Met volle angst vooruit

Eindelijk aan de slag!

Na het eeuwige lange wachten op een veel te lange wachtlijst, was ik in april eindelijk aan de beurt voor mijn intakegesprek. Daarop volgde een adviesgesprek, een nieuwe diagnose en inmiddels ben ik al twee en een halve maand verder in de behandeling. Die is nu vooral gericht op angst en paniek. Duidelijkheid! Dat vind ik fijn. Want ik kon zelf ongeveer een miljoen dingen bedenken om te doen die me zouden kunnen helpen, maar om daar structuur en babystapjes in te vinden is vrij onmogelijk om voor elkaar te krijgen in je uppie. Ik ben echt blij en enorm opgelucht dat ik er nu op een goede manier mee aan de slag kan.

Psycholoog

Ik heb het getroffen met een fantastische psycholoog. Ik zie haar elke week en het is enorm geruststellend dat ik het niet meer alleen hoef te doen. In het begin van de behandeling had ik het gevoel dat alles alleen maar erger en erger en erger werd. Maar ik heb nu het gevoel dat ik eindelijk een klein ministapje vooruit ga.

De dingen waar ik last van heb, zoals paniek en niet goed dingen buitenshuis durven, heb ik al héél lang. Ik ben bijvoorbeeld al zeven jaar niet meer naar een zwembad geweest, terwijl ik graag zou willen zwemmen. Maar ik had het geaccepteerd: tja, zo ben ik nu eenmaal, niks aan te doen, en weer doorrr. Ik had tot voor kort niet eens door dat ik last had van regelmatige paniekaanvallen. Wat toch knap is voor iemand die hier hele colleges over heeft gehad, kuch.. In de behandeling ben ik juist heel bewust met deze dingen bezig. Het schijnt normaal te zijn dat je je daardoor eerst een stuk slechter gaat voelen. “The only way out is through” laten we maar zeggen. Omdat het me allemaal behoorlijk moeizaam afgaat ben ik sinds kort ook begonnen met medicijnen, dus hopelijk gaat de behandeling dan ook wat beter.

Psychosomatisch fysiotherapeut

Iedereen die weleens zenuwachtig is geweest voor een presentatie of tentamen weet wel dat angst ook samengaat met een boel lichamelijke klachten. Gespannen spieren, hoofdpijn, buikpijn, verkeerd ademen en de hele mikmak. Daar helpt de psychosomatisch fysiotherapeut me bij; ze is werkelijkwaar amazing. Ik heb met haar een bewegingsschema opgesteld met yoga, hardlopen en ademhalingsoefeningen. De sessies die ik bij haar volg zijn vooral gericht op dat ik leer hoe ik mijn lichaam kan gebruiken om te ontspannen. In plaats van dat ik word overspoeld met angst en het gevoel geen controle te hebben. Ik heb al zó veel praktische dingen geleerd waar ik veel aan heb.

Hoe gaat het nu dan?

Nu zou ik dolgraag willen zeggen dat ik ontzettend veel baat heb bij de hulp en dat ik me al honderd keer beter voel. Maar ik geloof dat dat soort dingen alleen zo snel in films gebeuren en niet in het echte leven, helaas. Natuurlijk heb ik iets aan de hulp, maar het is ook loeizwaar. Wat ik bij de psycholoog doe is onder andere op exposure gericht, wat kortweg betekent: in babystapjes weer de dingen gaan doen die je vermijdt. En ik vind dat maar verschrikkelijk. Dingen doen waarbij je hele ziel en lichaam schreeuwt “neeeeeeeee” en daar tegenin gaan. Ook het regelmatig mijn huis verlaten voor de afspraken bij de psycholoog, psychiater en fysio kost de nodige paniek en energie.

Dus een kort antwoord heb ik niet op de vraag hoe het nu gaat. Maar over het algemeen voel ik me best optimistisch. Zolang ik thuis ben en mijn ding kan doen voel ik me ook eigenlijk wel blij en energiek. Het is vooral fijn om nu duidelijkheid te hebben; over wat er met me aan de hand is en wat nu haalbare doelen zijn. Ook zodat ik dit beter kan uitleggen aan de mensen om mij heen zodat zij het ook begrijpen. Dat zorgt al voor veel rust in mijn hoofd.

