Komt een meisje bij de psychiater

In 2013 heb ik mij laten testen op ADD. In deze blogserie beschrijf ik mijn ervaringen vanaf het eerste moment dat ik eind 2012 een afspraak maakte bij de dokter en waarom ik dat deed, en hoe het diagnose-proces verder verliep.

ADD onderzoek serie

Deel 1: “Komt een meisje bij de dokter”
Deel 2: “Komt een meisje bij de psycholoog”
Deel 3: “Komt een meisje bij de psychiater”
Deel 4: “Komt een meisje bij de apotheker”

Deel 3

Mijn bloeddruk is hoog. Ik heb geen overgewicht. Ik ben best saai omdat ik geen รฉรฉn vraag als “Heb je weleens drug X uitgeprobeerd?” met ja kon beantwoorden. En ik mag mijzelf met trots een ADD-er noemen. Dat waren de conclusies die ik kon trekken uit het bezoekje aan de psychiater gisteren. Dat bezoekje was trouwens best een deceptie, ik had er namelijk heel veel van verwacht. Een psychiater, hallo! Die zie ik normaal alleen in films.

Naar de psychiater voor ADD

Maar het was niet zo sensationeel als dat ik had verwacht. Het voelde hetzelfde als de huisartsbezoekjes die ik om de paar weken aflegde toen ik nog chronische blaasontsteking had: “De test is inderdaad positief, hier heb je een recept voor antibiotica”. Alleen deze keer hoefde ik geen potje met plas in te leveren en kreeg ik een recept voor een medicijn waar ik de naam niet van uit kan spreken. Gelukkig is ADD niet zo erg als blaasontsteking. (Ik wens dat mijn ergste vijand nog niet toe) (Zelfs dat homofobe radicale Christelijke meisje van mijn studie niet) (Okรฉ, misschien wel) (..) (Wat zou erger zijn, blaasontsteking of migraine?) (O ja, ik was over ADD aan het typen).

In werkelijkheid duurde het gesprek bijna een uur, maar hij vertelde vooral veel over ingewikkelde neurologische dingen, die ik inmiddels alweer ben vergeten. Net als het hoorcollege van vanochtend: iets met een fractie van een verwachtingswaarde dat een parameter is. Maar ik dacht aan pompoensoep, deze blogpost, hoeveel pijn een hartaanval zou doen en tekende konijnen. Dus daar weet ik ook niet zoveel meer van. Ik denk dat de moeilijke-naam-medicijnen tot nu toe net zo slecht werken als de antibiotica die ik vorig jaar kreeg. Bij alles wat ik voelde raakte ik half in paniek, dacht ik dat het door de bijwerkingen kwam, ging ik het googelen, kwam ik uit op een hersentumor of hartfalen, raakte ik nog meer in paniek. Dus ik ben er alweer mee gestopt. Als ik er in ieder geval van in een zen-modus zou raken, als een ware Boeddhist, dan heb ik het er wel voor over. Maar nee, ik denk nog steeds aan berggeiten als ik eigenlijk wil bedenken welke film ik vanavond wil zien. En dat vind ik helemaal niet erg.

En nu bedenk ik mij ineens dat mijn (รผbergeduldige) vriendje al een uur aan het wachten is tot ik klaar zou zijn met deze blogpost zodat we een film zouden gaan kijken. (Update: berggeiten zijn interessanter dan deze film die we net keken)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

36 reacties op “Komt een meisje bij de psychiater

  1. Laura schreef:

    Klinkt toch een beetje als een tegenvaller. Ben benieuwd of de medicijnen een beetje gaan helpen. Moet je terug naar de psychiater? En krijg je ook een soort behandelingstraject/begeleidingstraject zodat je met de ADD leert omgaan?

    Berggeiten zijn cool. Sowieso. Geitenfilmpjes doen het al-tijd goed.

    | Reageer op deze reactie
    1. iris schreef:

      Hij heeft mij vandaag terug gebeld dat alle dingen die ik had niet zo veel kwaad konden en dat ik het maar gewoon nog even aan moet kijken met een halve dosis. Dus dan doe ik dat maar! Ik sta een beetje negatief tegenover medicijnen hoor, maar ik wil het wel eerst geprobeerd hebben voordat ik kan zeggen of ik er wel of niet mee door wil gaan. Volgende week heb ik een soort adviesgesprek en dan kunnen we bespreken of ik een behandeling wil en dat soort dingen. Maar ik heb eerlijk gezegd nog geen idee of ik dat wel wil. Ach, ik zie het wel ๐Ÿ˜€

      | Reageer op deze reactie
  2. Natasja schreef:

