Weekoverzicht: Tranen & cadeaus

Wat raar om terug te kijken op deze week. Er gebeurde zo veel.

Lievelingsliedje van deze week:

Zondag

zielige nijn

Bunny von D voelde zich de hele dag al niet lekker en ik maakte mij zo veel zorgen om haar dat ik er buikpijn van had. ’s Ochtends toen ze bij ons op bed zat, zoals elke zondag, zat ze zo ver mogelijk bij ons vandaan en zag er een stuk slechter uit dan gisteren. We bleven braaf haar medicijnen geven, maar ze had er helemaal geen zin meer in. Ik heb de hele nacht bij haar op de bank gelegen, ergens had ik het gevoel dat ze misschien vannacht al niet meer zou halen dus ik wilde de hele tijd bij haar blijven. Ik lag met mijn arm om haar heen alsof ze in een mandje lag. Om half 6 ’s ochtends hopte ze pas van de bank af en verstopte ze zich onder de verwarming waar een dekentje slingerde.

Maandag

collage bunny von d

Ik belde gelijk de dierenarts of we ’s avonds langs konden komen, want dan zou mijn moeder ons kunnen brengen. Uiteindelijk zag ik dat het echt eerder moest worden dus gelukkig kon de moeder van Steve mij en Bunny ’s ochtends al brengen. De dierenarts zei al dat het er heel slecht uit zag en ik bereidde mij voor op het ergste. Wat er toen gebeurde heb je in mijn blogpost van afgelopen week kunnen lezen. Dat ze uiteindelijk zonder mij in de röntgen-kamer overleed, vind ik echt verschrikkelijk. Ik probeer er maar niet te veel over na te denken (nu ik dit schrijf moet ik alweer huilen), want ik kan er niets meer aan veranderen. En was het niet zo gegaan, dan had ik waarschijnlijk na de röntgenfoto zelf de beslissing moeten nemen om haar in te laten slapen, dat zou ik ook heel erg vinden. Nu voelt het meer alsof het haar eigen beslissing was. Lieve vrienden Annemiek en Sebas kwamen gelijk toen ze het nieuws hoorden langs met chocolade (Tony’s in alle smaken) en flessen wijn, zó lief. Ook mijn moeder kwam gelijk na haar werk langs geel_hartje.

Dinsdag

bunny plukje vacht

Jeetjemina. Ik had niet verwacht dat dit zo intens veel pijn zou doen. Ik kon alleen maar huilen en besloot deze week maar niet naar de colleges te gaan. Het voelde constant alsof mijn keel werd dichtgeknepen en er een enorm rotsblok op mijn borstkas lag. Ik wist wel dat ik het héél erg zou vinden als Bunny ooit zou komen te overlijden, maar dat ik de leegte zo erg zou voelen had ik eigenlijk niet verwacht.. Het leek ook zo plotseling allemaal, omdat konijnen het pas zo laat laten zien dat ze zich niet goed voelen. Ik ben ook gelijk ’s ochtends begonnen met alle konijnenspullen op te ruimen, het lege mandje, de plukjes hooi, ik werd er helemaal naar van. Op de plek waar eerst haar hok stond, heb ik een kastje neer gezet zodat het niet zo kaal was. Ik kocht een mooi fotolijstje om op het kastje te zetten, samen met kaarsjes en een glazen boxje voor een plukje haar.

Woensdag

graf huisdier

Met Steve gaat het al een paar weken helemaal niet goed, het begon met zere enkels en nu doen al zijn gewrichten pijn. (Hij is net als Bunny von D: pas als het écht niet meer gaat, laat hij dat merken, hij is zelfs nog met enkels zo dik als grapefruits naar stage gegaan.) Hij zou eigenlijk ’s ochtends weer naar de huisarts gaan, maar hij kon nauwelijks lopen dus dat ging niet lukken. Ik denk dat ik voor het eerst in mijn leven dacht: ja, nu had ik een rijbewijs en auto wel fijn gevonden. Wat een shitzooi. Steve kroop weer op de bank en ik ging met de bus naar mijn moeder. Zij had gisterenavond Bunny von D al opgehaald zodat we haar konden begraven in haar tuin. Toen Bunny nog leefde dacht ik altijd dat ik haar uiteindelijk zou willen laten cremeren. Want het idee dat ze helemaal weg zou zijn, kon ik niet verdragen. Maar nu ik er wat beter over nadacht ging dat me ook tegenstaan. Het idee dat mijn fluffy konijnenkind as in een potje zou worden, ik kreeg er gewoon de rillingen van. Dus besloot ik haar toch te begraven. Dat ze weer teruggaat in de natuur, vond ik wel mooi. Maar niet in onze eigen tuin, want deze hele wijk wordt over een paar jaar gesloopt. Mijn moeder stelde voor om Bunny in haar tuin te begraven. Ik zocht een plekje uit onder de appelboom, want ze hield heel veel van appels. Het was enorm verdrietig, maar uiteindelijk voelde het ook als een opluchting dat dit hoofdstuk nu soort-van was afgesloten. Mijn moeder had trouwens net te horen gekregen dat Elmo, de kat van mijn moeder en zusje, kanker heeft en dat het niet te opereren is. Is dit een universele rotweek, ofzo?