Bezigheidstherapie

Als je me volgt op Instagram heb je vast al gezien dat ik als een malle aan het borduren ben. Dat vind ik zo leuk en rustgevend om te doen. Ook lees ik veel en yoga ik me de moeder. Ik ben druk met mijn huiswerk van de psycholoog en fysiotherapie, dus ik verveel me in ieder geval nooit. Verder heb ik nog niet veel ruimte in mijn hoofd voor andere dingen dus probeer ik de rest een beetje los te laten. Werken ga ik voorlopig nog even niet doen, gelukkig is het in de zomerperiode sowieso vaak rustig qua samenwerkingen, maar in bloggen heb ik wel weer veel zin. Vooral nu de nieuwe layout online staat, yay!

Q&A

Op Instagram Stories vroeg ik of jullie vragen hadden die jullie terug wilden zien in mijn persoonlijke update. Ik geloof dat ik de meeste in bovenstaande tekst heb beantwoord, maar hieronder nog wat antwoorden op andere vragen:

 “Wat overtuigde je om weer actiever te gaan bloggen? En voelden de dingen die je in de voorbije periode deelde als een verplichting?”

Naomi was achter de schermen al een tijdje bezig met de layout. Door haar updates van hoe het met de layout vorderde kreeg ik weer steeds meer zin om te bloggen. Het voelt als een frisse start!

Op Instagram was ik de afgelopen tijd actiever, dat voelde niet als een verplichting gelukkig. Ik vind het sowieso altijd leuk om dingen te delen. Alleen lukt het niet altijd of staat mijn hoofd er niet naar om reacties/adviezen/meningen te ontvangen. Dus op momenten dat ik me slechter voel, deel ik niets of in ieder geval geen persoonlijke dingen. Ik heb alleen maar lieve, begripvolle, slimme volgers, dus ik wist wel dat jullie het zouden begrijpen als ik meer offline was. Daardoor voelt het voor mij ook niet snel als een verplichting om iets te plaatsen.

 “Hoe gaat Steve ermee om en hoe ervaart hij dit?”

Steve gaat er geweldig mee om. Voor de interwebs leek het misschien uit het niets te komen dat het slechter met mij ging. Maar de dingen waar ik last van heb speelden ook al toen ik net een relatie kreeg met Steve. Ze zijn alleen geleidelijk aan steeds erger geworden. Dus hij ervaart het niet als iets nieuws of iets dat extra vervelend is. Het grootste verschil is dat dingen nu beter te verklaren zijn en dat ik beter kan uitleggen wat wel en niet lukt. Zo kan hij mij ook beter helpen als dat nodig is. Dat is voor ons beiden fijn!

 “Heb je tips voor mensen in soortgelijke situaties?”

De psychosomatisch fysiotherapeut is echt mijn redder in nood en ik wou dat ik eerder had geweten dat zoiets bestond. Je kan daar ook naar toe als je geen psycholoog hebt of op een wachtlijst staat. Het valt gewoon onder fysio dus als je een aanvullende verzekering hebt, wordt het vergoed. (Die ik natuurlijk weer niet had afgesloten, maar alsnog is het me dubbel en dwars waard).

Ik heb vaak gedacht dat dit nooit meer over zou gaan, en dat denk ik soms nog steeds. Maar met de juiste hulp heb ik nu wel het idee dat er verbetering mogelijk is. Ik hoef niet meer in mijn eentje sterk te zijn en dat voelt alsof er honderd kilo aan rotsblokken van mijn schouders is gevallen. Dus mijn belangrijkste tip is: wees niet zo’n eigenwijze drol als ik en trek iets eerder aan de bel als je merkt dat angsten (of wat dan ook) je leven gaan beheersen.