    Haha wat een geweldige post weer! ADD is natuurlijk niet om te lachen maar je weet het heerlijk te omschrijven ๐Ÿ™‚

    | Reageer op deze reactie
    1. iris schreef:

      Ah, het kan soms best grappig zijn hoor. Je had me gisteren in de AH XL moeten zien. Ik ben er serieus een uur geweest (om alleen avondeten voor รฉรฉn dag te kopen). “Oh kijk een konijn!!!” “Woooooow, zie al die dingen, die verkopen ze bij de normale AH niet eens!” “Oh awesome we kunnen zelf scannen!!!!!” (En toen vergat ik de helft natuurlijk weer te scannen). Die arme vriend van mij, hahaha!

      En dankjewel! ๐Ÿ˜€

      | Reageer op deze reactie
      1. Malu schreef:

        Hahaha zo ben ik zelf ook :’) Zo herkenbaar. Maar ik heb dan Asperger, dus ik ben of heel blij met alle prikkels of ik wil binnen 5 min weer naar buiten omdat het te hectisch is. Maar de ah xl is wel geweldig met dat dat zelf scan ding!

        | Reageer op deze reactie
  3. veerlez schreef:

    Wat een heerlijk typisch ADD post! Heerlijk. Dit alles trigger tmij om misschien ook eens wat onderzoeken te laten doen! ๐Ÿ™‚

    | Reageer op deze reactie
  4. Kelly schreef:

    Wat schrijf jij leuk, ADD is een serieuze zaak, maar soms vraag ik mij af of die ‘onderzoeken’ en ‘gesprekken’ wel รฉcht helpen, voorbeeld, mijn neefje heeft ook ADD, ze hebben allerlei onderzoeken met hem gedaan en uiteindelijk moest hij naar een kinderpsycholoog voor gesprekken en wat zij noemen ‘spelletjes’, ik moet zeggen als ik geen student Verpleegkunde was en ik dus mijn vakjargon niet zou kennen, zou ik in geen 100 jaar hebben begrepen wat die man allemaal zei tegen mijn neefje, serieus,… Ik heb geen ervaring met ADD behalve dan mijn neefje, maar soms heb ik daar best wel mijn vragen bij. Achjaaa misschien verschilt het ook van persoon tot persoon, maar voor zover ik merk, heeft mijn lief neefje er niet veel aan ofwel komt dat door zijn jonge leeftijd! :p Anyway, leuke blog!

    | Reageer op deze reactie
  5. SanneWierda schreef:

    Hahaha, je hebt het wel briljant beschreven. Wel jammer dat die medicijnen niet werken. ๐Ÿ™
    Ik ben overigens wel een blaasontsteking-lotgenoot en ja hoor, dat wens ik mijn grootste vijanden wel toe! ๐Ÿ˜‰ Muhahaha!

    | Reageer op deze reactie
  6. Michelle schreef:

    Hopelijk kunnen ze je verder helpen en gaan de medicijnen toch hun werk doen. Je wordt er niet vrolijk van nee als je alles opzoekt op google. Heb ik mijzelf ook maar afgeleerd.
    Leuk dat je over zo’n persoonlijk en best moeilijk topic zo leuk en luchtig kan schrijven ๐Ÿ™‚

    | Reageer op deze reactie
  7. Eva schreef:

    Haha, ik werd zowat bijna gestress(e)t (ja hoe schrijf je dat eigenlijk) van je post. Zoveel chaos! Heb net mijn hoofd vandaag op orde en zit het nu weer door elkaar!

    | Reageer op deze reactie
  8. Myrthe schreef:

    Hahahha ik word helemaal paniekerig van jouw denkmanier (no offence) (of course) (helemaal niet), maar je kan het heerrrrlijk omschrijven!

    | Reageer op deze reactie
  9. Debby schreef:

    Je schrijft zo leuk hahaha, ook heel herkenbaar. En lief vriendje ๐Ÿ˜‰

    | Reageer op deze reactie
  10. annouska schreef:

    Lekkere interessante film en daar moest je vriend nog een uur op wachten ook. Een hoop is denk ik verder wel op zijn plaats gevallen nu het officieel ADD is. Nu nog afwachten wat de medicatie met je doet, zo lang je maar niet een suf konijntje er van wordt komt het wel goed..

