Van wachtlijst naar intake

Die ellendige wachttijd voor GGZ duurde iets langer dan de bedoeling was. Inmiddels heb ik mijn intakegesprek achter de rug en mag ik bijna echt beginnen. Het leek me tijd voor een persoonlijke update omdat ik vaak de vraag krijg of het al beter met me gaat.

Zes maanden wachten

Eind september, vlak voor ik mijn tijdelijke blogpauze aankondigde, zat ik bij de huisarts om mij opnieuw aan te melden bij GGZ. Die behandeling waar ik een paar jaar geleden van af zag, leek mij nu meer dan nodig. Mijn wallen hingen op mijn knieën, bijna niets lukte nog en ik kon er niet langer meer omheen dat ik hulp nodig had. Een half jaar (!) moest ik wachten tot ik bij specialistische GGZ mijn intake had. In die maanden heb ik overigens alles gedaan om deze wachttijd te laten verkorten, zoals wachtlijstbemiddeling, of om een alternatief te vinden. Maar telkens raakte ik weer verstrikt in bureaucratische regeltjes of was er gewoonweg niks mogelijk.

In januari kreeg ik vervolgens een brief met de mededeling dat de wachttijd ‘aanzienlijk langer’ werd, wat helemaal verschrikkelijk was. Want hóeveel langer dan?! De receptioniste kon mij niet meer vertellen dan dat de totale wachttijd op dat moment rond de 7 à 8 maanden lag. Ik stortte zo hard in dat ik in paniekstaat huilend bij mijn huisarts zat. Gelukkig heb ik toen medicatie als nood gekregen ter overbrugging. Daar ben ik de afgelopen maanden redelijk oké mee doorgekomen. Ineens wist ik weer hoe het is om je normaal te voelen. Zonder die torenhoge hartslag in mijn keel en dat rotsblok op mijn borst.

Een maand geleden werd ik onverwacht gebeld dat iemand voor mij op de wachtlijst was uitgevallen. Of ik op korte termijn dat plekje voor de intake wilde vullen? JA! Ik denk niet dat ze ooit zo’n enthousiaste patiënt aan de telefoon hebben gehad. Eindelijk een datum die ik in mijn bullet journal kon schrijven en geen onzekerheid meer!

Niks aan de hand, hoor

Twee en een halve week geleden was mijn intake. Omdat alleen mijn huis verlaten en ergens naar toe gaan een big deal voor mij is, ging ik er met gierende zenuwen naar toe. Gelukkig had ik er jaren geleden ook al een intake gehad, dus wist ik wat ik kon verwachten. Toch viel het me tegen. Het was enorm confronterend en nadien kon ik alleen maar huilen terwijl ik naar huis fietste. Met van die hevige snikgeluiden en snot. Het was vast een bijzonder gezicht.

Ik heb mijn leven altijd goed kunnen aanpassen aan de dingen die niet goed lukten. Misschien een beetje té goed. Op vakantie gaan geeft alleen maar paniek? Prima, ga ik niet meer op vakantie. Is ook lekker duurzaam en scheelt geld. Stage lopen op een nieuwe plek waar ik verplicht acht uur moet zitten, me concentreren en niet op elk moment naar huis zou kunnen gaan? Alleen van het idee ga ik al hyperventileren. Maar no biggie, ik doe wel een grotere masterthese vanuit huis om mijn studiepunten mee aan te vullen want ik wil toch geen psycholoog worden. Niet meer met de trein naar Amsterdam durven? Ach, het is ook veel te duur om steeds vanuit Enschede blogevents te bezoeken en van al die mensen raak ik alleen maar overprikkeld. Doen we ook niet meer. Werken lukt ook niet meer goed? Ik werk wel minder uren, want dat is ook helemaal hip tegenwoordig. Veel geld heb ik toch niet nodig. Dus zie je, ik heb nergens last van, niks aan de hand hoor, ik heb het onder controle.