Ik hoop dat het goed met jullie gaat en dat jullie ook net zo excited zijn als ik dat er hier weer wat meer leven is, hoera!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

48 reacties op “Met volle angst vooruit

  1. Eline schreef:

    Hey Iris,
    Heel fijn om weer wat van je te horen. Die tekst op de armband is echt zo mooi!
    Neem alle tijd voor je herstel die je nodig hebt.
    Ik blijf altijd terugkomen op je site, al sinds 2012.
    Omdat ik je zo’n leuke en interessante blogger vind.

    Groetjes,
    Eline

    | Reageer op deze reactie
  2. Chantal schreef:

    Wat fijn dat je weer zin hebt in bloggen! Misschien een beetje raar om te zeggen, maar ik vind het heel fijn dat je ook de slechte periodes in he leven laat zien en toegeeft dar het nog steeds niet heel veel beter gaat. Ik zit met een burnout en paniekaanvallen en vind het allemaal heel erg herkenbaar.
    En ontzettend bedankt voor je tweets over de fysio, dankzij dat berichtje ben ik zelf naar de fysio gegaan en dat heeft me ook al zoveel geleerd!
    Veel liefs

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Aww helemaal niet raar hoor, ik snap wat je bedoelt! Dankjewel voor het compliment. En zo fijn dat je ook veel baat hebt bij de fysio. Echt heel goed om te horen. Ik probeer iedereen met stress/paniek te influencen om er naar toe te gaan hahaha.

      | Reageer op deze reactie
  3. Maud schreef:

    Wow, alweer een tweede nieuwe blogpost sinds de nieuwe layout! Wat fijn om weer te lezen hoe het nu met je gaat. Enorme respect voor hoe je de therapie aangaat en dat je hier zo open over schrijft. Ik vind destigmatisering van psychische problemen zo ontzettend belangrijk, en daar draag jij nu actief aan bij. Daar mag je van mij echt trots op zijn. Je schreef natuurlijk al veel over adhd, maar om nu ook zo over angst en paniek te schrijven is weer een hele nieuwe stap. Hopelijk gaan mensen zo weer anders naar psychische problemen kijken, en hopelijk maak je het verschil voor iemand die met hetzelfde worstelt en voelt diegene zich minder alleen of durft diegene nu eindelijk hulp in te schakelen. De tekst op je armband vind ik heel sterk. En ik wil je alle goeds en succes wensen voor de komende tijd!

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Ik vind het zo fijn dat je dit zegt! Daarom vind het ook heel belangrijk om er open over te zijn. En voor mij is het ook fijn hoor, zo krijg ik ook weer verhalen te horen van mensen die in soortgelijke situaties zitten of het al hebben overwonnen, en dat helpt mij ook weer. Heel erg bedankt!

      | Reageer op deze reactie
  4. Audrey schreef:

    YAY! IK ben net ook gaan googelen op die somatische fysiotherapie, maar vond niks in de buurt. Wel zojuist een mail gestuurd naar een Cesartherapeut, omdat het eigenlijk wel eens tijd wordt om mijn lichaam en houding wat extra zorg te geven 🙂 Dus thanks voor de inspiratie en jij heel veel succes met alles!

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Wat goed van je! Ik hoop dat je er veel aan gaat hebben. En dankjewel!

      | Reageer op deze reactie
  5. Wim schreef:

    Hoi Iris, geweldig dat je er zo open over bent
    Dat is ook al weer een stap vooruit…En je bent niet alleen( al denk je vaak van wel) Ga zo door en dan kom je er zeker!

    | Reageer op deze reactie
  6. Jetske schreef:

    Wat leuk om weer uitgebreid van je te horen. En wat is het ontzettend fijn dat je zoveel hebt aan je psycholoog en psychosomatische fysio. En het is logisch dat alles niet in 1keer goed gaat. Maar het is al n dat je duidelijkheid hebt. En echt super goed dat je al stappen hebt gezet! Ik ben trots op Je!!

    | Reageer op deze reactie
  7. Iris schreef:

