Wereldreis

Donderdag ging ik op wereldreis. Minstens tien uur reizen op één dag, ik keek er naar uit. Met tien uur reizen kan je op de meest prachtige en exotische plekken van de wereld komen. Egypte, een vlucht van 5 uur. Of New York, waar je al bent met zeven uur. Ik ging naar Maastricht. Vijf uur heen en vijf uur terug. Maar dit alles voor een goed doel, het ontmoeten van twittermeisje Anne.

05:00 uur
Ik word gewekt door mijn wekker, na 2,5 uur slaap voel ik me behoorlijk verrot. Normaal maak ik ’s ochtends een hobby van het zo vaak mogelijk drukken op de snooze-knop, maar vandaag niet. Ik zit vol met excitement voor mijn binnenlandse wereldreis en twitterdate waardoor ik meteen met een warrig en duizelig hoofd uit mijn bed spring. Maastricht, here I come!

06:15 uur
Mijn langverwachte wereldreis gaat dan eindelijk beginnen. Eerst met de bus van de Achterhoek naar het prachtige Enschede, een ritje van zo’n drie kwartier. Op dit moment ben ik al best zenuwachtig, aangezien ik nogal een anti-held ben in het openbaar vervoer. Tijdens mijn busreis zag ik lieve koeien slapen in zo’n laagje mist, een rustgevend beeld. Eenmaal in Enschede aangekomen sla ik nog wat Red Bull in en pak ik de trein naar Utrecht.

09:00 uur
Veilig aangekomen in Utrecht. Op het station in Utrecht voel ik me altijd thuis, iets met logeren op het station en wachten op de eerste trein naar het oosten na een avondje party-en. Ik stond heel leuk te wachten bij spoor 15a, gelukkig kwam ik er net op tijd achter dat spoor 15a niet hetzelfde is als 15b. Terwijl ik op spoor 15b sta doet het volgende probleem zich voor; ik moet in het voorste treinstel zitten want het achterste treinstel gaat naar Heerlen. De twittermensen wisten mij te vertellen waar ik in moest stappen en een lief omaatje bevestigde dat ik in het goede treinstel zit als ik naar de uithoek van Nederland wil. Op dit moment moet ik absurd nodig plassen, dank je wel Red Bull. Omdat ik een plasfobie heb en een afkeer jegens treinwc’s houd ik het hardcore op. Maar na een half uur werkt dat ook niet zo prettig meer voor mijn gemoedstoestand dus neem ik de horror-beslissing om gebruik te maken van een treintoilet. Ik kom binnen in een vies klein hok met een doordringende pisgeur, het moet maar. Terwijl ik de wcbril omhoog doe zie ik een wcpot die tot de rand gevuld is met urine van waarschijnlijk tien verschillende mensen. Gad-ver-dam-me. Ik vlucht weg van de wc, aankomend bij mijn plekje zie ik dat twee oma’s mijn plek hebben ingepikt. Die ouderen van tegenwoordig…

11.42 uur
MAASTRICHT! En het fijne aan het station van Maastricht is dat ze ontzettend schone en fris ruikende toiletten hebben. Hemels. Beste 50-cent-uitgave die ik ooit in mijn leven heb gedaan. Anne wordt op dit moment net wakker, nadat ze zich door drie wekkers had verslapen. (Toen ik wakker werd, ging zij net slapen, dus ik zag het al een beetje aankomen.) Dus mijn reis is nog steeds niet tot een einde gekomen. Want ik moet nu met een bus. Ik weet alleen niet welke bus, waar ik uit moet stappen en waar ik überhaupt kan instappen. Na een hilarisch telefoongesprek met Anne ben ik helemaal up-to-date van mijn laatste reisje dat ik moet maken. De buschauffeur vraagt nog aan mij of ik nog nooit met de bus heb gereisd, vast door de panische, verwarde blik in mijn ogen. De batterij van mijn telefoon is inmiddels ook zo goed als leeg door het vele getwitter wat mij ook niet echt gerust kon stellen. Maar uiteindelijk kwam het allemaal goed.

De date
Anne is heel leuk, ze praat schattig en haar haren zijn heel mooi in het echt. En onze twitterdate was ook heel leuk!  We kwamen een Ali-B lookalike tegen die de weg vroeg. We hebben appelbiertjes gedronken in het park, waar lieve eendjes en een mopshondje rond waggelden. Anne kocht een Lowlands-telefoon bij een verkoper die ik niet kon verstaan. We hebben een iPad aangeraakt. Ze liet mij de mooiste boekenwinkel van de wereld zien. En we hebben wijntjes genuttigd onder het genot van het diepzinnige programma Take Me Out. Verder hebben we ook nog prachtige foto’s van onze mooie hoofden gemaakt, die in eens toch een stuk minder mooi lijken op de foto’s, en geroddeld over vervelende mensen op Twitter. Het was de lange reis dubbel en dwars waard.

21.30 uur
Ik moet weer naar huis. Omdat ik de bus miste (we waren zo druk met foto’s maken dat we de tijd uit het oog verloren) werd de terugreis nóg vreselijker dan de heenreis. Ik kon namelijk niet meer tot Enschede komen maar  tot Arnhem. Gelukkig zijn er lieve mensen op twitter die mij er op wezen dat ik ook nog tot Zutphen kon komen. Én gelukkig kon ik opgehaald worden in Zutphen. Op mijn terugreis maakte ik weer vreselijk spannende dingen mee, waar ik maar niet te veel over zal uitweiden. Ik zat in ieder geval tijdens mijn reis naast een spastische jongen, hysterische meisjes die een fles wijn probeerden open te maken met behulp van een nagelvijl en een deodorantfles, een jongen onder invloed van iets die net iets te dichtbij kwam en rare opmerkingen maakte en zijn hoofd uiteindelijk door het treinraam wilde steken. O ja, en ik kwam nog een bloedspoor tegen in ’s Herthogenbosch. En in Zutphen kreeg ik kopjes van een lief katje. Uiteindelijk kwam ik rond half 3 doodvermoeid maar wel heelhuids aan in de Achterhoek. (Om vijf uurtjes te slapen, want de dag er na moest ik weer vroeg uit bed om te winkelen, maar daarover later meer).

Beeldmateriaal

Back to Top