Minder snel oordelen

Snel je oordeel klaar hebben over iets is mens eigen. Back in the day toen mensen nog in grotten leefden en druk bezig waren met overleven in plaats van met snapchat, was snel kunnen oordelen héél belangrijk.

Boompje

Snel oordelen is mens eigen

Als je snel kon oordelen of het ding dat je op je af zag komen een levensgevaarlijke beer was òf een potentiële vrouw om baby’s bij te verwekken (in die tijd waren mensen zo behaard dat het lastig was om hier onderscheid in te maken natuurlijk), was je goed bezig. Als je de skills had om snel te oordelen, had je meer kans om te overleven. Iedereen die slecht was in snel oordelen, en daardoor veel te laat door had dat ze oog in oog met een hongerige beer stonden, stierven uit. En zo zijn mensen geëvolueerd tot snelle oordelers en hokjesdenkers. Ook in moderne tijden is het gewoon hartstikke makkelijk om snel te kunnen oordelen, want al dat nadenken kost alleen maar tijd en energie. Snel oordelen is efficiënt, daardoor kan je snel beslissingen maken. En daarom is het dus ook helemaal niet zo gek dat mensen constant aan het oordelen zijn. Eigenlijk is dat juist heel gezond en natuurlijk, zonder snel te kunnen oordelen, waren we namelijk al lang uitgestorven.

Dus we kunnen het niet helpen?

Ja, nou. Ik denk dat de wereld een stuk mooier zou zijn als mensen niet zo snel een ondoordacht oordeel klaar hebben over iemand. Ik denk dat het zelfs mijn grootste ergernis is; als mensen een (voor)oordeel over mij of over een ander hebben. “Oh je bent wel heel enthousiast over dit product, is vast reclame, lekker hypocriet”, “Ach jij hebt geen ADHD, je bent helemaal niet druk, je bent gewoon lui”, ik noem maar wat. Inmiddels doen zulke negatieve reacties mij niet veel meer (ja eindelijk!). Ik realiseerde mij dat een oordeel van iemand vaak meer over degene zelf zegt. En eerlijk is eerlijk, ik doe het zelf ook, dat oordelen. En dat vind ik mijn allerslechtste eigenschap. Het is iets waar ik mij de afgelopen jaren wel bewust van ben geworden. En daardoor minder mijn oordeel klaar heb en juist met een open mind een situatie wil bekijken. Want het is niet altijd wat het lijkt. Voor een groot deel is dat er ingehamerd door mijn studie Psychologie. Als je in een gesprek oordeelt zonder eerst tot in den treurnis te hebben doorgevraagd over de situatie, kan je een figuurlijke tik op je vingers verwachten. Maar ik geef toe dat ik dat soms héél erg moeilijk vind en dat het daardoor ook lang niet altijd lukt. Zo hebben we hier een meneer in de buurt wonen die op willekeurige momenten de hele straat wakker schreeuwt. ‘Wat een aso’, dacht ik dan, ‘zuip eens wat minder en houd even rekening met anderen, zeg’. Blijkt de beste meneer Gilles de la Tourette te hebben. Hij kan er echt niets aan doen. Oeps. Of het komt vanuit mijn eigen jaloezie, bijvoorbeeld bij mensen die altijd hoge cijfers halen en met gemak door hun studie komen. ‘Uitslover, jij hebt ook geen leven’, denk ik dan al snel. Maar zo’n oordeel zegt alleen maar iets over mijzelf. Omdat ik zelf nooit zo succesvol ben geweest wat studeren betreft. Een typisch voorbeeld van de cliché-uitdrukking als je naar een ander wijst, wijzen er altijd drie vingers naar jezelf terug. Als je je daar bewust van bent, kun je veel over jezelf leren.

Life goals: minder snel oordelen

Laatst vroeg iemand aan mij hoelang ik over mijn studie had gedaan en of ik netjes binnen de drie jaar was gebleven. Ehm.. Nou nee, alles behalve dat. Ik grapte dat ik inmiddels de tel kwijt was en dat ik over mijn bachelor vijf jaar heb gedaan. O ja, en daarvoor deed ik óók nog twee jaar HBO. In mijn hoofd had ik al een heel verhaal ter verdediging klaar staan, want nu kwam ik op haar natuurlijk òf heel dom òf heel lui over en – eerlijk waar – beide ben ik niet. (Oké soms wel een beetje lui.) Want ik ben niet anders gewend dan dat mensen tijdens mijn schoolcarrière lieten weten dat ik blijkbaar niet gemotiveerd genoeg was of het niveau niet aankon. Terwijl het vaak niet zo simpel lag. “Wat knap dat je het zo lang hebt volgehouden.” zei ze vol bewondering. Dat verraste mij. Zo kan het ook! En zo’n persoon wil ik ook graag zijn.