En zonder dat ik het door had zat ik als een kluizenaar opgesloten in mijn eigen huis en werd ik bang voor, nou ja, alles eigenlijk. Vooral die zes maanden wachttijd hebben me geen goed gedaan wat dat betreft. Het is een vicieuze cirkel waar ik alleen maar verder in donderde. Zoals je misschien weet meldde ik mij in eerste instantie bij de huisarts aan voor AD(H)D-klachten. Dat speelt nog steeds, maar inmiddels is de angst-voor-alles zo overweldigend geworden dat dat eerst prioriteit heeft voor mij. Al zie ik de AD(H)D en angst niet als losse categorieën in mijn hoofd. Ik geloof dat het elkaar allemaal beïnvloedt en versterkt, zo ervaar ik het zelf in ieder geval. Maar mensen snappen het nu eenmaal beter als het beestje een naam heeft, merk ik. Dus: mix een druk hoofd met veel chaos en nul structuur (ADHD) met chronisch doemdenken en constant gespannen zijn (angst) en het regelmatige gevoel alsof alle zuurstof uit de lucht is gezogen en je gillend weg wil rennen (paniek). Tadaaa, welkom in mijn wereld.

Eindelijk beginnen!

Weet je nog dat ik ooit schreef dat ik bang was om hier in de stad te fietsen als dorpsmeisje? Ik deed alles lopend of met de bus en ‘even’ ergens naar toe gaan was er niet bij. Dan moest ik eerst uitzoeken of daar wel een bushalte in de buurt was, tot hoe laat de bussen nog reden, of ik wel genoeg geld op mijn ov-chipkaart had, enzovoort. Gelukkig was dit een angst die ik toen onder ogen durfde te komen en al een paar jaar stap ik zorgeloos op de fiets. Dat geeft me nog steeds een gevoel van vrijheid dat ik nauwelijks kan omschrijven in woorden. Dat ik er niet eerst over hoef te piekeren en iets ‘gewoon’ kan doen zoals Normale Mensen dingen doen. Ik hoop dat ik dat ook met andere dingen kan ervaren uiteindelijk. Al kan ik mij dat op het moment nog maar moeilijk voorstellen.

De eerste stap is in ieder geval gezet. Nu moet ik nog even wachten tot het adviesgesprek (volgende week), dan hoor ik meer over het behandelplan. Ze hebben mij beloofd dat ik daarna niet meer veel langer hoef te wachten en direct kan beginnen met de behandeling. Pfiew. Doodeng vind ik het, hoe kan het ook anders. Maar met een goed doel, gelukkig. Ik heb er in ieder geval veel vertrouwen in. Ik weet dat ik nu bij een team terecht kan dat ervaring heeft met zowel AD(H)D als angst en dat was voor mij erg belangrijk. Dus laten we hopen dat het het wachten waard was.

To be continued!

Laat een reactie achter:

Geef een reactie

54 reacties op “Van wachtlijst naar intake

  1. Chantal

    Ik ben zo blij voor je dat je eindelijk je gesprek hebt! Ik hoop dat je er snel baat bij hebt. Ik heb volgende week ook een intake bij een psycholoog. Voor het eerst wil ik vrijwillig in therapie. Bloggers zoals jij en freelennse hebben me ook veel steun gegeven en geïnspireerd om open te zijn over mental health issues. Ik weet, rationeel gezien, heus wel dat ik niet de enige ben die nogal veel last heeft van paniek en overprikkeling maar het is toch fijn om te lezen dat anderen dat ook hebben. Dus dankjewel!

    • Iris

      Ik ben zó blij dat je me dit laat weten, dank je wel! Vind het echt heel fijn dat ik met het delen van mijn verhaal op die manier toch aan iets positiefs kan bijdragen 🙂 De blogposts van Lenneke over #bijdepsycholoog vind ik ook fantastisch, zij schrijft zo goed. Ik snap ook precies wat je bedoelt met dat je rationeel gezien wel weet dat je niet de enige bent, maar dat het soms wel zo kan voelen. Dus ook bedankt voor het delen van jouw ervaring <3

  2. Yvonne

    Ik duim met je mee. Echt zo naar voor je dat je dit je afgelopen tijd hebt moeten meemaken. En ik vind het heel knap dat je er zo open over durft te zijn. Dankjewel voor het delen.❤

  3. Eline

    Knap van je, om er zo mee om te gaan. Ik duim mee voor een goede afloop, net zoals vrijwel iedereen hier denk ik 🙂 veel liefs!

