Vandaag lag ik met mijn oververmoeide hoofd in bed te whatsappen en te facebooken op mijn iPhone. Lekker rustig wakker worden. Dacht ik. Mijn iPhone en ik zijn zielsverwanten, dus toen mijn telefoon achter mijn loodzware bed viel was de paniek groot. Omdat ik toevallig net geen gespierde bodybuilder in de buurt had, realiseerde ik me dat ik toch echt zelf met mijn kippenkracht het bed moest verschuiven. Na een half uur kreeg ik eindelijk mijn telefoon te pakken, jippie!
In alle vreugde door herenigd te zijn met mijn zielsverwant dacht ik heel enthousiast mijn bed weer terug te schuiven. Dit ging als volgt: ik zette af met mijn voet, voet gleed weg, ik lag languit op de grond, voet schoof op de een of andere manier tegen mijn losstaande spiegel, waardoor mijn Ikea spiegel knetterhand voorover viel. OP MIJN HOOFD. Nu heb ik een bult ter grootte van een knikker op mijn hoofd en pijn als een motherfu.. Ja.
Van rustig wakker worden was dus niet echt sprake vanochtend. Mijn leven heeft nogal de intentie veel pech op te lopen. Het enige wat ik wilde was met mijn telefoon in bed liggen en ik eindig met een bult op mijn hoofd. Ik ben er heilig van overtuigd dat de term ‘FML’ speciaal voor mij is uitgevonden, want de dingen gaan vaak niet zoals ik wil dat ze gaan. Net als dat ik nog steeds lijd aan een writersblock, door een shitload aan herkansingen deze periode in zeven (!) vakken tentamen moet doen, een papa in het ziekenhuis heb liggen, een relatie van vijf jaar heb beëindigd en financieel gezien zo hard aan de grond zit dat ik niet eens meer geld op kan nemen. De helft van deze dingen zijn uiteraard niet veroorzaakt door pech, maar je kan je vast wel voorstellen dat de combinatie van al deze factoren alle energie uit me slurpt, voor bakken met stress zorgt en een extreem gebrek aan tijd oplevert. FML.
Het bloggen staat dus logischerwijs daarom al een tijdje op een laag pitje. Maar geen zorgen hoor, want met mij gaat alles eigenlijk best wel goed. Met een koelkast vol energydrink, een hamer waar ik mijn spaarpotje mee kapot kan slaan en een zak ijs op mijn hoofd sla ik me hier ook heus wel weer doorheen. En anders hebben we altijd nog wodka en leningen van DUO. Ik ben aardig positief ingesteld voor een pessimist.
‘Onverwoestbaar’ is mijn trademark. Want ik kan wel tegen een stootje. Ik kom daar bij nader inzien toch op terug. De afgelopen weken voelde het alsof ik steeds een stapje dichterbij de afgrond kwam, om als een Alice in wonderland naar beneden te donderen in mijn eigen gecreëerde vicieuze cirkel. Ik breng al zo’n drie dagen in bed door. Mijn hoofd voelt zwaar, dat beetje energie wat ik bezat is in stukjes gehakt en weggezogen als een embryo bij een abortus en ik ben huilerig als een klein kind. En als ik niet kan slapen en chronisch aan het piekeren ben over de zin en onzin van mijn bestaan voelt het alsof mijn ingewanden uit elkaar scheuren. Ik verdrink mijzelf in zelfmedelijden. En wijn. Ik klaag steen en been, want ik voel me ellendig tot op het bot. Ik ben niet te genieten en ik sta op instorten.
Een blog door 
Twitter
Facebook
Tumblr
Last.fm
Youtube
Volg met RSS Feed
Volg met Bloglovin'
