Dagje Rotterdam

Terwijl Nick de Penthouse las, zag hij dat er een expositie van Terry Rodgers – bekend van schilderijen met naakte partypeople – in de Kunsthal in Rotterdam te bewonderen was. En liet hem daar net twee vrijkaartjes voor hebben. Dus donderdag ruilde ik mijn sociale isolement in voor een binnenlandse wereldreis naar Rotterdam om daar met Nick cultuur te snuiven. En om te shoppen natuurlijk.

Schilderij door Terry Rodgers

Momenteel is er een tentoonstelling van Edvard Munch te bewonderen in de Kunsthal, iets met abstracte schilderijen waar voornamelijk een hoop depressie uitstraalt (had hij issues? Ik denk het wel.) Munch zijn groupies behoren blijkbaar tot de Omroep Max kijkende 60+ categorie, we vielen dus aardig uit de toon. Wij wilden alleen naakte mensen zien – zo oppervlakkig zijn we wel – dus met een vaart liepen we langs het expressionistische ouvre van Munch om bij Terry uit te komen.

Uiteindelijk hing er maar één werk van Terry Rodgers (zie bovenstaande foto) wat wel zonde was. Maar dat mocht de pret niet drukken, het was acrylverf in een vorm van pure porno op doek. Een vrouw in een rolstoel keek er vol afgunst naar en rolde snel verder, een groep prepuberale jongens, die daar met een klassenuitje waren, keken verlekkerd. Het is bijna leuker om te zien hoe mensen reageren op zo’n schilderij dan daadwerkelijk naar het schilderij zelf te kijken.

Eenmaal uitgekeken bij de Kunsthal namen we de (lees: verkeerde) tram. Uiteindelijk kwamen we toch nog in de stad uit. Veel leuke winkels kwamen we niet tegen. Maar een mega leuke aankoop deden we wel; onze Sziget tickets! Dus dat we deze zomer naar Sziget gaan is nu ook officieel. Hoe leuk is dat!

Verder hebben we nog wat alcohol weg getikt in een zogenoemde ‘prestigieuze ballentent’, waar gintonic als pure gin werd aangeslagen in de kassa en twee wijn als één, NICE. Zijn we naar binnen gelokt in een schattig vega-restaurantje waar wijn als slootwater smaakte en dineerden we bij een restaurant alleen zodat we gebruik konden maken van het toilet. Dat laatste was een heuse anti-climax. Niet het toilet, want dat was wel een prettige opluchting voor mijn blaas. Maar het eten, dat zorgde voornamelijk voor een hoop leegte in mijn maag. Ik nam expres een wat duurder gerecht, zodat ik geheel voldaan aan mijn terugreis zou kunnen beginnen. Maar ik kreeg een heel groot bord met heel weinig eten. Jammer. Nick nam iets goedkoops en kreeg natuurlijk een heel bord vol. Mijn leven heeft nogal vaak de intentie om pech te hebben, denk ik.

Al met al was het een superleuke dag. Alhoewel het voor mij sowieso al leuk is om even weg te zijn uit de middle of nowhere genaamd de Achterhoek natuurlijk.

Back to Top