    Je bent zo goed bezig lieve Iris! Het duurt inderdaad lang dit soort dingen, maar stapje voor stapje kom je er wel. Ik ga zelf ook eens kijken naar zo’n fysio, want ik kan zelf ook niet goed ontspannen in mijn lichaam en voel inderdaad daarom ook veel lichamelijk klachten. De laatste tijd uit zich dat in buikkrampen door de stress. Niet heel fijn. Dus bedankt voor de tip en zet hem op! Ik ben trots op je 💖

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Oh auw! Als ik stress heb merk ik het ook gelijk aan mijn buik. Gelukkig lukt ontspannen me nu steeds beter, vooral ook het herkennen van stresssignalen van mijn lichaam helpt me goed. Ik kan de psychosomatische fysio in ieder geval echt aanraden, hoop dat jij er ook veel baat bij zult hebben mocht je er naar toe gaan!

      | Reageer op deze reactie
  8. Kim schreef:

    Wauw, goed bezig Iris! Fijn om weer een blog van je te lezen. Het is verfrissend hoe open je (altijd) bent en ook de moeilijke momenten deelt.
    Doe alles in jouw tempo en ik hoop dat je het punt bereikt waarop jij je het beste en gelukkigste voelt ^^
    Wacht (met alle geduld) op je volgende blog 🙂

    | Reageer op deze reactie
  9. Lisa schreef:

    Ik volg je blog al jaren, maar ik ben een stille lezer. Deze post zet me toch aan om even te reageren. 🙂 Ik heb al jaren last van angst en kreeg ook eerder de diagnose (sociale) angststoornis. Ik merk dat het iets is dat komt en gaat, de ene keer heb ik er vaker last dan de andere keer. Het is vooral een kwestie van dingen doen waarbij je hart als een gek slaat en die zo vaak mogelijk te doen. En daarbij onthouden dat het werkelijk allemaal in je hoofd zit. Mijn proces is ook langzaam, maar het gaat vooruit. Zo heb ik bijvoorbeeld sinds kort een studentenjob in een winkel. Dat zou vroeger onmogelijk voor me zijn. Er zijn nog veel dagen waarbij ik me slecht in mijn vel voel, maar deze minderen wel. Ik vind het wel interessant dat je de oefeningen die je doet opschrijft. Ik de k dat ik dit ook eens ga doen. Ik vind sporten wel nog steeds moeilijk, want ik geraak snel in paniek als mijn ademhaling zo hoog gaat. Het voelt dan als een angstaanval. Ah ja, ik ben ontzettend trots op je! Ik begrijp helemaal hoe hard het soms is en toch is het leven zo mooi!<3

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Wauw wat goed van je! En zo fijn om te horen dat je er steeds beter mee om kan gaan. Heb je ook interoceptieve exposuretherapie gehad? Daar moest ik mee beginnen bij de psycholoog, dat je oefeningen doet die gevoelens opwekken die je associeert met angst/paniek zodat je eraan kan wennen. Zoals door een rietje ademen, rennen op de plaats, rondjes draaien, etc. Ik vond het echt verschrikkelijk om te doen, maar het hielp wel om er minder bang voor te worden. Dus misschien is sporten dan juist wel heel goed voor je!

      | Reageer op deze reactie
  10. Saar schreef:

    Lieve Iris, wat is het ontzettend fijn om weer eens wat van je te horen. Ik vind het geweldig van je dat je zo’n traject bent aangegaan. Uit eigen ervaring weet ik dat het niet makkelijk is en dat het zelfs met goede begeleiding jaren kan duren voor je weer een beetje on track bent. Sterk ook dat je het online op zo’n positieve manier kan delen. Helpt ook alweer met die psychische moeilijkheden uit hun stigma te halen.
    Veel succes met alles wat je wilt ondernemen. Het komt vast goed!