  4. Paul

    Nou de eerste stap is gezet, Iris. Ik hoop dat je snel aan de behandeling kunt starten, en dat je wat effect gaat merken. Na zo’n lange tijd wachten en aan huis gekluisterd te zijn, verdien je weer de ruimte en rust!

  5. Dikke knuffel voor jou. Lang duren die dingen he?

    Ik sta nu alweer drie maanden op de wachtlijst om überhaupt een diagnose te krijgen … En ja, dingen die moeilijk zijn zijn ook herkenbaar. Met vakantie(-achtige dingen) ben ik heel blij met mijn autistische man die alles van te voren goed uitzoekt, anders zou ik het ook erg moeilijk vinden. Toen ik met klasgenoten een week naar Engeland moest voor onze studie schaamde ik me kapot … die 17-jarige klasgenoot die gewoon wist hoe we bij het hotel moesten komen, en ik had na het landen even geen idéé. Stond ik daar met mijn 25 jaar, 8 jaar ouder, en hij kon zich ‘volwassener’ redden in mijn hoofd. Sowieso, als ik in het buitenland kom ben ik eerst even helemaal overweldigd. Nou ja, dat soort dingen dus.

    En ja, het is gewoon superrot als je ergens tegenaan loopt en pas zo veel later hulp krijgt. Maar gelukkig ga je die hulp nu krijgen. Daar ben ik superblij om!

  6. Wat verschrikkelijk dat die wachtlijsten zo lang zijn he, maar ik vind je heel dapper! Dat je het zo nuchter kan bekijken allemaal (althans, zo komt dat wel over ;)), wat moet het frustrerend zijn geweest. Ik hoop dat het je heel veel gaat helpen <3

  7. Susan

    Ben zo blij dat het gesprek nu eindelijk daar is <3 Hopelijk ga je er gauw de vruchten van plukken.

  8. Kim

    Succes Iris, moedig dat je het aangaat! Lief dat je het met ons deelt 😘

  9. Romy

    Wat ben ik blij voor je dat die enorm lange wachttijd nu eindelijk voorbij is. Wat moet dat naar zijn geweest! Het is al een enorme stap om om hulp te vragen en eigenlijk is elke dag die je dan moet wachten totdat die hulp daadwerkelijk komt er één te veel. Ik snap dat zo’n behandeling ook onwijs spannend is en dat het de komende tijd niet makkelijk is als je bijvoorbeeld angsten moet aangaan en controle moet loslaten. Maar ik weet zeker dat het uiteindelijk goed komt. Echt waar! Heel veel sterkte en dikke knuffels voor jou!

  10. Saskia

    Ik ben zo blij voor je dat het eindelijk gaat beginnen. Mooi en knap dat je hier zo open over bent op je blog. Succes, you can do it girl<3 Ik ga voor je duimen

  11. Ik heb geen ADHD maar wel angst- en paniekaanvallen. Al mij hele volwassen leven. Ik dacht altijd dat ik daar goed mee kon leven, en ik probeerde het zo weinig mogelijk mijn leven te laten beperken. Ik volgde ook allerhande therapieën en al had ik daar veel aan, de paniek nam het niet weg.
    Enkele jaren geleden ben ik serieus gecrasht en sindsdien neem ik antidepressiva. Ik vond dat in het begin doodeng, het was ook een beetje toegeven dat er iets mis was en dat ik dat zelf niet in orde kreeg en ik vond dat ik faalde. Maar ik merkte al gauw het verschil. Ik heb nog maar zelden last van angst en mijn wereld is enorm vergroot. Ik besefte niet hoe groot de invloed van die angst op mijn leven was. Niet alleen beperkend in de zin van dat ik bepaalde dingen gewoon niet deed uit angst. Maar ook de enorme hoeveelheid energie die het elke dag weer vroeg om overeind te blijven met die angst. Zeker dat laatste besefte ik echt niet tot ik het niet meer moest doen.
    Ik wil je zeker niet aanpraten dat je antidepressiva moet nemen hoor. Ik ben ervan overtuigd dat dat niet voor iedereen de oplossing is en ik ben geen dokter. Maar ik vertel dit wel omdat deze medicatie zo’n slechte naam heeft en ik wil laten weten dat dat niet altijd slecht is.
    En om je extra aan te moedigen om inderdaad op zoek te gaan naar een manier om van die angst af te komen want ongetwijfeld beperkt het ook jouw leven harder dan je zelf beseft en/of wilt. Ik wens je toe dat je gauw jouw manier vindt om er mee om te gaan!

