Weekoverzicht: naar de dokter, gefrituurde hersenen & blogpauze

Halloooo, welkom bij een nieuw weekoverzicht! Dit is voorlopig even het laatste weekoverzicht dat hier verschijnt. Over het hoe en wat en waarom lees je in het weekoverzicht. (tl;dr: zie ‘dinsdag’ en de mededeling helemaal onderaan.)

Lievelingsliedje van de week:

Zondag

Kijk hoe lekker Ollie daar ligt, ahhhh. Ik kan soms zo jaloers op heb zijn. Ik klooide wat aan met foto’s maken (zie mijn zeer professionele fotostudio) en maakte een video over een DIY. ’s Avonds maakte ik lekkere wraps waarvan ik in eerste instantie niet had verwacht dat het lekker zou zijn. Het was een mengsel van geraspte wortel, kikkererwten, vega gehakt, en ijsbergsla. En dit deed ik in een wrap die was bestreken met appel-mierikswortelspread. Het recept komt uit de maaltijdbox waarop ik ben geabonneerd en vind je hier, mocht je het ook willen maken.

Maandag

Met Paul had ik afgesproken bij Bagels & Beans om het te hebben over bloggen. Natuurlijk kende ik hem al van de interwebs, maar in het echt hadden we elkaar nog nooit gesproken. Het was heel gezellig!

’s Avonds at ik het meest vieze eten óóit. Ik geloof dat de maker van het recept voor de maaltijdbox even niet zo’n goede dag had, want het was de raarste combinatie van ingrediënten ooit: een ovenschotel met naturel tofu, plakjes pastinaak, paprika en avocado. Heh? Dus toen moest ik ’s avonds alsnog naar de supermarkt voor diepvriespizza’s.

Dinsdag

Dinsdagmiddag zat ik bij de huisarts om een verwijzing voor de psycholoog te vragen. Helaas gaat het de laatste tijd niet goed wat de ADD betreft. Ik denk dat ik de afgelopen jaren inmiddels alles heb gedaan dat in mijn macht ligt om het dagelijks leven makkelijker te maken. Zoals: goed slaapritme, stoppen met roken, elke dag wandelen, huishoudelijke taken meer verdelen met Steve, een abonnement op een maaltijdbox, minder werken, duidelijkere doelen opstellen, de lat (heel veel) lager leggen, minimalisme, yoga, zelfhulpboeken lezen, enzovoort. Met als resultaat dat ik wel iets wijzer en stabieler ben geworden, maar nog steeds vastloop in de dagelijkse dingen en veel niet lukt. Ik moet mezelf constant pushen voor de meest simpele taken. Wat tot een vicieuze cirkel heeft geleid omdat het me mentaal uitput waardoor ik me nog slechter kan concentreren, ik mezelf nog meer moet pushen, nog meer uitgeput raak, en ga zo maar door.

Het enige probleem is dat voor een behandeling bij mij in de buurt op het moment een wachttijd geldt van vijf maanden (!!!) en ik weet oprecht niet hoe ik het tot die tijd moet aanpakken. En daardoor heb ik ongeveer twaalf liter tranen gehuild deze week. Tot nu toe kon ik me wel redelijk staande houden, maar dit nieuws was een beetje de druppel. Ik weet dat de meesten mijn weekoverzichten lezen omdat het gezellig en positief is, maar helaasch kan ik hier geen positieve draai aangeven. En dat is oké (leerde ik ook uit een zelfhulpboek).

Woensdag

Ik voelde me nog steeds súperverdrietig, maar na een lange wandeling met Ollie en Steve ging het alweer veeel beter gelukkig. Als ik buiten aan het lopen ben, heb ik het gevoel dat ik alles veel beter in perspectief kan plaatsen. Ook kreeg ik een leuk kaartje van Paul als bedankje na ons gesprek en dat vond ik heel aardig! Het avondeten bestond uit stamppot met pompoen en dat kan ik ten zeerste aanraden om te maken als ultiem herfst-avondeten.

Donderdag

Ik was weer veel buiten met Ollie, zo fijn 

Vrijdag

Bovenstaand tafereel trof ik aan tijdens een wandeling met Ollie. Het lijkt wel een sprookje, whoa zo mooi!

Zaterdag

Ik deed de hele dag over deze blogpost, dat geeft wel een beetje het niveau van mijn concentratievermogen op het moment aan, ieh. Dus vandaar de volgende mededeling:

Huishoudelijke mededeling

Op dit moment ben ik niet in staat de kwaliteit te leveren die ik voor ogen heb wat betreft mijn blog/werk. Ik ben eerlijk gezegd al blij als ik de dag doorkom wat betreft de simpele taken. Eten in huis hebben voor ontbijt, schone kleren in mijn kast, een huis dat niet is ontploft van alle zooi, een ietsiepietsie beetje structuur, die dingen. Het zijn allemaal kleine dingen bij elkaar en er is (gelukkig!) niks ergs aan de hand, maar het is wel belangrijk dat ik eerst herstel en dat mijn basis weer oké is voordat ik het hectische online leven weer aan kan. Ik heb daarom besloten om voorlopig een blogpauze in te lassen. Ik hoop snel weer terug te zijn, en dat jullie er dan ook nog zijn, maar ik weet zeker dat het goed komt. Héél erg bedankt voor jullie begrip. Tot snel! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

112 reacties op “Weekoverzicht: naar de dokter, gefrituurde hersenen & blogpauze

  1. Joyce schreef:

    Jemig Iris, heel veel sterkte. Het is echt alsof ik mijn eigen verhaal lees. Zit momenteel in hetzelfde schuitje van wel-hulp-willen-maar-niet-krijgen, dus ik begrijp je helemaal. Ik wacht sinds juli en afgelopen week is er ook 10.000x kortsluiting ontstaan in mijn hoofd waarbij ik ook accuut om hulp moest vragen omdat ik niet meer weet hoe ik mijn hoofd boven water moet houden. Ik weet gelukkig sinds gisteren dat ik ‘nog maar’ drie maanden moet wachten en dat is lang, maar ik heb in ieders geval wel iets om naar toe te leven.

    Ok, genoeg over mij 🙂 tegen jou wil ik zeggen dat het zo ontzettend goed is dat je hulp hebt gezocht. Het komt er dus aan, maar het duurt nog zo lang en ik hoop dat je de kracht en de hoop in jezelf blijft houden en te weten dat het goed komt!

    En schaam je vooral niet als je moet huilen of het even allemaal niet meer weet, dat hoort er (helaas) gewoon bij. 5 maanden is eigenlijk ook veel te lang voor de hulp die je eigenlijk NU NU NU nodig hebt. Ik heb de indruk dat je wel een omgeving hebt waar je om kunt bouwen, dat is in ieders geval al superfijn. En ik lees dat je al actief bezig bent met het begrijpen van ADD, yoga, zelfhulpboeken, goed slaapritme etc. Dat heeft tot nu toe je inderdaad veel geholpen, maar neemt niet weg dat je eigenlijk stiekem nog meer hulp nodig hebt. En je mag best er eens van balen dat het even allemaal niet zo gaat zoals je wilt. Ik kan natuurlijk niet voor jou spreken, maar voor mij werkt huilen soms wel helend. Dan is het even zo’n rommel in mijn hoofd dat ik uit onmacht en frustratie wel moet huilen en daarna kan ik altijd weer wat helderder nadenken. Ik hoop voor je dat je snel je eigen weg kunt vinden om er mee om te gaan.
    Digitale knuffel.

    | Reageer op deze reactie
Back to Top