Donderdag

kaartenzee

Poging twee naar de huisarts: Steve moest bloedprikken en werd op meerdere dingen getest (ontstekingen, reuma, B12, enzovoort) en zou de volgende dag kunnen bellen voor de uitslag. En toen werd hij ’s avonds ineens gebeld door een reumatoloog, of hij gelijk de volgende ochtend op het ziekenhuis kon komen. Ze had verder geen info over hoe en wat. Wow, huh? Eigenlijk had de huisarts tussendoor nog moeten bellen met extra informatie, maar door miscommunicatie was het nu zo gelopen. Lekker dan. Ondertussen veranderde onze tafel in een grote kaartenzee, zo lief geel_hartje.

Vrijdag

nieuwe ziekenhuis enschede

Op naar het nieuwe ziekenhuis in Enschede, net een paar dagen open! Nu is het nooit leuk om naar een ziekenhuis te gaan, maar als het dan toch moet, zit je hier in ieder geval op een mooie plek. We namen plaats op de afdeling Reumatologie tussen de opa’s en oma’s. Een onderzoek, röntgenfoto en nog een bloedonderzoek volgde. Hij heeft ontstekingen in meerdere gewrichten, maar wat precies de oorzaak is, konden ze nog niet zeggen. Het ziet er niet naar uit dat het reuma is, maar ze wilden nog niets uitsluiten zonder het zeker te weten. Ik rende tussendoor nog snel naar de apotheek voor zijn nieuwe recept en twee uur later zaten we weer in de bus terug naar huis. Volgende week krijgen we de uitslagen van de onderzoeken te horen, zullen we duimen dat het allemaal hééél erg mee gaat vallen en dat het makkelijk op te lossen is? Want joehoe, nu mogen we toch wel weer wat meer geluk krijgen.

Zaterdag

verjaardag

Steve was jarig! En hij voelde zich hondsberoerd. Omdat hij gisteren weer veel moest lopen, nu deed alles extra veel pijn. Gelukkig had ik toepasselijke cadeautjes: een nieuw bordspel, een XL-zak M&M’s en een Spotifykaart. Normaal geef ik een fles whisky en een supershiny mes voor in de keuken, maar aan beide heeft hij nu niets want hij mag geen alcohol door de medicijnen en zijn handen doen veel te veel pijn. Het bezoek moest ook afgezegd worden. Maar gelukkig hadden we donuts. En hebben we vooral veel bordspelletjes gespeeld en series gekeken. En we vonden het heel erg stom dat we zonder problemen een heel bordspel op de bank konden spelen zonder dat er een fluffy konijn middenin sprong en alle kaarten en poppetjes aan de kant gooide.

Dankjewel

In de afgelopen week heb ik honderden, misschien wel meer dan duizend, berichtjes gekregen van vrienden en lieve lezers. Àlle berichtjes waren lief en begripvol. Dat heeft me zo goed gedaan! Ik wilde heel graag iedereen persoonlijk bedanken, omdat ik het zo op prijs stel, maar ik vrees dat dat niet gaat lukken. Dus daarom wil ik jullie via deze weg bedanken. Voor mij voelt het verliezen van Bunny von D hetzelfde als het verliezen van een mens; ze was zo’n groot onderdeel van ons dagelijkse leven, alles voelt leeg en kaal zonder haar. Dat anderen aan haar denken en haar foto’s en verhalen ook zullen missen, laat me een stuk minder eenzaam voelen. Dankjewel, jullie zijn de allerliefsten!

slapende bunny von d

Back to Top