    • Iris

      Ik ben zo blij en opgelucht om jouw verhaal te horen. Voor mij is het heel moeilijk om me in te beelden dat dit gevoel ooit weg zou gaan omdat ik het zo gewend ben, dus dit geeft mij echt hoop! Dank je wel voor het delen <3

      • Mara

        Voor mij is dit ook zo herkenbaar. Het gevoel van ‘Dit komt nooit meer goed ‘ terwijl je weet dat dat niet waar is.
        Ik slik ondertussen nu 8 jaar antidepressiva omdat er elke keer wel episodes zijn dat het weer even terug komt. Maar het wordt ook steeds makkelijker om te handelen en mee om te gaan. En dat proces is al heel waardevol.

        Vind het echt heel erg dat je zo lang hebt moeten wachten met zo’n gevoel in je. Ik kan me de isolatie en angst zo goed voorstellen. Ik hoop dat je snel verbetering gaat merken!

      • Tjitske

        Lieve Iris, ik heb ook jaren paniekaanvallen met agorafobie gehad, maar ook bij mij is het langzaam minder geworden. Nu doe ik echt heel veel weer, zelfs vliegreizen. Houd moed! Je bent nog jong; er kan echt nog heel veel veranderen.

  12. Wat fijn! En wat knap dat je hier zo open over schrijft. De eerste stap is inderdaad gezet, go for it girl 🙂

  13. Laetitia

    Wat moet het onvoorstelbaar moeilijk zijn geweest om zo lang aan te moeten modderen zonder hulp. Ik snap heel goed dat je er naar uit ziet en het tegelijk doodeng vind. Ik heb zelf een angst- en dwangstoornis. Toen ik therapie kreeg voelde dat alsof ik al voor de helft ‘genezen’ was, zo blij was ik dat ik hulp kreeg en het niet meer alleen hoefde te doen. Maar ja, dan begint het pas eigenlijk natuurlijk. Het zal moeilijk en confronterend zijn maar je bent op de goede weg. Het feit alleen al dat je om hulp hebt gevraagd vind ik altijd een goed teken. Ik wens je veel succes en beterschap de komende tijd!!

    • Iris

      Wat goed om te horen! Ik hoop dat ik dat ook zo ga ervaren, thanks! <3

  14. Kim

    Wat fijn, Iris! Ik vind het ontzettend knap dat je er zo rationeel naar kan kijken, althans, zo lijkt het wel. Hopelijk kun je snel écht beginnen en gaat het heel goed helpen!

  15. Lonneke Voets

    Ook ik heb met het bijltje gehakt. Na de eerste panic attack in de auto op de snelweg volgden er snel meer. Paniektherapie heeft enigszins geholpen, maar medicatie bleek de echte lifesaver. Dankzij Efexor zijn de paniekaanvallen verleden tijd, rijd ik weer auto en heb ik mijn (sociale) leven terug. Volgens de psychiater zal ik het ws voor altijd nodig hebben en dat boeit me niet (meer). Ik heb wel 20 vormen van therapie gehad, van cognitieve gedragstherapie en paniektherapie tot EMDR en haptonomie. Ze deden allemaal vrij weinig. Pas toen ik via mijn zus kennismaakte met BaZi (Chinese metafysica), gingen mijn ogen open. Ik begrijp nu pas echt hoe ik in elkaar steek en waarom ik tegen bepaalde dingen aanloop. Door alle inzichten maak ik bewustere keuzes en ben ik liever voor mezelf. Een verademing! Mocht je hier meer over willen weten, mail me dan gerust. Intussen wens ik je heel veel sterkte en succes. Het komt goed! Liefs.