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Dankjewel voor je lieve reactie! Ja het heeft tijd nodig, dat vind ik soms nog wel lastig om te accepteren. Dan werk ik zo hard voor herstel en lijkt het allemaal zo langzaam te gaan of soms zelfs erger te worden. Maar ik weet dat het op de lange termijn beter zal gaan en daar haal ik gelukkig veel hoop uit 🙂

      | Reageer op deze reactie
  11. evelien schreef:

    Wat super knap dat je dit allemaal zo doet, een psycholoog kan ontzettend goed helpen maar het is inderdaad heel erg zwaar.
    You go girl. <3
    Liefs,
    Evelien

    | Reageer op deze reactie
  12. Janneke schreef:

    Toen ik de leuke foto’s zag van de dingen die jij geborduurd hebt, moest ik je toch maar even opzoeken op Instagram.
    Ontzettend leuk!

    En voor de rest: gewoon lekker zo doorgaan! Je doet het hartstikke goed!

    | Reageer op deze reactie
  13. Heel veel sterkte Iris! Kleine stapjes inderdaad <3 De psychosomatische fysiotherapeut heeft mij ooit ook wel geholpen, alleen had ik toen meer nodig omdat ik een burn-out had. Wel ontzettend fijn en mooi dat het wordt vergoed! 🙂

    | Reageer op deze reactie
  14. Puck schreef:

    Wat een goede post is dit! Ik herken me er behoorlijk in. Vooral de ”uitdaging” van exposure therapie ken ik maar al te goed. Het is inderdaad zo fucking zwaar om dingen aan te gaan terwijl je hoofd en lichaam keihard ”Neeeeee, ik wil niet!!” roepen! Toch supergoed dat je die dingen wél aangaat, en nu ook beter doorkrijgt hoe het in jouw geval werkt en hoe je met alles om kunt leren gaan.

    Ik ben zelf alweer een jaar of zes af en aan in therapie (ook voor angst- en paniekklachten) en heb me er behoorlijk in verdiept, maar van een psychosomatisch fysiotherapeut had ik nog nooit gehoord! Geweldig dat zoiets bestaat! Ik ga er zeker meer over opzoeken!

    | Reageer op deze reactie
  15. M. schreef:

    Hoi Iris,
    Fantastische blog! Dankjewel voor het bespreekbaar maken hiervan!
    Ik werk veel met mensen waar het even niet zo goed mee gaat en ben altijd op zoek naar mensen/dingen/oefeningen/… die hen kunnen helpen.
    Daarom zou ik heel graag willen weten of je wat van de praktische dingen die je geleerd hebt van de psychosomatisch fysiotherapeut zou willen delen.
    Alvast erg bedankt en heel veel sterkte! Moedig en dapper dat je dit aan gaat.
    M.

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Het lijkt me wel heel leuk om hier nog een aparte blogpost over te schrijven! Maar ik moet nog even uitdenken hoe ik dat het beste kan doen zodat het voor veel mensen nuttigs is, omdat de meeste dingen die ik leerde specifiek voor mijn situatie golden natuurlijk. Maar ik zal het zeker onthouden om iets mee te doen 🙂 Dankjewel!

      | Reageer op deze reactie
      1. Martine schreef:

        Eén van de meest gouden oefeningen die mij heeft geholpen is om tijdens een beginnende paniekaanval te proberen om de angst expres erger te maken. Het klinkt superraar, maar een paniekaanval zet door, omdat je het NIET wilt en je er bang voor bent. Terwijl als je zegt, “oke let’s go, full panick, bring it on” er helemaal niks gebeurt en bij mij de angst meestal afzakt.

        | Reageer op deze reactie
  16. chucky1012 schreef:

    Wat goed van jou dat hierover schrijft 👌 en ik weet zeker dat velen dit herkennen…
    Ga door met wat je moet doen…
    Uiteindelijk zal je er baadt bij hebben…

    Xoxo

    | Reageer op deze reactie
  17. Sofie schreef:

    Oh ik kijk alvast uit naar je nieuwe posts maar voel je vooral niet verplicht en doe vooral waar je jezelf goed bij voelt.
    Je komt er, ik geloof in je! Het zal met vallen en opstaan en soms eens een ministapje achteruit maar dan zet je er weer 2 vooruit.

    | Reageer op deze reactie
  18. Pam schreef:

    Hee Iris!
    Wat fijn om weer een blog van je te lezen. Had het gemist!
    En zo goed dat je in therapie bent gegaan en dat je daar open over praat. Ik wens je het beste en hoop dat je snel herstelt!
    Liefs, Pam

    | Reageer op deze reactie
  19. Margriet schreef:

    Neem alle tijd de je nodig hebt lieve Iris!! You go girl! En angsten, man wat kan daar een energie in gaan zitten. Ik ben er ook druk mee. Babystapjes idd. Bedankt voor je openheid, dat valt best onder een heldendaad!

