Tag Archives: Verhuizen

Kamertje

Posted on March 13, 2011 by iris

Joehoe, ik ben bijna helemaal klaar met verhuizen. Mijn kamertje is super tof geworden. Met veel roze. Roze is altijd goed. Én ik heb tot nu toe nog geen heimwee gehad. Het enige dat ik heel klote vind, is dat ik nog geen internet heb. En geen gordijnen. En geen bed. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben er zo blij mee!

Het is nog niet helemaal af natuurlijk. Het moet nog wat gezelliger worden, met meer prullaria en rommel. Nu is alles nog heel netjes, daar ben ik een beetje allergisch voor.

Dus. Wat vinden jullie er van?

Posted in Life, Persoonlijk | Tagged , | 19 Comments

Cold feet

Posted on February 23, 2011 by iris

Vorige week heb ik mijn kamertje in het echt mogen zien. Dat was wel even schrikken. In mijn hoofd had ik het me veel groter voorgesteld. Het is dan wel 26 m², maar dat is dus inclusief de badkamer. Waardoor het geheel wel een erg klein hok is. Maar de locatie is echt super, dus dat maakt al veel goed. Nu het meer ‘echt’ wordt, zie ik er toch wel heel erg tegen op. Ik moet dingen gaan regelen, spullen kopen met geld dat ik niet heb, en straks zit ik daar dan toch echt in mijn eentje. Doodeng.

Sinds mijn zestiende woon ik samen met het vriendje, ik ben het dus helemaal niet gewend om alleen te wonen en te slapen. Het freaks the shit out of me nu het allemaal officieel is dat ik ga verhuizen. Waardoor ik me afvraag of dit niet allemaal hele grote fout is. Maar we zullen het wel zien. Ik denk dat het sowieso wel goed is als ervaring, leren op eigen benen staan enzo, bladiebla, en al dat psychologisch verantwoorde gezeur. Gelukkig heb ik nog 2,5 week om me mentaal voor te bereiden.

Toen ik vorige week het kamertje heb bezichtigd, heb ik ook snel even wat crappy fotootjes gemaakt met mijn aaifoon. Dan krijgen jullie ook een beetje een beeld van waar ik straks mijn blogjes zit te typen.

Best oké toch? Het is wel echt klein. Maar het wordt vast wel leefbaar als ik er leuke spulletjes in heb geflikkerd. Door het kijken naar leuke spulletjes krijg ik ook al meer zin om te verhuizen. Ik blijf nu eenmaal een slaaf van mijn koopziekte. En elke kans (of goed excuus eigenlijk) om mooie dingen te kopen, grijp ik met beide handen aan. Ook al heb ik geen geld. Maar online-window-shoppen is ook net zo leuk. Vooral met mijn smakeloze-smaak. Dit is alvast een klein deel van mijn verlanglijstje:

1 Vloerkleed, Ikea; 2 Deurmat, H&M; 3 Dekbedovertrekset, H&M; 4 Boksbeugelmok; 5 Snorrenmok, DE; 6 Waszak, H&M; 7 Kunstbloemen, Ikea; 8 Kussensloop, H&M.

P.S. Bedankt voor de super lieve reacties op mijn vorige blogpost! :heart:

P.P.S. Sorry voor het niet beantwoorden van de mailtjes die ik kreeg van enkele bloglezers. Ik moet nog steeds mijn instellingen fixen voor de uitgaande mail. Ga ik z.s.m. doen.

Posted in Life, Persoonlijk | Tagged , | 14 Comments

Ik ga een beetje leven

Posted on February 16, 2011 by iris

Ik ben niet één van de meest optimistische personen. En in tijden van depressie neem ik genoegen met de dan hopeloos doen lijkende situatie. Alsof je altijd maar in een waas zit, waardoor je het uitzicht verliest. Maar een paar weken geleden klaarde de waas op. Ik werd warempel vrolijk. Gewoon zo maar. En stiekem vond ik dat best leuk.

Nu ben ik heus wel vaker vrolijk hoor. Maar vaak is dat maar voor korte duur. Deze keer is het anders, want nu wil ik dat gevoel wel graag blijven vasthouden. Door de opklarende waas zag ik potentiële mogelijkheden om gelukkig te worden op de lange termijn. Dus ik ga iets veranderen. Brekend nieuws: ik ga verhuizen, in mijn eentje. Ik laat het paradijs voor de simpele zielen achter mij en verhuis naar “de grote stad” Enschede. Gewoon omdat het kan.

Ik vind het niet leuk om in Eibergen te wonen en ik rot hier weg. In het begin dat wij hier kwamen wonen dacht ik dat het nog wel goed zou komen. Maar nee, ik en Eibergen gaat hem niet worden. Ik ken hier vrijwel niemand en ik kom alleen mijn huis uit voor een bezoekje aan de Albert Heijn. Het is bijna triest. Dus ik ruil dit gezinshuis met drie slaapkamers en tuin in voor een crappy kamertje van 26 vierkante meter. Robin (het vriendje) en Bunny von D. en Wesseltje (de konijntjes) blijven gewoon hier. Maar ik zal ze heus nog wel eens op komen zoeken hoor, wees niet gevreesd. Je moet het maar zo zien dat het huisje-boompje-beestje-huis mijn vakantiehuisje wordt en het nieuwe kamertje mijn parttime mini-penthouse.

Ik ben nu al verliefd op mijn mini-penthouse, ook al heb ik het nog niet eens in het echt gezien. Zesentwintig vierkante meter helemaal voor mijzelf, zonder irritante huisgenoten, midden in het bruisende centrum van Enschede. Dichtbij de universiteit en dichtbij de leuke mensen die ik ken. Het kan niet mis gaan. Aanstaande vrijdag zal ik er voor het eerst een bezoekje brengen en dan kan ik midden maart de sleutels ophalen. Ik ga eindelijk weer een beetje beginnen met leven. En dat vind ik een erg prettig vooruitzicht (en ook doodeng trouwens). Zo prettig dat ik mij sinds gisteren zelfs een beetje gelukkig voel. Ik hoor je denken: WAT? Ja. Echt. Het zwartgallige pessimisme in mijn hoofd neemt de vorm van een zachte zoete suikerspin-wolk aan.

DOEI sociaal isolement; HALLO leven.

Misschien idealiseer ik de toekomstige situatie, zal er uiteindelijk niets veranderen, komt de zwartgalligheid terug en ga ik met hangende pootjes terug. Maar dat zien we dan wel weer. Soms moet je gewoon heel impulsief een risico nemen, anders wordt het leven ook zo saai. En ik ben niet weggelegd voor saaiheid.

On a side note: voor al jullie simpele zielen – ha, ja jullie weten wel wie ik bedoel – met pre-middeleeuwse normen en waarden (lees: ‘als je samenwoont ga je niet in je uppie op kamers wonen, dat kán gewoon niet’) die mij dus liever depressief zien wegrotten in Eibergen:

Posted in Life, Persoonlijk | Tagged , , | 20 Comments