Dood spoor

Vandaag had ik graag een verhaaltje geschreven over het concert van Lonelady, waar ik eergisteren naar toe zou gaan. Helaas zijn we niet bij het concert geweest omdat er iemand voor de trein was gesprongen, hierdoor liep de hele dienstregeling uit de hand waardoor we het concert moesten missen.

dood spoor

Ik baalde. Iedereen baalde. Ik betrapte mijzelf op de gedachte “Kon degene niet een andere manier van zelfdoding bedenken? Dan hebben wij er in ieder geval geen last van.” Hoe zelfzuchtig zijn we dan? De treinreizigers wilden op tijd thuis zijn voor het avondeten, een afspraakje, of in mijn geval een concert. Degene die voor de trein sprong liep de hele dag met het idee in zijn hoofd dat hij alleen maar dood wilde zijn. Ik vraag me af wat er door hem heen ging, en waarom zijn leven in zijn ogen niet meer leefbaar was.

In 2007 stierven er maar liefst 4151 personen op het Europese spoor, 60 procent was het gevolg van zelfdoding. In Nederland komt meer zelfmoord op het spoor voor vergeleken met andere EU landen (bron: ERA). Dit kan ook komen door dat Nederland de aantallen beter registreert dan de andere EU landen. Een andere verklaring is dat je hier in Nederland altijd wel in de buurt bent van een treinspoor, in andere landen ben je misschien eerder in de buurt van een hoog gebouw.

Ik ging er vanuit dat degene die zijn leven op het spoor beëindigde een man was, maar het kon ook net zo goed een vrouw zijn. Van de mannen die zelf hun leven beëindigen kiest 45% er voor om voor een trein of metro te springen, van de vrouwen zijn dit er 19% (bron: CBS).

Uiteindelijk hebben we Paradiso ingeruild voor wijntjes in Enschede. Wij kwamen er wel goed van af.

Zelfdoding is een zwaar onderwerp, daarom twijfelde ik of ik dit wel op mijn weblog moest plaatsen. Ik beloof dat het in mijn volgende blog over een wat luchtiger onderwerp gaat.

Back to Top