Een ode aan mijn vader

Twee jaar geleden was de laatste dag dat mijn vader ooit nog in een ziekenhuis hoefde te liggen. Mama belde mij op terwijl ik met Steve een Harry Potter film keek. Ineens had ik geen vader meer. Maar dit is geen sentimenteel verhaal over hoe erg dat allemaal is. Dit is gewoon een verhaal van een meisje dat blij is dat ze 22 jaar een nuchtere Achterhoekse timmerman als vader had.

een ode aan mijn vader

Heanig an en loat goan

Mijn vader lag wel vaker in ziekenhuizen, want hij was al heel lang heel erg ziek. Elke week kreeg hij bloedtransfusies en de dokters waren verbaasd dat hij zelf het ziekenhuis nog binnen kon wandelen. Jarenlang bikkelen, dat deed hij. De laatste keer dat hij in het ziekenhuis werd opgenomen, was toen hij een infectie aan zijn hartklep had. Hij lag er een paar weken en zijn lichaam ging alleen maar achteruit. Het is gewoon onmenselijk om iemand zo te zien wegkwijnen. Dat vond ik echt. Ik zat in een volle collegezaal en ineens ging mijn telefoon af, mensen keken mij aan. Maar dat deed mij niets omdat ik niet eens naar mijn scherm hoefde te kijken om te weten wat eraan de hand was. Want mijn vader had besloten dat hij zo niet meer verder wilde. Een paar dagen later overleed hij. Ik vond het altijd heel erg verdrietig dat hij zo ziek was en ik was opgelucht dat hij afscheid kon nemen van dat stomme, zieke lichaam. Hij zei nog dat het best laf was dat hij zomaar opgaf. Misschien omdat hij zo gewend was te overleven. Terwijl ik juist denk dat je echt wel ballen hebt als je zo’n beslissing durft te nemen, dat heeft niets met opgeven te maken.

Door mijn vader leerde ik dat het leven soms hartstikke oneerlijk, kut en zwaar is, maar dat je gewoon door moet gaan en niet zo moet neul’n. Ik leerde dat een mens onvoorstelbaar veel kan hebben. Hij was het toonbeeld van Achterhoekse nuchterheid, iets dat ik niet altijd kon waarderen, maar later bewonderde. Het maakte hem niet uit wat mensen dachten; als iemand belde die hij niet mocht, dan hing hij gewoon op. Niet zo moeilijk doen. Dus dit is ook geen sentimenteel verhaal, want dat zou mijn vader helemaal geen eer aandoen. Hij wilde immers ook niet de hemel in geprezen worden, want als er al een hemel zou zijn dan is hij daar toch al. Met zijn nuchtere levenshouding heeft hij mij de beste levenswijsheid mee kunnen geven die er is: doe heanig an en loat goan. De Achterhoekse variant van keep calm & let go.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

127 reacties op “Een ode aan mijn vader

  1. Claudia schreef:

    Ondanks dat je het niet bedoelde als een sentimenteel stukje, had ik toch wel tranen in mijn ogen. Je kunt wel merken dat jij gruwelijk trots bent op je vader, en ik durf te wedden dat hij dat ook op jou is. Veel kracht gewenst deze dagen.

    | Reageer op deze reactie
  2. Stephanie schreef:

    Ik wilde even zeggen dat ik dit echt prachtig geschreven vind :).
    Wat zal je vader een voorbeeld voor je zijn, vroeger, nu en voor in de toekomst!

    | Reageer op deze reactie
  3. Mies schreef:

    Je hebt het echt heel mooi geschreven Iris. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om één van mijn ouders kwijt te raken… Knap van je dat je er zo over kunt praten. Heel veel sterkte xx

    | Reageer op deze reactie
  4. Nanda schreef:

    Wat een mooi stukje! En het is precies zoals je zegt, gelukkig heb je nog mooie jaren met je vader mee kunnen maken 🙂 Hij klinkt als een sterke en moedige man!

    | Reageer op deze reactie
  5. Mathilde schreef:

    Het is mooi om te lezen hoe dankbare(?) herinneringen er nog steeds zijn. Daarbij is het ook een mooi stuk! Ook ik wens je kracht toe, ook voor de dagen waarvan niemand zou denken dat het moeilijk is.

    | Reageer op deze reactie
  6. Corinne schreef:

    Mooi en heftig! Sterke vader had je, zo zie ik het. Ik heb helaas mijn moeder zeer plots verloren, ben blij dat ik nu nog een vader heb, ook als is ‘ie een beetje gek. Ik wens je veel sterkte deze dagen en een fijne avond nog.

    | Reageer op deze reactie
  7. annouska schreef:

    Of hij nou bepaalde dingen wilde of niet, verdriet mag je best hebben! Ik weet dat mijn vader ook altijd een harde was en hij mag dan al 22 jaar niet meer in leven zijn, soms laat ik er nog steeds een traantje om!

    | Reageer op deze reactie
  8. Maudy schreef:

    En ondanks dat dit geen zielig zwijmel verhaal is, moest ik toch een traantje laten. Je vader klinkt als een prachtig mens, een beetje zoals de mijne (misschien dat het me daarom zo raakt). Mooi geschreven Iris!

    | Reageer op deze reactie
  9. Olga schreef:

    Mooi geschreven Iris. Je vader is vast en zeker erg trots op je, zoals vaders trots zijn op hun dochters. 😉

    | Reageer op deze reactie
  10. Marieke schreef:

    Ohhh dit is zo’n mooi en lief eerbetoon! Ik reageer nooit maar moet het toch even kwijt, je stukje raakt me echt!

    | Reageer op deze reactie
  11. Michelle schreef:

    Deze ode staat al een tijdje online, maar ik heb hem nu pas gelezen. Mooi Iris, heftig – maar een soort van luchtig. Oef! <3

    | Reageer op deze reactie
  12. Magali schreef:

    Ik las dit stukje nog een keer (heb het al eens eerder gelezen, moest toen huilen) en moest weer huilen. Zo mooi geschreven! Een dikke knuffel voor jou op een ietsje zielige dag.

    | Reageer op deze reactie
  13. Veerlez schreef:

    Ik lees dit gewoon weer met tranen in mijn ogen. Ik denk vandaag gewoon even aan jou<3

    | Reageer op deze reactie
  14. Magali schreef:

    Dit artikel vind ik nog steeds een van je sterkst geschreven dingen ooit. Ik lees hem nu voor de derde keer, en huil voor de derde keer een klein beetje

    | Reageer op deze reactie
  15. Milene schreef:

    Wow. Knap dat je dit zo kan beschrijven. Mijn vader heeft een paar maanden geleden een hartinfarct gehad, terwijl we aan het fietsen waren. Wanneer ik terugdenk aan hoe hij daar op de grond lag stopt mijn hart haast met kloppen. De tranen springen dan haast gelijk in mijn ogen. En hij heeft het overleefd. Hij is er gewoon nog en morgen drinken we weer samen een biertje. Ik moet er niet aan denken dat een van mijn ouders overlijdt maar als er één gaat hoop ik dat ik net zo’n mooi stuk kan schrijven als jij hier hebt gedaan. Sterkte.

    | Reageer op deze reactie
Back to Top