    | Reageer op deze reactie
  11. Vief schreef:

    Fijn om te horen dat het vervolg toch niet zooo eng was. Ik hoop wel dat je er verder mee komt trouwens, alleen medicatie klinkt ook zo, ja, hm, alsof je dat maar moet doen de rest van je leven? Maar misschien komt met dat behandeladvies en zo misschien toch wat anders wat beter werkt, wat beter bij jou past. Ik duim!

    | Reageer op deze reactie
    1. iris schreef:

      Nee, inderdaad. Dat zou ik ook sowieso niet willen, omdat ik er over het algemeen niet zo veel last van heb. Dat chaotische vind ik juist stiekem wel leuk, hihi. Maar qua studie gaat het heel slecht dus ik hoopte dat dit een tijdelijke oplossing kon zijn zodat het qua studeren iets beter gaat. Ik zie wel hoe het loopt! ๐Ÿ˜€

      | Reageer op deze reactie
  12. Ilse schreef:

    Misschien moet je een keer drugs gebruiken, stel je voor dat je dan ineens ‘normaal’ denkt, dat alles rustig in je hoofd is. Of het wordt nog erger dan het nu is, dat wil ik je niet aan doen haha.

    | Reageer op deze reactie
  13. Ayla schreef:

    Lijkt me lastig, die concentratieproblemen. Hopelijk helpen de medicijnen een beetje.
    Je schrijft er in elk geval wel leuk over, heb je vorige blogjes hierover ook even teruggelezen ๐Ÿ™‚ Wel jammer dat de psychiater tegenviel, ik wil eerlijk gezegd ook altijd al eens zo’n gesprek meemaken omdat ik het idee had dat dat best wel sensationeel was. Jammer.

    | Reageer op deze reactie
  14. Anneke schreef:

    Ah ik heb je eerste delen ook gelezen en herken me echt in jouw verhaal. Heb ook studievertraging opgelopen omdat ik inmiddels al een jaar bezig ben met m’n scriptie. Kan me er heel slecht op concentreren, snel afgeleid en eigenlijk altijd รผberhaupt geen zin om te beginnen (dan zet ik heel enthousiast m’n wekker op 9 uur zodat ik veel kan doen, kijk vervolgens eerst een serie in bed, ga dan ontbijten, toch nog maar ook de was doen, nog even avondeten halen, ook nog maar die andere serie kijken die ik al heel lang wil zien en vervolgens is het alweer 5 uur ’s middags en dan moet ik bijna avondeten gaan maken dus ja dan heeft het toch geen zin meer om iets aan m’n scriptie te doen dan kan ik net zo goed een tijdschrift gaan lezen). Ik vergeet bijna altijd wel iets in de supermarkt zelfs als ik een lijstje maak en ik loop echt een miljoen rondjes want ik weet nooit waar iets ligt ook al kom ik al ruim een jaar in dezelfde supermarkt. (Die zelfscanner bij de AH XL is trouwens heel erg leuk ja!) En inderdaad die leuke gedachten die totaal niet relevant zijn. Eigenlijk nooit over nagedacht dat het ook een ‘aandoening’ kon zijn maar volgens het zelftestje heb ik wel een sterke neiging naar ADD/ADHD. Misschien ook maar eens een test laten doen haha.

    | Reageer op deze reactie
  15. Malu schreef:

    Ik vind het zo fijn om te lezen hoe iemand gewoon dit durft neer te schrijven en daardoor een taboe doorbreekt!

    | Reageer op deze reactie
  16. Kelly schreef:

    Ik hoop dat de medicijnen je wat kunnen helpen in de toekomst. Je geeft zelf ook al aan dat je eigenlijk geen problemen hebt met je ADD, maar bij je studie lijkt het me inderdaad lastig. Je moet ook zoveel lezen bij psychologie. Ik ben zelf ook niet echt ‘pro medicatie’ dus als je je verder prima redt, zou je er daarna natuurlijk gewoon weer mee kunnen stoppen. Mijn zus heeft ADHD en heeft gedurende haar opleiding ook medicatie gebruikt, maar is er nu alweer een aantal jaren vanaf. Voelt ze zich toch meer zichzelf, en de ADHD is ook wel weer haar charme (en ze kan er goed mee omgaan/geen ‘problemen’ verder). Ben benieuwd in ieder geval!

