Category Archives: Persoonlijk

Hartjeskoffie

Posted on March 1, 2012 by iris

“Spat de verliefdheid er niet van af? Zo gaat dat bij jullie natuurlijk ook.” schreef mijn moeder op het Hema-kaartje met daarop twee verliefde mensen in regenpakken afgebeeld. Zo gaat dat bij ons ook. Hij maakt koffie met hartjes- en konijntjesvormpjes erop voor mij. Ik maak lievelingsrisotto voor hem. En we eten muffins, pudding en donuttaartjes in bed. We hebben zelfs The Notebook gekeken. Nou, dan weet je het wel.

Dit was mijn eerste en laatste burgerlijke blogpost. Want we zijn te vulgair en te badass om burgerlijk te zijn. Wij voelen ons te goed voor weekendjes in Centerparcs en om samen de juiste crème-wit verftint uitzoeken voor een muur in de keuken. De arrogantie van een nieuwe liefde is dat; us against the world. Zo anti. Het bevalt me wel.

Continue reading →

Posted in Life, Persoonlijk | 17 Comments

Wet van Murphy

Posted on December 1, 2011 by iris

Vandaag lag ik met mijn oververmoeide hoofd in bed te whatsappen en te facebooken op mijn iPhone. Lekker rustig wakker worden. Dacht ik. Mijn iPhone en ik zijn zielsverwanten, dus toen mijn telefoon achter mijn loodzware bed viel was de paniek groot. Omdat ik toevallig net geen gespierde bodybuilder in de buurt had, realiseerde ik me dat ik toch echt zelf met mijn kippenkracht het bed moest verschuiven. Na een half uur kreeg ik eindelijk mijn telefoon te pakken, jippie!

In alle vreugde door herenigd te zijn met mijn zielsverwant dacht ik heel enthousiast mijn bed weer terug te schuiven. Dit ging als volgt: ik zette af met mijn voet, voet gleed weg, ik lag languit op de grond, voet schoof op de een of andere manier tegen mijn losstaande spiegel, waardoor mijn Ikea spiegel knetterhand voorover viel. OP MIJN HOOFD. Nu heb ik een bult ter grootte van een knikker op mijn hoofd en pijn als een motherfu.. Ja.

Van rustig wakker worden was dus niet echt sprake vanochtend. Mijn leven heeft nogal de intentie veel pech op te lopen. Het enige wat ik wilde was met mijn telefoon in bed liggen en ik eindig met een bult op mijn hoofd. Ik ben er heilig van overtuigd dat de term ‘FML’ speciaal voor mij is uitgevonden, want de dingen gaan vaak niet zoals ik wil dat ze gaan. Net als dat ik nog steeds lijd aan een writersblock, door een shitload aan herkansingen deze periode in zeven (!) vakken tentamen moet doen, een papa in het ziekenhuis heb liggen, een relatie van vijf jaar heb beëindigd en financieel gezien zo hard aan de grond zit dat ik niet eens meer geld op kan nemen. De helft van deze dingen zijn uiteraard niet veroorzaakt door pech, maar je kan je vast wel voorstellen dat de combinatie van al deze factoren alle energie uit me slurpt, voor bakken met stress zorgt en een extreem gebrek aan tijd oplevert. FML.

Het bloggen staat dus logischerwijs daarom al een tijdje op een laag pitje. Maar geen zorgen hoor, want met mij gaat alles eigenlijk best wel goed. Met een koelkast vol energydrink, een hamer waar ik mijn spaarpotje mee kapot kan slaan en een zak ijs op mijn hoofd sla ik me hier ook heus wel weer doorheen. En anders hebben we altijd nog wodka en leningen van DUO. Ik ben aardig positief ingesteld voor een pessimist.

Posted in Life, Persoonlijk | Tagged FML, Huishoudelijke mededeling | 17 Comments

De wonderen zijn de wereld nog niet uit

Posted on September 8, 2011 by iris

“De wonderen zijn de wereld nog niet uit” zei @iooon toen ze las dat ik naar de dokter zou gaan. U leest het goed; ik ben naar de dokter geweest. Voor het eerst sinds járen. Ik hou niet zo van dokters. Correctie: ik voel een enorme weerstand tegen dokters. Dus ik probeer een bezoekje aan de huisarts zoveel mogelijk te vermijden. Ik ga alleen als er sprake is van een uitzonderlijk hoog noodgeval. Toen ik een wrat onder mijn voet had toen ik klein was bijvoorbeeld. Of voor de migraineaanvallen die ik had toen ik 13 was. Of toen ik rond mijn 15e Pfeiffer kreeg.