  16. Oh meissie, ik zou je wel een dikke knuffel willen geven, maar dat vind je waarschijnlijk doodeng 😉

    Wat een rollercoaster zeg! Maar je bent trouwens helemaal überhip nu, want ook op 3FM gaat het deze week over het delen van je persoonlijke problemen. Dat is zo belangrijk om te doen! Ook voor wie niet zó diep in de put zit, is het goed om te horen hoe iedereen worstelt met van alles. Nare dingen ontwijken, check! Iedereen heeft dingen die hij eng of lastig vindt. Goed om te beseffen hoe dat voor jou en anderen je leven kan gaan beheersen. Daar moeten we het over hebben, zodat we elkaar kunnen helpen en begrijpen.

    Gelukkig is het nu eindelijk zover dat je professionele hulp krijgt. Wordt ongetwijfeld superzwaar, maar hou vol, zet door. Net als met dat fietsen zul je er weer lucht, ruimte en vrijheid voor terugkrijgen. En vergeet niet dat jij ook heel veel dingen doet die veel mensen juist weer doodeng vinden, dus zo’n schijtluis ben je ook weer niet met alles 😉

    Veel succes en wees lief voor jezelf!

  17. Ivy

    Wat knap van je dat je er mee aan de slag gaat! Wat zal dat angstig voelen maar toch ook als een opluchting. Ik heb twee jaar geleden bij de basis ggz gelopen en kon toen zo geholpen worden. Dat was wel fijn toen, snap dat het zo frustrerend moet zijn als je nu hulp wil en je moet nog een half jaar wachten!
    Ik ben zelf ook basispsycholoog dus weet ook waar het wachtlijsten probleem vandaan komt. Er moet echt iets gebeuren aan het probleem met de GZ opleiding, we snijden onszelf in de vinger door zo weinig opleidingsplek te hebben terwijl er zoveel vraag naar is. Nou werk ik in de forensische sector dus als ik eindelijk die opleiding kan gaan doen heb je alsnog niet zo veel aan mij 😉
    Maar het gaat op zoveel fronten fout, en degenen die hulp nodig hebben zijn er de dupe van…
    Maar heel veel succes met de behandeling!

    • Iris

      Ja zo lastig, het systeem loopt gewoon niet goed op deze manier. Dat was bij mij ook de grootste reden waarom ik zo lang moest wachten. Hun vacature voor gz-psycholoog werd maar niet gevuld. Bij basis GGZ had ik trouwens wel zonder wachtlijst gelijk kunnen beginnen, heb nog geprobeerd om dit als overbrugging te krijgen maar dat kon niet omdat ik al voor specialistisch was geïndiceerd. Later vond ik ook nog een andere instelling waarbij de wachtlijst iets korter was, maar omdat je niet op twee wachtlijsten tegelijk mag staan durfde ik dat risico toch niet te nemen (ik zat toen al op de helft van mijn wachttijd). Een heel gedoe! Waar mijn hoofd ook echt niet naar stond trouwens.

      Dank je wel voor je bericht en succeswens! 🙂

  18. Anneleen

    Ik ben zooo blij voor je dat je éindelijk terug kunt! Ik duim heel hard voor je adviesgesprek volgende week! Je gaat dat goed doen, Iris! Ik geloof in jou! <3 Wat voor medicatie neem je als ik vragen mag? X

    • Iris

      Dank je wel, superlief! Dat is oxazapam, maar alleen voor nood (tijdens een angst/paniekaanval) en tijdelijk ivm het wachten omdat je dat eigenlijk niet voor langere tijd mag gebruiken.

  19. Lilian

    Wat fijn dat er wat meer licht aan de horizon is. Ik kan me heel goed voorstellen dat je ontzettend opgelucht bent en ik hoop dat je snel wat meer duidelijkheid hebt over hoe nu verder. Succes!