    | Reageer op deze reactie
  17. bettelies schreef:

    Leuke opmerking over dat christelijke meisje, dat je wel een blaasontsteking gunt!!
    Een belangrijke waarde binnen het christendom is: heb je naast lief als jezelf.
    Misschien zou je daar eens over na moeten denken… kan geen kwaad.

    | Reageer op deze reactie
    1. iris schreef:

      Pardon? Misschien moet zij daar eens over nadenken. Het woord homofoob dat op haar slaat, zegt nu niet echt dat naastenliefde een belangrijke waarde voor haar is. Wanneer iemand hatelijke opmerkingen maakt over een naaste die ik lief heb, enkel door vooroordelen, dan zie ik degene niet als mijn naaste. Een ander niet veroordelen lijkt me trouwens ook best een belangrijke waarde in het Christendom:

      โ€œEn wat ziet gij den splinter, die in uws broeders oog is, en den balk, die in uw eigen oog is, merkt gij niet? Of hoe kunt gij tot uw broeder zeggen: Broeder, laat toe, dat ik den splinter, die in uw oog is, uitdoe; daar gij zelf den balk, die in uw oog is, niet ziet? Gij geveinsde! doe eerst den balk uit uw oog, en dan zult gij bezien, om den splinter uit te doen, die in uws broeders oog is.โ€
      Lukas 6:41-42

      Kan geen kwaad.

      | Reageer op deze reactie
      1. Elise schreef:

        Heerlijk dat je je mening ook echt kunt beargumenteren met teksten uit de Bijbel. Ik vind je net weer wat toffer.

        | Reageer op deze reactie
  18. Eva schreef:

    Haha hemel wat herkenbaar! Ik ga binnenkort weer eens naar de psycholoog en heb er onwijs veel zin in maar ben ook zo zenuwachtig en ook eigenlijk verschrikkelijk bang dat het tegenvalt. Stiekem wil ik gewoon mijn eigen psycholoog zijn, maarja dat gaat ook wat lastig met mijn concentratieniveau ๐Ÿ˜‰

    | Reageer op deze reactie
  19. Kristel schreef:

    Hopelijk werken de medicijnen. Ik heb ook ooit een pijntje ergens gehad, ik google’de en kwam ook bij de ergste kwalen aan, huilende de huisarts opgebeld. Bleek gewoon een ontsteking te hebben. Antibiotica en binnen 2 dagen was Kristel weer de oude.

    | Reageer op deze reactie
  20. Lily schreef:

    Kom zelf uit een grote ADD-familie. Ik vind dit: “Gelukkig is ADD niet zo erg als blaasontsteking. (Ik wens dat mijn ergste vijand nog niet toe) (Zelfs dat homofobe Christelijke meisje van mijn studie niet) (Okรฉ, misschien wel) (..) (Wat zou erger zijn, blaasontsteking of migraine?) (O ja, ik was over ADD aan het typen).” goed ge-ADD’t. ๐Ÿ˜‰

    | Reageer op deze reactie
  21. Pingback: Komt een meisje bij de psycholoog | IKBENIRISNIET
  22. Pingback: Komt een meisje bij de dokter | IKBENIRISNIET
  23. Pingback: Terugblik: Jaaroverzicht 2013 | IKBENIRISNIET
  24. Pingback: Komt een meisje bij de apotheker | IKBENIRISNIET
  25. Rob van der Wal schreef:

    Hoi Iris,
    Jouw onderstaande opmerking over het gebruik over medicatie vond ik heel leuk gevonden.

    “Ik heb het niet nodig in die zin dat ik niet normaal kan functioneren zonder, maar tijdens koorts heb je ook geen aspirientje nรณdig. Het maakt het alleen wel een stuk dragelijker om door je griep te komen.”

    En ook heel waar. Zonder medicatie kan je inderdaad prima functioneren. Heb ik ook heeeeeeel lang gedaan. (54 jaar) Maar nu kan ik, met behulp van een pilletje, mij veel beter en langer concentreren. Wat voor mijn gevoel ook helpt is de wetenschap ‘dat je ADD hebt’. Dat ik een aparte was, wist ik al. Gelukkig weet ik nu dat ik niet gek ben maar dat alleen mijn hersens op een andere manier werken.

    | Reageer op deze reactie
  26. Pingback: Confetti in mijn hoofd | IKBENIRISNIET
Back to Top