    Liefs, Margriet

    | Reageer op deze reactie
  20. Ayla schreef:

    Ik heb je al zo vaak digitale knuffels gegeven dat het een beetje awkward begint te worden, MAAR dat weerhoudt me er uiteraard niet van om je gewoon weer een nieuwe dikke knuffel te geven!! Sterke vrouw!

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Haha digitale knuffels zijn altijd welkom, heel lief van je <3

      | Reageer op deze reactie
  21. Wendy schreef:

    Superstoer dat je dit verhaal met de wereld deelt, & heel belangrijk! Weet dat je niet de enige bent, en neem de tijd. (Hoe lastig dat ook is…)

    | Reageer op deze reactie
  22. Linda schreef:

    Finally kon ik je artikel lezen, gisteren werkte je site niet bij mij 🙁
    FIJN dat je weer terug bent!!! Ik vind je echt zo dapper <333 Heel veel knuffels en liefde voor jou! Ik ben benieuwd naar je nieuwe artikelen en updates, en LOVE je borduurwerken dus ga je daar over bloggen ook? (ZEG JA) Ennn love je nieuwe layout ook!

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Hahaha JA daar ben ik ook van plan om over te bloggen, yayy. Ik heb alleen zoveel plannen die ik wil uitwerken dat ik nog niet goed weet hoe en wat haha oeps. Maar het is wel de bedoeling in ieder geval! 😀

      | Reageer op deze reactie
  23. Jenn schreef:

    Mooi dat je hier zo open en eerlijk over schrijft, en fijn dat je weer terug bent!

    | Reageer op deze reactie
  24. Judy schreef:

    Dankjewel voor het delen! The proces is herkenbaar, het is keihard werken, je moet jezelf herprogrammeren en op sommige momenten dat het minder gaat terwijl je er al zoveel aan doet kan het een beetje hopeloos voelen (dat had ik in elk geval). Maar in mijn ervaring gaat het steeds beter, en nu na 1.5-2 jaar voel ik me zo enorm bevrijd:) Niet dat ik er helemaal vanaf ben maar om niet meer zo angstig enzo de hele dag te zijn is priceless!!<3<3 Zelf vond ik het vanaf het begin moeilijk om te delen dat ik in therapie was (kwetsbaar opstellen was een van de problemen) en daardoor is het nu ook moeilijker om successen te delen, dus door nu al zo open te zijn heb je straks ook een heel support system die voor je juigt;)

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Wat ontzettend fijn dat het nu zo veel beter gaat, dat geeft mij ook weer hoop. Dankjewel voor je reactie!

      | Reageer op deze reactie
  25. Sanne schreef:

    Ten eerste, de armband is geweldig. Ten tweede, ik ben al heel lang psychisch ziek en heb nooit geweten dat er een psychosomatische fysiotherapeut bestond. Ik ga hier zeker wat meer informatie over inwinnen.

    | Reageer op deze reactie
  26. Marianne schreef:

    Wat fijn om te lezen Iris. Goed van je dat je dit deelt. Ik heb veel baat gehad van de fysio toen ik hyperventileerde. Het is niet dat de hyperventilatie helemaal weg is gegaan, maar het feit dat ik nu weet hoe ik erger kan voorkomen scheelt al zo ontzettend veel. En echt stoer van je dat je nu traint om juist al die enge situaties aan te gaan. Ik weet niet of ik het lef zou hebben. Petje af voor je. En fijn dat Steve naast je staat. En Ollie!

