De wonderen zijn de wereld nog niet uit

“De wonderen zijn de wereld nog niet uit” zei @iooon toen ze las dat ik naar de dokter zou gaan. U leest het goed; ik ben naar de dokter geweest. Voor het eerst sinds jΓ‘ren. Ik hou niet zo van dokters. Correctie: ik voel een enorme weerstand tegen dokters. Dus ik probeer een bezoekje aan de huisarts zoveel mogelijk te vermijden. Ik ga alleen als er sprake is van een uitzonderlijk hoog noodgeval. Toen ik een wrat onder mijn voet had toen ik klein was bijvoorbeeld. Of voor de migraineaanvallen die ik had toen ik 13 was. Of toen ik rond mijn 15e Pfeiffer kreeg.

Na het schrijven van mijn dip-blog had mijn oververmoeidheid zich inmiddels wel geΓ«xpandeerd tot een ware noodsituatie. Want het hield maar niet op, naar mijn idee werd het zelfs alleen maar erger. Chronisch slaperig, huilbuien en algehele malaise. Niet zo’n pretje. Tijd om de huisarts te bellen dus, met klamme handjes en hartkloppingen.

Na het maken van de afspraak was ik ontzettend zenuwachtig, ik ben nu eenmaal wat neurotisch aangelegd. En de nacht voordat de doktersafspraak zou plaatsvinden, heb ik nauwelijks een oog dicht gedaan. Maar uiteindelijk viel het allemaal mee. Ik heb een nieuwe dokter en blijkbaar is ze best lief, ondanks dat ze als een zweverige coach praat. Uiteindelijk kwam het er op neer dat ik eerst maar even bloed moest gaan prikken. Hiephoi, ik hou van bloedprikken, net of je een piercing gaat laten zetten! Sebas ging mee als mental support en fotograaf. Good times.

Aanstaande maandag kan ik bellen voor de uitslag. Dan hoor ik of mijn algehele vermoeidheid en terror-depressie veroorzaakt worden door mijn HB, schildklier, vitamine B12 level of een nieuw Pfeiffer-achtig virusje. Of juist niet. Waar ik eerder bang voor ben eigenlijk, want wat de fuck is er dan mis met me? Goed. Dat zien we dan wel weer.
No worries.

 

P.S. Heel veel oprechte bedankjes aan alle lieve Twitter en IRL mensen die met mijn geklaag en gezeur zitten opgezadeld en toch nog gewoon lief en zorgzaam blijvenΒ 
In het bijzonder voor Annemiek mijn personal verpleegster en Sebas mijn bloedpriksupport. En natuurlijk mijn mammie die nog steeds niet gek van mij wordt!

Back to Top