  20. Iris

    Zo fijn dat je nu eindelijk kan beginnen. Ik hoop dat het je heel veel gaat brengen en je wereld weer vergroot! Heel veel succes en sterkte en vooral een hele dikke knuffel <3

  21. Dominique

    Ik kreeg een beetje tranen in mijn ogen toen ik je stukje las; het moet zo moeilijk zijn om zoveel angst te ervaren. Maar volgens mij ben je superveerkrachtig, sterk en gemotiveerd. We hebben allemaal onze demonen, jij gaat de jouwe overwinnen. 🙂

  22. Iris

    Fijn dat je ein-de-lijk terecht kunt! Bizar dat je voor een GGZ-specialist máánden moet wachten, terwijl bij iedere andere soort specialistische zorg soms dezelfde week nog een afspraak kunt krijgen. Maar goed, het begin is er.

    • jasper

      Herkenbaar, eigen voorbeeldje. Huisarts verwijst mijn vriendin in februari 2017 door naar de crisisdienst. Stabiliseren kunnen ze met medicatie, maar behandelen niet. In de maanden erna 2 acute opnames, in totaal 5 weken. En nu, in april 2018 is er eindelijk een behandeling gestart. Wachtlijsten in de GGZ maken vele slachtoffers….niet alleen patienten zelf, maar ook ik ben hierdoor zwaar overbelast geraakt.

      • Iris

        Jeetje, dat is erg heftig! Er moet snel serieus wat veranderd worden aan het huidige systeem.

  23. Harmke

    Lieve Iris, wat een ontzettend moedig stuk! Je schrijft dat je bang voor allerlei dingen bent, maar het allerengste is toch eigenlijk wel toegeven dat je hulp nodig hebt en die confrontatie aangaan… EN DAT DOE JE! Het gaat vast nog af en toe wel spannend worden, maar jij kunt dit <3 . Ik ben echt heel blij voor je dat je eindelijk ergens terecht kunt en ermee aan de slag kunt. Zelf ga ik het traject ook weer in ivm donkere wolkjes, angst en emotionele vulkaanuitbarstingen. Ik vind het goed en hee fijn dat je erover schrijft, dan voel ik (en met mij vele anderen denk ik) mij niet zo alleen in dit soort issues. Bedankt daarvoor <3

  24. Marianne

    Veel sterkte en veel liefs voor jou, moedige Iris. En wat kun je duidelijk en helder schrijven over zo’n persoonlijk en moeilijk onderwerp als dit. ❤️

  25. Sofie

    Oh dat moet naar voor je zijn. Ik heb ook last van angst (faalangst en doemdenken). Je bent zeker niet de enige en dat idee vind ik soms geruststellend.
    Doe alles in kleine stapjes en beetje bij beetje kom je er. Heel veel succes/sterkte xx

  26. Linda

    Eindelijk krijg je de hulp die je wilt én nodig hebt, wat fijn!
    Ik vind dat je het heel duidelijk onder woorden hebt gebracht, ik weet zelf gelukkig niet hoe het voelt maar ik kan me nu wel iets beter een voorstelling maken van hoe je je moet voelen. Ik wens je heel veel succes, hopelijk hoef je nu inderdaad niet meer lang te wachten. Dikke knuffel voor jou <3

  27. Michelle

    Ah, eindelijk een intake! Heel veel sterkte, Iris, met dit proces. Echt, er is licht aan het einde van die stikdonkere tunnel. Je gaat je beter voelen, ook al is dat nu nog niet voor te stellen. Take care!

  28. Elisa

    Wat fijn dat je eindelijk je intake gesprek hebt gehad, de wachttijden zijn echt belachelijk lang dat merk ik hier helaas ook met naaste… Hopelijk komen ze snel met een behandelplan dat je gaat helpen.

