Nothing gold can stay

Wesseltje is in de konijnenhemel.

In mijn blogpost van gisteren schreef ik al dat Wesseltje erg ziek was. Vanochtend merkte ik dat zijn toestand nog slechter was geworden. Vanmiddag wilde hij zelfs zijn dwangvoeding niet meer doorslikken en kon hij zijn hoofdje niet meer omhoog houden. Soms probeerde hij nog wat te bewegen, maar ik zag dat hij het daar ontzettend moeilijk mee had. Hij worstelde. Ik heb toen besloten om de dierenarts te bellen om hem in te laten slapen. Hoe moeilijk ik het ook vond, ik wilde hem sowieso niet onnodig pijn laten lijden.

Ik heb hem voor een tijdje vastgehouden en geknuffeld, als afscheid. Hij lag slapend op mijn buik. Toen ik hem weer terug zette in het kratje wilde ik Bunny von D (Wesseltje’s wederhelft) ophalen zodat zij hem ook nog even kon zien voordat hij naar de dierenarts zou gaan. Maar toen ik samen met Bunny von D. bij Wesseltje aankwam zag ik dat het al te laat was. Hij was gestopt met ademhalen.

Ik ben ontroostbaar. Stoppen met huilen kan ik niet. Ik vind het zo vreselijk dat Wesseltje nog geen jaar bij ons heeft gewoond en nu al is overleden. Ik had graag gewild dat hij nog wat langer van zijn konijnenleven had kunnen genieten. Maar het is niet anders. Ik vind het wel erg fijn dat hij gewoon thuis is overleden en dat het niet door middel van een spuitje moest gebeuren. Hij was helemaal op en ik weet dat het beter is zo.

How terrible it is to love something that death can touch.

Back to Top