    | Reageer op deze reactie
  27. Claudia schreef:

    Via via ben ik op jouw blog terecht gekomen maar ik zal je zeker blijven volgen. Ondanks tegenslagen in het leven zie ik dat je er zeker niet voor kiest om bij de pakken neer te gaan zitten en dat vind ik ontzettend moedig en krachtig. Ga zo door!

    | Reageer op deze reactie
  28. Debora schreef:

    Zoveel dat ik eigenlijk zou willen zeggen… Maar in het kort: 1. Zó fijn om van je te horen! Heel moeilijk en pittig waar je doorheen moet, maar hoe jij hiermee omgaat (en er iets positiefs uit weet te halen door het gesprek over psychische problemen op gang te brengen) DIEP RESPECT!! 2. Hele mooie, frisse lay out! Nog wel even wennen (en ik vond je vorige banner zo mooi) maar lekker rustig. 3. Zou je (als je daar aan toe bent en het ook ziet zitten) meer willen delen over (vormen van) medicatie en de concrete dingen die een psychosomatisch fysiotherapeut doet? Lijkt me heel interessant! (Hier spreekt een ADD-er van 41 die onlangs pas met medicatie is begonnen, ooit een post-partum depressie heeft gehad en overspannen is geweest en het altijd doodeng vond om daar open over te zijn).
    Iris, ik vind jou en je blog geweldig! Je bent een inspiratie (voor velen denk ik)! Dikke digitale knuffel <3

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Wat een lieve reactie! Zo aardig dat je daar de tijd voor nam, word ik heel blij van. Ik hoop heel erg dat mijn verhaal mensen kan helpen, of in ieder geval meer begrip en openheid oplevert mbt psychische problemen, dan voelt het toch nog als “nuttig”. Dat helpt mij ook weer. En ik zal het op mijn lijstje schrijven met blogideeën, goed idee!

      | Reageer op deze reactie
  29. Janne schreef:

    Wat fijn om weer van je te horen, Iris! Ik vind het heel knap dat je zo hard bezig bent met herstellen en leren. En ik vind het leuk dat je ons daarover vertelt.

    Ik zat ergens mee en heb een paar maanden ermee doorgelopen omdat ik vond dat ik het in mijn eentje kon en moest oplossen… Pas toen het echt allemaal niet ging heb ik iemand om hulp gevraagd en dat heeft zo enorm geholpen! Ik denk dat wat jij zegt een van de belangrijkste dingen is: je hoeft zoiets niet in je eentje op te lossen. Je valt niemand ermee lastig als je om hulp vraagt, vaak vinden mensen het een soort compliment als je ze in vertrouwen neemt of het is hun baan om je te helpen, en als je er zelf over nadenkt, hoe vaak had je het gevoel dat iemand je lastig viel als die met je wilde praten over een moeilijkheid? Meestal is het helemaal okee om er gewoon met diegene over te praten en te kijken of er iets is wat zou kunnen helpen.

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Daar heb je helemaal gelijk in! Ik denk dat het ook vaak voor jezelf een drempel is die je over moet (voor mij was dat in ieder geval zo) omdat je dan moet toegeven dat het niet goed gaat en jezelf daarin serieus neemt. Dat vond ik vooral heel lastig waardoor ik het om hulp vragen héél lang uitstelde. Zo fijn dat je uiteindelijk toch om hulp hebt gevraagd en dat het heeft geholpen! Dat gun ik iedereen 🙂

      | Reageer op deze reactie
  30. Eva schreef:

    Och Iris, ik ben zo blij en trots op je!! Zo fijn dat het stapje bij stapje beter gaat!

    | Reageer op deze reactie
  31. Hoi Iris, ik vind het heel mooi om jouw verhaal te lezen over hoe het met je gaat. Ik snap dat je zoveel volgers hebt! Ik lees jouw blog tijdens voetbal, leuk ook al die reacties! Ik wens je heel veel succes en wens dat het goed met je gaat! Liefs, Liesbeth

    | Reageer op deze reactie
Back to Top