Meer lezen over dit onderwerp? Sheila schreef een blogpost over hoe zij al jaren brieven heen en weer stuurt met een gevangene, ze wilde namelijk leren om te schrijven zonder oordeel. Heel mooi! Sinds ik haar artikel las, bleef het onderwerp in mijn achterhoofd hangen, waardoor ik deze blogpost schreef.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

44 reacties op “Minder snel oordelen

  1. kelly schreef:

    Wat een prachtig stuk. Vooral die laatste opmerking inderdaad! Ik zal niet zeggen dat ik niet oordeel. Het is inderdaad menselijk. Gelukkig denk ik wel altijd goed na voordat ik spreek, 🙂 Ook omdat ik zelf lijd aan een psychische ziekte denk ik dat ik daardoor ook veel zachter ben geworden en iemand niet snel veroordeel. Wat mij vooral ook helpt is vooral nooit voor een ander te denken en er zijn altijd meerdere kanten aan 1 verhaal.

    | Reageer op deze reactie
  2. Jenn schreef:

    Mooi geschreven! Toevallig heb ik ook een stuk over oordelen in mijn concepten staan, maar ik weet nog niet zo goed wat ik er eigenlijk mee wil, dus nog geen idee of en wanneer die online komt.

    | Reageer op deze reactie
  3. Simone schreef:

    Wat een ontzettend mooi stuk heb je geschreven, Iris. Mensen oordelen vaak inderdaad te snel. Ze reageren op een moment-opname zonder te weten wat er daadwerkelijk achter zit. En eerlijk is eerlijk, daar maken we ons allemaal wel eens schuldig aan. Dit is weer eens een fijn stukje bewustwording!

    | Reageer op deze reactie
  4. Kelly schreef:

    Ik zou willen schrijven dat ik het NIET vaak doe, maar als ik eerlijk ben, vrees ik dat ik me er maar al te vaak schuldig aan maak. Vroeger wel nog meer, dus misschien groeit het er ook gewoon wat uit met ouder te worden, haha.

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Ja dat denk ik ook wel! Dat merk ik ook. Ook omdat je natuurlijk steeds meer verschillende mensen leert kennen die allemaal een eigen verhaal hebben, en omdat je zelf ook het nodige meemaakt. Oké nu voel ik me echt een oma 😉

      | Reageer op deze reactie
  5. Berber schreef:

    Een heel mooi stuk! Ik merk juist dat ik soms te langzaam een oordeel heb, wat door veel mensen dan weer wordt gezien als “naïef”, “meeloper” of als iemand zonder mening. Terwijl ik liever gewoon eerst de tijd neem om mijn eigen inschatting te maken. Om die reden werd ik vroeger bevriend met een gothic, werd ik vrienden met het meisje waar iedereen over roddelde, etc. Maar troost je, dat snapen mensen dus vaak ook niet.

    | Reageer op deze reactie
  6. Marion schreef:

    Wat mooi om te lezen, Iris! Het is iets waar ik in betrekkelijke stilte al heel lang mee bezig ben. Volgens mij was het één van mijn doelen voor de maand mei om te lezen, luisteren en schrijven zonder daar een oordeel aan vast te plakken. Dat is ontzettend moeilijk. Met mijn sociale fobie ben ik vreselijk bang voor het oordeel van anderen en dat heeft mij er eigenlijk toe aangezet om eerst bij mezelf te beginnen. Het grappige is dat hoe minder ik oordeel over een ander hoe minder angstig ik word voor het oordeel wat anderen hebben. Niet uit onverschilligheid, maar omdat ik nu weet dat het los van mij staat. Het zou goed zijn voor deze wereld om meer open te staan voor elkaar. Niet meer oordelen en veroordelen, maar onze visie verruimen en elkaar in het midden ontmoeten. Dan ga ik nu de blog van Sheila lezen. X

    | Reageer op deze reactie
  7. Emily Lotus schreef:

    Mooi! Ik vind vooral dat laatste voorbeeld, over dat je het al zo lang hebt volgehouden, erg mooi. Zodra je je bewust bent van je snel oordelen en je gedachten kan je ze inderdaad positief veranderen – vergt wel even wat oefening maar da’s niet erg. 🙂

    | Reageer op deze reactie
  8. Moniek schreef:

    Wat prachtig geschreven Iris! Mensen oordelen inderdaad te snel. Ik betrap ik mijzelf er ook op en dan kom ik erachter dat ik er helemaal naast zat. Het is menselijk. Maar dan merk je wel hoe ouder je wordt hoe meer je leert en meemaakt, dat je minder oordeelt over een ander.

    | Reageer op deze reactie
  9. Sytske schreef:

    Mooi geschreven, maar inderdaad zo moeilijk. Op proffesioneel gebied, als psycholoog in een forensische setting, gaat het me goed af. Ik weet ook vaak niet wat degene tegenover me gedaan heeft. Maar op persoonlijk gebied kan ik ook wel meteen een oordeel klaar hebben, terwijl ik er zo’n hekel aan heb als anderen het doen. Lastig, maar een goed streven.

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Gek is dat eigenlijk hè, dat dat zo kan verschillen. Maar misschien ook juist alleen maar goed, anders zouden alle gesprekken in het dagelijkse leven veeeel te vermoeiend worden.

      | Reageer op deze reactie
  10. Godelieve schreef:

    Wat een prachtig artikel Iris! Mijn moeder zei altijd: Oordeelt niet want ge zult veroordeeld worden! Bij ons thuis werd roddelen niet getolereerd en heb ik al jong geleerd om geen (voor)oordelen te hebben. Ook mijn eigen kinderen heb ik dit meegegeven. Ik maakte ze aan de hand van een voorbeeld duidelijk dat het weleens heel anders kan zijn als je op het eerste gezicht denkt.

    | Reageer op deze reactie
  11. Danielle schreef:

    Wat een mooie tekst, ik betrap mezelf er vaak genoeg op dat ik nog te vaak oordeel. Wel ben ik mij er steeds vaker van bewust dat ik dit doe en probeer ik er anders mee om te gaan. Positive vibes!

    | Reageer op deze reactie
  12. Renate schreef:

    Ik vind dit echt een goed en mooi artikel! Ik ben zelf niet zo’n hele erge oordeler, vooral omdat ik zelf ook een hekel heb aan mensen die dit heel erg doen en vooral die mensen die het ook nog uitspreken, maar we oordelen inderdaad allemaal. Ik moet dan altijd denken aan dat ik een meisje leerde kennen toen ik 11 jaar was die een angststoornis had. Ik vond dit echt heel naar voor haar, maar toch dacht ik stiekem: zou dat echt zo erg zijn? ik bedoel dus dat ik stiekem dacht dat ze het een beetje overdreef. 2 jaar later kreeg ik zelf een angststoornis en ja het kan echt zo erg zijn, dus het voelt een beetje dat karma me terug gepakt heeft haha! Alleen sindsdien ben ik minder gaan oordelen. Ik denk stiekem ook wel dingen, maar ik heb geleerd om mensen eerst te leren kennen, hun verhaal aan te horen etc en dan mijn oordeel erover te hebben. Ik vind alleen wel altijd belangrijk om mensen zoveel mogelijk in hun waarde te laten en al vind ik iets overdreven, betekent niet dat iemand dat ook echt zo ervaart, want het kan ook echt hun waarheid zijn. Daarbij vind ik die laatste opmerking echt heel mooi! Ik moet mijn school helaas een jaar uitstellen vanwege mijn gezondheid en ik had echt zo’n idee dat veel mensen rare blikken zouden geven of opmerkingen als “wat is dat voor onzin?” maar iedereen zei: ik vind het echt heel goed van je dat je die keuze gemaakt hebt! dus zo zie je maar weer dat oordelen niet zo slim is!

