Arme Wesseltje

Ik ben een beetje ontredderd. En Wesseltje is dat nog meer. Een paar dagen geleden merkte ik dat Wesseltje wat slapjes was. Hij kon niet meer goed het trappetje in het hok beklimmen en huppelde ook niet meer zo actief als normaal. Toen ging hij in twee dagen tijd  keihard achteruit. Gisteren kon hij het trappetje helemaal niet meer beklimmen en vandaag had hij ook geen zin meer om zijn brokjes op te eten. Toen hij van de plantenbak af wilde springen en heel hard op de grond plofte waarna hij niet meer goed omhoog kon komen wist ik dat er iets helemaal fout zat. Op naar de dierenarts dus.

En daar kom ik nu net vandaan. Met rode huil-ogen en uitgesmeerde mascara op mijn wangen. Nadat de dierenarts Wesseltje had onderzocht zei hij dat hij iets met ons wilde bespreken. De tranen prikten toen al achter mijn ogen, want als een dierenarts iets in die trant zegt dan weet je wel dat er iets goed fout zit. Hij dacht dat er iets mis was met Wesseltje’s gebit waardoor hij minder goed heeft kunnen eten en daardoor ontzettend verzwakt is geraakt. Maar met zekerheid kon hij het niet zeggen, daar zou hij Wessel voor onder narcose moeten brengen om hem goed te kunnen onderzoeken. Alleen was mijn nijn veel te zwak, als hij in een roes gebracht zou worden dan zou hij zeer waarschijnlijk niet meer wakker worden. Uiteindelijk kwam het er op neer dat mijn konijntje op de grens van leven en dood zat en de kans op verbetering van zijn toestand was minimaal. Het leek de dierenarts beter om hem in te laten slapen, maar de keuze was ons.

Wesseltje is niet gewoon zo maar een konijn, hij is mijn kindje. Ik hou echt super veel van dat beestje. Ik heb dus ook tranen met tuiten gejankt toen ik dat vreselijke nieuws te horen kreeg. Samen met Robin mocht ik in een apart hokje gaan zitten om er even over na te denken. En om dan uiteindelijk de beslissing te nemen. Na een dik half uur (nog steeds in tranen) wist ik het nog steeds niet. Neem maar eens zo’n beslissing, tering. In laten slapen wilde ik absoluut niet, maar ik wilde wel het beste voor Wesseltje. Ik denk dat dit wel het grootste dilemma is dat ik ooit voorgeschoteld heb gekregen. Robin en ik hebben uiteindelijk besloten om Wesseltje toch nog een kans te geven. Hij heeft al zo’n rotleven achter de rug (gedumpt op straat, tijdje in het asiel gezeten, gewoond bij een psychopathisch mens, weer gedumpt en nog weer een jaar lang in het asiel gezeten), hij verdient het echt om nog wat langer van een fijn konijnenleven te genieten.

Hij heeft toen een infuus van een halve liter in zijn lichaampje gepompt gekregen en een spuitje met een pijnstiller. Ik moet hem nu vijf keer per dag dwangvoeren, daarnaast moet ik hem vier keer per dag druppels voor een goede darmflora geven en één keer per dag pijnstillers. En dan maar hopen dat hij aansterkt. We kijken het aan tot maandag, als er dan nog steeds geen verbetering is, moeten we alsnog met Wesseltje naar de dierenarts. Maar daar denk ik nu liever nog even niet aan.

Hij ligt nu versuft te slapen in de woonkamer. Soms beweegt hij wel iets, maar je ziet wel dat hij het er moeilijk mee heeft. Het breekt mijn hart.

Edit: Wesseltje is een dag later thuis overleden. Zie blogpost hier.

Back to Top