Warning: Deze blogpost heb ik gebruikt als afvoerputje voor mijn zwartgallige zelfmedelijden. Een tikkeltje overdrevenheid hier, een vleugje aanstelleritis daar. Mocht je daar niet zo goed bestand tegen zijn, lees dan vooral niet verder.
‘Onverwoestbaar’ is mijn trademark. Want ik kan wel tegen een stootje. Ik kom daar bij nader inzien toch op terug. De afgelopen weken voelde het alsof ik steeds een stapje dichterbij de afgrond kwam, om als een Alice in wonderland naar beneden te donderen in mijn eigen gecreëerde vicieuze cirkel. Ik breng al zo’n drie dagen in bed door. Mijn hoofd voelt zwaar, dat beetje energie wat ik bezat is in stukjes gehakt en weggezogen als een embryo bij een abortus en ik ben huilerig als een klein kind. En als ik niet kan slapen en chronisch aan het piekeren ben over de zin en onzin van mijn bestaan voelt het alsof mijn ingewanden uit elkaar scheuren. Ik verdrink mijzelf in zelfmedelijden. En wijn. Ik klaag steen en been, want ik voel me ellendig tot op het bot. Ik ben niet te genieten en ik sta op instorten.
Ik mag mijzelf ervaringsdeskundige noemen op het gebied van Pfeiffer, depressie, voorjaarsmoeheid, winterdipjes, slaapgebrek, migraine en stress. Maar deze keer voelt het alsof de oververmoeidheid desastreuze vormen heeft aangenomen. Een Pfeiffer 2.0 met een vleugje levensmoeheid. Ik snap het niet. Want overal om mij heen is ziekte en verderf, maar mijn leven is eigenlijk gewoon heel goed te doen, ik heb het recht niet eens om te klagen.
En dan bel ik met mama. Want op instortmomenten is mijn moeder de beste psycholoog. Ze vindt nooit dat ik me aanstel en ik mag zoveel zeuren als dat ik wil. En nu is alles weer oké. “Back to basics, Iris. Rust, reinheid en regelmaat. Lekker de frisse buitenlucht in en goed eten” zegt ze dan. Alles lijkt dan ineens weer simpel en verdraagzaam. Ik sleurde mijzelf uit bed, maakte het konijnenhok schoon en ging in een comfy huisvrouwenoutfit naar de Albert Heijn. Op instortmomenten mag je je met joggingbroek en makeuplooshoofd in het openbaar vertonen, dat is een ongeschreven regel.
Ik ga mijzelf volproppen met multivitamines, weerstandverhogende supplementen, probiotica, fruit, verse sinaasappelsap, fuckloads aan groenten en Redbull. En wie weet breng ik nog een bezoekje aan de huisarts (hellz no dat ik dat doe, ik zeg dat nu alleen om ga-eens-naar-de-dokter-preken te voorkomen). Gewoon doorgaan, blijven lachen, geloven in jezelf, als je haar maar goed zit, na regen komt zonneschijn en wat je niet ombrengt maakt je sterker. Ik ga de ondraaglijkheid van alles wat ik stom vind accepteren, want het leven is nu eenmaal ook gewoon niet leuk, daar doe je niets aan. En dan, dan komt alles goed. Want elke keer komt het wel weer goed. Misschien ben ik toch wel een klein beetje onverwoestbaar, ik hoop het.
Een blog door 
Twitter
Facebook
Tumblr
Last.fm
Youtube
Volg met RSS Feed
Volg met Bloglovin'
HAHAHA, ik lig helemaal dubbel!
Wat fijn dat ik toch nog iemand vermaak kan bieden met mijn leed. Blijkbaar doe ik dan toch iets goed. Bedankt voor je reactie. Denk ik. Kan er verder ook vrij weinig zinnigs op zeggen.
Ohh, ohhh Iris.
Ik wil dat je je heel, heel erg snel weer als de ‘nieuwe’ Iris gaat voelen. Ik vind het zo vervelend voor je! Ik vind het echt heel naar om te lezen. Kreeg er zelfs tranen van in m’n ogen (even though boy’s dont cry!!).
Ik wil heel graag weer veel wijntjes met je drinken, kettingroken, drugsdansjes met je doen, heel hard lachen om je schaamteloosheid en natuurlijk niet te vergeten je kneuzigheid aanschouwen.
Ik hoop oprecht dat je nieuwe dieet/lifestyle heel goed aan slaat, echt. Bij mij werkt het in ieder geval wel. Red Bull is always the answer.
AH SEBAZZIEY, wat liev! <3
Kusje, en een dikke knuffel.
laat de red bull staan
helpt absoluut niet tegen deprimerende – zwartgallige -melancholische – zelfmedelijden stemmingen… doe dan maar rooibosthee. ‘beterschap’ als dat het goede woord is…knuffel je konijn en succes
Oh gosh, dit soort momenten zijn niet alles behalve prettig. Maar wat is het dan fijn om te kunnen bellen met je moeder die je dan toespreekt. En nu maar hard aan alle gezonde dingetjes om je weer op te peppen en hopen dat de zon snel gaat schijnen voor je!!!
Awhhh, wat kut allemaal.
Miss is het ook de zomer, die eigenlijk gewoon een kutzomer was. Een soort winter, in travestietvorm (net ff niet helemaal zeg maar)
xx
Zet hem op!
Hj lieve Iris!
Ik wilde je even laten weten dat ik weer terug ben in blog-land (: Je kunt binnenkort dus weer regelmatig bezoekjes van mij verwachten! Ik lees in je laatste logje dat het met jou niet echt lekker gaat momenteel. Wens je al het goede en veel sterkte, dat je maar snel weer de balans mag vinden!
Veel liefs,
Iris Anastasia.
Een beterschapsknuffel voor jou!
He bah, zo voelde ik me een paar weken terug ook. Wat nu bij mij heel goed helpt is twee stuks fruit eten op een dag en precies acht uur slapen. Het liefst elke avond om half 12 naar bed en er om 8 uur uit. Juist door dit ritme ben ik fit en energiek. En sporten. Van sporten krijg je energie, voel je fitter en gelukkiger. Ik kan er nu weer helemaal tegenaan. En ja ik heb ook last van depressies, voorjaarsvermoeidheid en ben elke winter zwaar depressief.
Herkenbaar, vooral dat “ik mag me niet zo voelen, want ik weet dat mijn leven niet zwaar is” gevoel. Ik vind het heel goed dat je toch actie onderneemt om jezelf beter te gaan voelen en ik hoop ook echt dat het effect heeft. Respect voor je moeder. Steun is vooral op dit soort momenten erg belangrijk. *knuf*
Pingback: De wonderen zijn de wereld nog niet uit | IKBENIRISNIET