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Ik vind jouw reactie zo mooi! Ik kan mij er erg in vinden. Vooral wat je zegt over dat het wel iemand zijn waarheid kan zijn. Dat heb ik ook altijd geleerd, alles is subjectief en het is belangrijk om je dat te realiseren. Ik merkte het toen ik bij een verplicht werkcollege zat een paar jaar geleden, ik had er al helemaal de balen in en wilde eigenlijk gewoon naar huis. Mijn vader lag toen heeeel erg ziek in het ziekenhuis (een paar weken daarna is hij overleden) en een meisje voor mij vertelde tegen haar vriendin dat haar vader een burn out had en dat ze dat zo moeilijk vond. En op dat moment had ik echt zo iets van ‘kind, stel je niet zo aan, mijn vader is doodziek, dàt is pas erg’. (Dat zei ik natuurlijk niet hardop hoor!) Maar dat betekent niet dat zij zich niet net zo verdrietig kon voelen als dat ik mij voelde op dat moment. Moest toen ook echt even tegen mezelf zeggen dat ik daar écht niet zo hard over kon oordelen.

      | Reageer op deze reactie
  13. paulien schreef:

    Gaaf dit! Ben hier zelf ook mee bezig 🙂 iedereen heeft een verhaal, een verleden wat hem/haar heeft gevormd. Ben zelf altijd heel snel beoordeeld door mensen door mn alternatieve uiterlijk dus ik probeer meer open naar anderen te kijken. En ook als het om iemands uiterlijk gaat, en dan niet per se wat diegene draagt maar of iemand knap is of niet. Ik probeer het aangeleerde schoonheidsideaal los te laten en te zien dat we allemaal even mooi zijn.

    | Reageer op deze reactie
  14. Sabine schreef:

    Wat geweldig zeg, hoe dat meisje reageerde op jouw vijfjarig studentenleven! Zo kan het inderdaad ook. Ik merk zelf dat ik niet per se snel oordeel (eerder andersom, ik ben heel bang dat te doen dus pas heel erg op wat ik zeg of zelfs te hard denk), maar ik sta aan de andere kant mezelf wel heel erg te verdedigen wanneer iemand (al is het niet slecht bedoeld) een verkeerd oordeel velt of mij als persoon of wat ik doe. Terwijl dat inderdaad meer zegt over die persoon dan over mij. Daar komt ie weer; ik moet vaker “nou en” zeggen. 😀 En tja, je weet zelf altijd het beste wat waar is als het op jezelf aankomt, en dat is toch het belangrijkste. Dan kunnen mensen denken wat ze willen, maar als je echt je best hebt gedaan hoef je je niet slecht te voelen over het feit dat een ander dat niet gelooft. 🙂

    | Reageer op deze reactie
  15. Simone schreef:

    Wat goed dat je dit belicht. Ik zeg soms ook aarzelend dat ik bijvoorbeeld vrijwilligerswerk doe ipv ‘echt’ werk en ik heb in mijn hoofd dan al allerlei excuses en verantwoordingen klaar staan. Vaak blijkt dan eigenlijk dat mensen het juist heel knap van me vinden. En daarbij is het eigenlijk ook helemaal niet belangrijk wat een ander vindt, het is belangrijk dat ik doe waar ik gelukkig van word. Maar ja, dat is natuurlijk wel een beetje een verstand/gevoel-verhaal.

    | Reageer op deze reactie
  16. Merel schreef:

    Mooi geschreven! En zo waar. Het is ècht heel erg lastig om niet te snel te oordelen. Soms heb je al een heel plaatje in je hoofd gevormd van hoe iemand wel zal zijn en dan kom je er later achter dat diegene heel anders in elkaar steekt, of een heel andere achtergrond of reden heeft om iets te doen zoals hij het doet. Vanmorgen las ik op Facebook een stuk over een meisje van 30 die al 3 jaar aan het reizen was. Daar had ze voor gespaard en tussendoor werkte ze ook om het te kunnen betalen. Die reacties!! “Ze zal haar lichaam wel verkopen.” “Als ze straks terug komt gaat ze zeker een uitkering trekken.” “Ga eens iets belangrijks met je leven doen.” Dit maakte me zo boos! Ik kon het niet laten om een reactie achter te laten. Wat een bekrompen geesten. Laat een ander toch lekker doen wat ie wil doen en oordeel niet zo snel. Je kent haar toch niet? Je weet haar verhaal toch niet? En al wist je het wel.. laat iemand in z’n waarde. ZUCHT! :’)

    | Reageer op deze reactie
  17. Melanie schreef:

    Oordelen is één, ernaar handelen en het uitspreken is een tweede. Dat je vooroordelen hebt, is vaak weinig aan te doen. Jezelf proberen te corrigeren en/of een ander niet direct ermee confronteren is iets wat je wel kunt. Dat laatste probeer ik wel, maar helaas faal ik nog steeds veel te vaak.