    Over je afsluiten voor de dingen terwijl je eigenlijk het zou moeten blijven doen, dat is iets te herkenbaar. 🙁

  29. Hoi Iris wat ontzettend fijn dat je nu terecht kan bij GGZ, Veel succes! Ik heb een hele periode (ongeveer 3 jaar) een behoorlijke angststoornis gehad. Mijn leven was zo geïsoleerd dat ik nog geen container aan de weg durfde te zetten en dacht dat ik er nooit meer van af zo komen. Ik heb ook GGZ en medicatie gehad. Maar wat mij ook ontzettend goed geholpen is, is het betaalde programma van Geert, zie deze site: https://www.angstaanpakken.com/betalende_hulp_coaching.html Nu kan ik weer vrijuit leven zonder me belemmerd te voelen door angst. Ik ben nu getrouwd, moeder en ga dit jaar lekker op een vliegvakantie met z’n drieën. Wie had dat durven denken! Ik ben blij en dankbaar voor alle hulp die ik heb gehad. Het blijft een zwakke plek en als ik minder in mijn vel zit speelt het soms wat op, maar weet precies hoe ik er het beste mee om kan gaan en dat maakt me echt een heel blij en ander mens! Heel veel succes en sterkte voor jou! Het komt echt goed!

    • Iris

      Wat fijn om jouw succesverhaal te horen, dat doet mij echt zó goed! Dank je wel!

  30. Saar

    Wat een ontzettend straffe en eerlijke post! Ik wens je zoveel succes met de behandeling en hoop dat je met die angsten kan leren dealen. Ik stel het me een beetje voor als mijn faalangst maar dan zo’n dertig keer erger (want ik kan er ondertussen mee omgaan). Maar ik weet nog hoe een paniekaanval voelt en hè, dat wens ik niemand toe.
    Dikke knuffel!

  31. Wat fijn dat je nu eindelijk terecht kunt voor hulp! En ik hoop echt dat het resultaat zal hebben, maar dat gaat vast wel lukken, je klinkt heel gemotiveerd. Heel veel succes. P.s. Wat je schreef over dingen/situaties vermijden is trouwens wel een spiegel voor mij, bedankt dat je altijd zo open/eerlijk bent.

  32. Pjotr Kuilboer, arts

    Geachte Collega,
    En dan ook dat nog.
    Het kan niet waar zijn ?
    Wat is de bedoeling of het doel achter het hanteren van en vasthouden aan wachtlijsten ?
    Welke politiek wordt hierbij door wie waarom en waartoe bedreven ?
    Verneem graag Uw zienswijze

  33. Magnus

    Ik heb ongeveer 8 jaar geleden zomaar uit het niets angst en paniekaanvallen gekregen. Het eerste half jaar was bijna niet te doen. Oxazepam hielp maar slechts ten dele en ik was ten einde raad. Vrienden en familie hebben me er doorheen gesleept door afleiding te bieden. De omslag kwam toen ik me eenmaal realiseerde dat ik al 6 maanden dacht dat ik over enkele minuten dood zou gaan maar er uiteindelijk steeds niets gebeurde behalve dat akelige gevoel. Het half jaar daarna ging het steeds beter, ik ging ook naar een belegen psycholoog die me veel wijsheid bij heeft gebracht. Een van de gouden tips: jezelf aanleren dat je die duizeligheid en benauwdheid gewoon de baas kunt en het als een sport leren zien om er van te winnen door gewoon je leven te leiden alsof je geen angst hebt. Inmiddels ben ik al jaren volledig angst vrij. Soms komt de duizeligheid heel even terug. Ver voor de wanhoop aantreed zeg ik tegen mezelf: kom maar op en voor ik het doorheb is het weer weg.

    Sterkte met jouw situatie en wees gesterkt door de gedachte dat er genoeg manieren zijn om volledig van angst af te komen. Voor mij was het de confrontatie, voor anderen medicatie en voor anderen therapie. Laat je leven niet verpesten!

    • Iris

      Dank je wel voor je bericht! Dat lijkt me heel heftig als je denkt dat je dood gaat. Vind het superfijn om jouw bericht te lezen en dat het nu zo goed gaat, dank je wel voor het delen 🙂

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer informatie

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services De cookie-instellingen op ikbenirisniet.nl zijn ingesteld op 'toestaan cookies'. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van de cookie-instellingen of klikt op "Accepteren", ga je akkoord met deze instellingen.

Sluiten