om hem in te laten slapen, maar de keuze was ons.
Wesseltje is niet gewoon zo maar een konijn, hij is mijn kindje. Ik hou echt super veel van dat beestje. Ik heb dus ook tranen met tuiten gejankt toen ik dat vreselijke nieuws te horen kreeg. Samen met Robin mocht ik in een apart hokje gaan zitten om er even over na te denken. En om dan uiteindelijk de beslissing te nemen. Na een dik half uur (nog steeds in tranen) wist ik het nog steeds niet. Neem maar eens zo’n beslissing, tering. In laten slapen wilde ik absoluut niet, maar ik wilde wel het beste voor Wesseltje. Ik denk dat dit wel het grootste dilemma is dat ik ooit voorgeschoteld heb gekregen. Robin en ik hebben uiteindelijk besloten om Wesseltje toch nog een kans te geven. Hij heeft al zo’n rotleven achter de rug (gedumpt op straat, tijdje in het asiel gezeten, gewoond bij een psychopathisch mens, weer gedumpt en nog weer een jaar lang in het asiel gezeten), hij verdient het echt om nog wat langer van een fijn konijnenleven te genieten.
Hij heeft toen een infuus van een halve liter in zijn lichaampje gepompt gekregen en een spuitje met een pijnstiller. Ik moet hem nu vijf keer per dag dwangvoeren, daarnaast moet ik hem vier keer per dag druppels voor een goede darmflora geven en één keer per dag pijnstillers. En dan maar hopen dat hij aansterkt. We kijken het aan tot maandag, als er dan nog steeds geen verbetering is, moeten we alsnog met Wesseltje naar de dierenarts. Maar daar denk ik nu liever nog even niet aan.
Hij ligt nu versuft te slapen in de woonkamer. Soms beweegt hij wel iets, maar je ziet wel dat hij het er moeilijk mee heeft. Het breekt mijn hart.
Edit: Wesseltje is een dag later thuis overleden. Zie blogpost hier.
Een blog door 
Twitter
Facebook
Tumblr
Last.fm
Youtube
Volg met RSS Feed
Volg met Bloglovin'
Wat een ontzettend naar bericht zeg.
Ik heb al jaren konijnen en ook eenmaal iets soortgelijks meegemaakt dat 1 van mijn konijnen niet meer wilde eten en gewoon niet meer van zijn plaats af kwam. Gek genoeg kon hij opeens niet helemaal meer op zijn achterpootjes leunen en lopen. Dierenarts wist niet wat er precies aan de hand was en uiteindelijk toch naar huis gegaan en hem oa ook dwang moeten voeden. Wonder boven wonder ging het na een paar dagen weer de goede kant op. Vorig jaar heb ik nog een ander konijn moeten inslapen ivm met groeiend kankergezwel. Beestje had zoveel pijn maar zat nog vol leven dat men injecties met de sterkte voor een grote hond nodig om hem te kunnen inslapen. Konijnen zijn ondanks het formaat en de hoge aaibaarheidsfactor toch ontzettend sterke diertjes.
Ach jeetje! Ik wens je enorm veel sterkte. Ik hoop echt dat hij aansterkt. Heb twee katten in moeten laten slapen. Twee keer was ik niet te troosten! Ik snap ook nooit mensen die zeggen: ‘het is maar een dier’. Die katjes waren inderdaad mijn kindjes. Vooral de laatste, ik was 19 en dan heb je er echt jarenlang bewust voor gezorgd. Wij hebben ook echt alles geprobeerd en de dierenarts zei al tachtig keer dat hij ingeslapen moest worden maar zo’n beslissing neem je niet zomaar! Ik wens je enorm veel sterkte, wat er ook gebeurt!
Gelukkig was het dwang voederen niet onder dwang! Wesseltje ging achter het voeder spuitje aan en wou graag meer Olvarit Wortel Babyvoeding!
Ahw! Wat zielig:(
Heel veel sterkte lieve irisje!
Lieverd toch. Ik snap het helemaal!
Ik zou ook helemaal van slag zijn en het gevoel hebben dat ik mijn kind verlies.
Je hecht je aan zo’n beestje, je houdt er van en doet alles voor m. En als er dan iets mee is raak je helemaal in paniek, je hart doet pijn als je denkt aan “mocht het ernstig zijn”. Helaas is het bij wesseltje nu erg. En ik kan alleen maar voorstellen hoe emotioneel je bent. Ik zal voor je duimen dat het toch goed gaat komen met Wesseltje!
Ach wat ontzettend naar! Heel herkenbaar. Zo’n beslissing nemen is echt ontzettend moeilijk. Vooral omdat je voor ‘een ander’ beslist. Ook al is dat in dit geval een konijn.. het is hartverscheurend. Hopelijk knapt Wesseltje wat op en hoeven jullie daar niet meer overna te denken! Sterkte!
Ach, wat ontzettend zielig en naar!
Ik duim heel hard voor Wesseltje en jou en ik hoop dat hij dit weekend weer wat aansterkt naar zijn oude, gezonde zelf. Ik vind het enorm dapper dat je hebt gekozen om hem nog een kans te geven en hem zo intensief te verzorgen nu. Heb ik veel respect voor.
Ik zend jullie alle kracht, voorspoed en gezondheid vanaf hier!
Veel liefs,
Iris.
Ah wat super zielig zeg. Ik zat dit verhaaltje en met branderige ogen te lezen. Echt heel veel sterkte! *en een knuffel voor Wesseltje*
Pingback: Nothing gold can stay | IKBENIRISNIET