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Hmm, ik ben er zelf juist wel meer mee bezig dat ik het niet in mijn hoofd wil hebben. Want dat vind ik al heel vermoeiend. Maar dat gaat beter als ik gewoon goed in mijn vel zit, dan merk ik dat ik sowieso meer open minded ben en niet snel mijn oordeel klaar heb over mensen. Want ook als je in een gesprek zit en je hebt al een oordeel in je hoofd, maar je spreekt het niet uit, dan wordt het gesprek daar wel door beïnvloed, dus eigenlijk moet je dat al voor zijn. Al is dat een stuk makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk 😉

      | Reageer op deze reactie
  18. Debby schreef:

    Wauw, wat een mooie inspiratiebron 🙂 het is ook een van de moeilijkste dingen, maar ook heel rustgevend elke keer als het wel lukt. Ik merkte bij de Vipassana cursus pas hoe oordelend ik ben, en dan niet in woorden maar in gedachten alleen. Het bij de wortel aanpakken, en oef… dat was nogal heftig! Maar zodra je met een zachter oordeel naar mensen kunt kijken en een stukje van jezelf in een ander herkent wordt het vaak al een stuk makkelijker!

    | Reageer op deze reactie
  19. Iris schreef:

    Soms weet ik dat ik te snel oordeel, maar het is makkelijker om te denken 1+1=2 dan 6+7-11=2, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik probeer trouwens nu wel me voor te stellen hoe een holbewoner druk bezig is met snapchat. Een selfie met een beer/harige vrouw?

    | Reageer op deze reactie
    1. Sopdet schreef:

      Geweldige intro om over na te denken. Maakt oordelen deel uit van ons overlevingsinstinct? Filosofisch bekeken denk ik dat oordeel ontstaat op het ogenblik dat je kan vergelijken. We gaan automatisch vergelijken met iets wat we beter of slechter vinden en op dat ogenblik ontstaat de keuze tussen afkeuren of niet, veroordelen of niet.
      Zelf probeer ik zo zacht mogelijk te zijn in mijn oordeel. Ik hecht meer waarde aan een open geest en verruiming van mijn belevingswereld dan aan een veroordeling.

      | Reageer op deze reactie
  20. Livia schreef:

    Ik probeer zelf ook nooit snel te oordelen, maar meestal als ik een slecht gevoel heb over iemand klopt dat ook.

    | Reageer op deze reactie
  21. Nicole schreef:

    Oooh dat herken ik wel ja, dat je dan al verwacht dat mensen oordelen. Als iedereen het nou een beetje minder zou doen zou het de wereld al een stuk mooier maken. Ik ga beginnen bij mezelf!

    | Reageer op deze reactie
  22. Sarah schreef:

    Heel mooi artikel. Snel oordelen is iets waar ik heel erg op let bij mezelf. Tijdens mijn tienerjaren had ik ook altijd meteen een oordeel klaar over iedereen. Nu ik wat ouder ben probeer ik echter gewoon mijn mond te houden en mensen altijd de kans te geven om te laten zien wie ze echt zijn. Niet altijd even makkelijk, want zoals je hier ook al zegt; oordelen is een beetje mens eigen… maar het lukt me meestal wel mijn oordeel voor mezelf te houden.

    | Reageer op deze reactie
  23. Sheila schreef:

    Wow…. wat voel ik me vereerd! Voor een (her)beginnende blogster is het een gigantische eer dat je verwijst naar m’n blog! Mijn dag kan niet meer stuk :). Dankjewel dat je überhaupt op onze blog bent gekomen en naar aanleiding van mijn post dit mooie stuk schreef.

    Jouw blog geeft me een mooi inzicht in jouw denkwijze. Ik vind het mooi dat je bewust bekwaam bezig bent, wat uiteindelijk gaat leiden tot onbewust bekwaam. Iets waar ik zelf ook naar toe wil. Ik oordeel natuurlijk ook. Maar het gaat erom wát je er mee doet. En ik denk dat iedereen zich daar eens meer bewust van zou moeten zijn. Het is een doorlopend proces, waardoor ik niet denk dat ik persé het ‘onebwust bekwaam’ zijn bereik. Maar dat is niet erg. Het gaat uiteindelijk om het resultaat, toch?