Na het schrijven van mijn dip-blog had mijn oververmoeidheid zich inmiddels wel geëxpandeerd tot een ware noodsituatie. Want het hield maar niet op, naar mijn idee werd het zelfs alleen maar erger. Chronisch slaperig, huilbuien en algehele malaise. Niet zo’n pretje. Tijd om de huisarts te bellen dus, met klamme handjes en hartkloppingen.

Na het maken van de afspraak was ik ontzettend zenuwachtig, ik ben nu eenmaal wat neurotisch aangelegd. En de nacht voordat de doktersafspraak zou plaatsvinden, heb ik nauwelijks een oog dicht gedaan. Maar uiteindelijk viel het allemaal mee. Ik heb een nieuwe dokter en blijkbaar is ze best lief, ondanks dat ze als een zweverige coach praat. Uiteindelijk kwam het er op neer dat ik eerst maar even bloed moest gaan prikken. Hiephoi, ik hou van bloedprikken, net of je een piercing gaat laten zetten! Sebas ging mee als mental support en fotograaf. Good times.

Aanstaande maandag kan ik bellen voor de uitslag. Dan hoor ik of mijn algehele vermoeidheid en terror-depressie veroorzaakt worden door mijn HB, schildklier, vitamine B12 level of een nieuw Pfeiffer-achtig virusje. Of juist niet. Waar ik eerder bang voor ben eigenlijk, want wat de fuck is er dan mis met me? Goed. Dat zien we dan wel weer.
No worries.

P.S. Heel veel oprechte bedankjes aan alle lieve Twitter en IRL mensen die met mijn geklaag en gezeur zitten opgezadeld en toch nog gewoon lief en zorgzaam blijven
In het bijzonder voor Annemiek mijn personal verpleegster en Sebas mijn comazuipmattie en bloedpriksupport. En natuurlijk mijn mammie die nog steeds niet gek van mij wordt!

Posted in Life, Persoonlijk | Tagged Bloedprikken, Dokter, Moe | 12 Comments

Instortingsgevaar

Posted on August 30, 2011 by iris

Warning: Deze blogpost heb ik gebruikt als afvoerputje voor mijn zwartgallige zelfmedelijden. Een tikkeltje overdrevenheid hier, een vleugje aanstelleritis daar. Mocht je daar niet zo goed bestand tegen zijn, lees dan vooral niet verder.

‘Onverwoestbaar’ is mijn trademark. Want ik kan wel tegen een stootje. Ik kom daar bij nader inzien toch op terug. De afgelopen weken voelde het alsof ik steeds een stapje dichterbij de afgrond kwam, om als een Alice in wonderland naar beneden te donderen in mijn eigen gecreëerde vicieuze cirkel. Ik breng al zo’n drie dagen in bed door. Mijn hoofd voelt zwaar, dat beetje energie wat ik bezat is in stukjes gehakt en weggezogen als een embryo bij een abortus en ik ben huilerig als een klein kind. En als ik niet kan slapen en chronisch aan het piekeren ben over de zin en onzin van mijn bestaan voelt het alsof mijn ingewanden uit elkaar scheuren. Ik verdrink mijzelf in zelfmedelijden. En wijn. Ik klaag steen en been, want ik voel me ellendig tot op het bot. Ik ben niet te genieten en ik sta op instorten.

Ik mag mijzelf ervaringsdeskundige noemen op het gebied van Pfeiffer, depressie, voorjaarsmoeheid, winterdipjes, slaapgebrek, migraine en stress. Maar deze keer voelt het alsof de oververmoeidheid desastreuze vormen heeft aangenomen. Een Pfeiffer 2.0 met een vleugje levensmoeheid. Ik snap het niet. Want overal om mij heen is ziekte en verderf, maar mijn leven is eigenlijk gewoon heel goed te doen, ik heb het recht niet eens om te klagen.

En dan bel ik met mama. Want op instortmomenten is mijn moeder de beste psycholoog. Ze vindt nooit dat ik me aanstel en ik mag zoveel zeuren als dat ik wil. En nu is alles weer oké. “Back to basics, Iris. Rust, reinheid en regelmaat. Lekker de frisse buitenlucht in en goed eten” zegt ze dan. Alles lijkt dan ineens weer simpel en verdraagzaam. Ik sleurde mijzelf uit bed, maakte het konijnenhok schoon en ging in een comfy huisvrouwenoutfit naar de Albert Heijn. Op instortmomenten mag je je met joggingbroek en makeuplooshoofd in het openbaar vertonen, dat is een ongeschreven regel.