    Op mijn werk coach ik ook mensen. En daarvoor probeer ik doordringende vragen te stellen om tot de kern te komen en daarbij mensen te helpen om tot een ander inzicht te laten komen. Iets waarin ik natuurlijk niet mag sturen als coach. In een rol als coach is het helemaal belangrijk om te werk te gaan zonder (voor)oordelen. Maar het is zo leerzaam voor mij. Ik haal er veel uit, waardoor ik me telkens bewust blijf van dit onderwerp. Mooi is dat. En vooral op jezelf blijven betrekken, inderdaad. Als ik denkt: “jij hebt makkelijk praten, want …”, zegt dat natuurlijk veel meer over mij dan de ander :).

    Een fijne log om te lezen. En zoals ik de reacties zie, ook weer inspirerend naar anderen toe. Mooi om te zien. En nogmaals, dankjewel!

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Wat zeg je dat mooi, van bewust bekwaam naar onbewust bekwaam. Ik denk ook niet dat het mogelijk is om helemaal niet te oordelen. In ieder geval niet voor mezelf. Als je er zo erg op focust dat je niet mag oordelen van jezelf, voel je je alleen maar schuldig omdat het waarschijnlijk toch niet lukt, en dat is ook niet de bedoeling. Door er bewust van te zijn kom je al zó veel verder. En graag gedaan hoor, ik vond je artikel echt het delen waard, heel inspirerend 🙂

      | Reageer op deze reactie
  24. Sofie schreef:

    Mooi geschreven en oh zo waar! We hebben zo snel een oordeel klaar over andere mensen. Ik probeer ook altijd begripvol te reageren door te denken dat we zijn/haar situatie niet kennen.

    | Reageer op deze reactie
  25. Robin schreef:

    Goed stuk!
    Ik probeer ook niet zoveel te oordelen. Ik denk ook wel is als ik iemand zie ‘zo die is dik’. Sommige mensen hebben echter zo’n lage stofwisseling of een ziekte waardoor ze er weinig aan kunnen veranderen.

    | Reageer op deze reactie
  26. Naomi schreef:

    Wauw wat een mooi stuk weer, een waar ik het volkomen mee eens ben. Helaas oordeel ik soms nog wel eens te snel, maar zoals ikz eg: soms. Het is al veel minder geworden dan vroeger, wellicht door mijn eigen verleden en mijn studie (toegepaste psychologie). Ik probeer anderen er ook attent op te maken door hetzelfde te zeggen als jij: ‘Als je wijst, wijzen er altijd 3 vingers terug naar jezelf.’.

    | Reageer op deze reactie
  27. Miriam schreef:

    Mooi onderwerp is dit. Waarom oordelen we eigenlijk?! Waarom zou iets ‘fout’ zijn, alleen omdat wij het zelf niet leuk of goed vinden. Raar toch?! Tuurlijk oordeel ik ook nog wel eens (te snel, of fout), maar ik heb het (geloof ik ;p) wel altijd zelf door. Interessant om eens op te letten en over na te denken… Fijn weekend! 😀

    | Reageer op deze reactie
  28. Stéphanie schreef:

    Mooi geschreven & heel erg herkenbaar. Ik kan mezelf zo opjagen over mensen met hun (voor)oordeel altijd. Maar terwijl ik mij opjaag doe ik natuurlijk hetzelfde want ik heb een oordeel over de oordelende mensen. Does that makes sense? In elk geval probeer ik altijd met zo min mogelijk oordelen te leven. Lukt het jou een beetje?

    Liefs!

    | Reageer op deze reactie
  29. Iris schreef:

    Wat een goed stuk dit! Ik probeer zelf ook niet te snel te oordelen, maar soms gaat het sneller dan jezelf doorhebt. Goed dat je hier aandacht voor hebt!

    | Reageer op deze reactie
  30. Paul schreef:

    Guilty as charged. Ook ik oordeel veel te snel, al moet ik eerlijk bekennen dat ik vaak met mijn oordeel best in de richting zit. Toch denk ik dat je met minder oordelen in contact komt met mensen die je anders nooit had ontmoet, en dat is ook wat waard.

    | Reageer op deze reactie
  31. Pingback: Sharing is Caring Tag - Liever Voordelig
  32. Saar schreef:

    Wauw, wat mooi! Vooral dat laatste zeg! Oordelen is zo makkelijk en ik probeer ook steeds meer bewust om te gaan met oordelen en ze te uiten. Zo vaak zijn we er ons niet eens van bewust dat we aan het oordelen zijn.

    | Reageer op deze reactie
Back to Top