Ik ga mijzelf volproppen met multivitamines, weerstandverhogende supplementen, probiotica, fruit, verse sinaasappelsap, fuckloads aan groenten en Redbull. En wie weet breng ik nog een bezoekje aan de huisarts (hellz no dat ik dat doe, ik zeg dat nu alleen om ga-eens-naar-de-dokter-preken te voorkomen). Gewoon doorgaan, blijven lachen, geloven in jezelf, als je haar maar goed zit, na regen komt zonneschijn en wat je niet ombrengt maakt je sterker. Ik ga de ondraaglijkheid van alles wat ik stom vind accepteren, want het leven is nu eenmaal ook gewoon niet leuk, daar doe je niets aan. En dan, dan komt alles goed. Want elke keer komt het wel weer goed. Misschien ben ik toch wel een klein beetje onverwoestbaar, ik hoop het.

Posted in Life, Persoonlijk | Tagged gezeur, woordenkots, zelfmedelijden | 14 Comments

Herbivoor

Posted on June 6, 2011 by iris

Vanaf vandaag begin ik met mijn (tijdelijke) veganistische levensstijl. Dus vanaf heden geen bijenkots ¹ meer in mijn thee, geen pus ² meer bij mijn cornflakes en niet meer de gebakken ongesteldheid van een kip³ als ontbijt. En natuurlijk geen vlees en vis meer, maar als vegetariër zijnde at ik dat sowieso al niet.En ik vergeet het belangrijkste; geen tosti’s meer. Ik hóu van tosti’s waar het kaas uitdruipt. Maar gelukkig wonen we in een welvarend land waar genoeg alternatieven op de markt zijn gebracht. Nep-kaas, soja melk, soja yoghurt, soja ijs, vleesvervangers, etc. Dus ik heb het idee dat ik dit wel voor even kan volhouden. Ik ben benieuwd.

“Maar, Iris, waarom?!”
Ik zal het je vertellen. Ik at sowieso al geen vlees, omdat ik het volslagen idioot vind dat dieren lijden enkel zodat ik kan genieten van een medium gebakken biefstukje. De smaak van dat sappige stukje vlees is mij dat niet waard. Ik eet mijn lieve konijn of jouw speelse hond niet op, dus waarom zou ik wel een varken of een koe eten? Een varken is minstens zo intelligent als een hond trouwens.
Nu ik het boek ‘Dieren eten’ door Jonathan Safran Foer (een must-read voor iedereen!) lees, ben ik tot de conclusie gekomen dat het nuttigen van andere dierlijke producten als melk en eieren net zo erg is. Dieren lijden daar net zo goed onder. Niet alleen lijden, maar ze worden er ook voor gedood. Want wat denk je dat er gebeurt met de baby haantjes waar legkippen van bevallen? Die worden vermoord. Want aan een “leghaan” die geen eieren kan leggen hebben we niets. Daarnaast zijn de leefomstandigheden van legkippen en ook melkkoeien niet echt optimaal te noemen.
En het is niet eens van belang voor je gezondheid om dierlijke producten te nuttigen (veel mensen geloven mij niet als ik dit zeg, want oh God, je hebt eiwitten en calcium en weet-ik-veel nodig. Bullshit. Er is genoeg wetenschappelijk onderzoek naar gedaan en door de juiste voeding te nemen leef je als vegetariër of veganist net zo gezond als een vleeseter, misschien nog wel gezonder). Maar makkelijker is het wel natuurlijk. Gelukkig hou ik er wel van om het mijzelf wat moeilijker te maken.

Eigenlijk mag ik nu ook niet meer roken (waarschijnlijk zit er varkensbloed in het filter van een sigaret, maar dit is nog niet bewezen) en moet ik stoppen met de pil (zitten dierlijke producten in), toch gaat me dit net iets te ver. Maar wat moet ik dan doen met mijn leren schoenen en riemen die ik in een ver verleden heb gekocht? En mijn Dior foundation die een godsvermogen kostte en is getest op dieren? Moet ik die nu laten verstoffen in mijn kast? Moeilijk.

¹ Honing; komt uit de maag van een bij, dus kots [ bron ]
² Koeienmelk; bevat per paar liter een vingerhoedje aan pus en etter [ bron ]
³ Eieren; zijn eigenlijk de menstruatie van een kip, nasty [ bron ]