Confetti in mijn hoofd

Gek zijn is zo gek nog niet, als je het mij vraagt. Ik zit er dan ook met mijn neus midden in. Doordat ik Psychologie studeer, maar ook omdat ik zelf ADD-brein heb natuurlijk. Ik kijk er niet zo van op wanneer mensen ‘iets’ hebben. Maar doordat ons beeld over psychische problemen wordt vertekend door bijvoorbeeld films of berichten in de media, zijn veel mensen een stuk minder ruimdenkend. Wat heel erg is! Want psychische problemen hebben is al erg genoeg, laat staan dat je ook nog elke dag in aanraking komt met vooroordelen en onbegrip. Om hier extra aandacht voor te vragen is de Landelijke Dag Psychische Gezondheid in het leven geroepen, en die is vandaag. Het is vandaag tevens de Dag van de Duurzaamheid, maar daar heb ik het al zo vaak over hè. Deze psychologiestudent heeft nog meer ambities.

Now I'm a Super Hero By Natalie Dee
Now I’m a Super Hero By Natalie Dee

Gebroken been vs. psychische aandoening

Eigenlijk zou je net zo makkelijk moeten kunnen praten over je gebroken been als over je psychische problemen, las ik eens op Twitter. In werkelijkheid zijn we nog lang niet zo ver, doordat er toch wel een taboe heerst op psychische problemen en veel mensen het een ‘eng’ onderwerp vinden. En dat wordt vooral door onwetendheid veroorzaakt. In een college hoorde ik dat uit een onderzoek bleek dat een groot percentage van de mensen dacht geen normaal gesprek te kunnen voeren met iemand met een stoornis. Onzin natuurlijk. Daarom vind ik het juist zo belangrijk om open te praten over ADD en ADHD. Ik krijg wel eens vragen of ik het niet moeilijk vind om dat allemaal open en bloot op internet te zetten. Nee, antwoord ik dan, want ik vind niet dat het iets is waarvoor ik mij moet schamen. Als ik mijn arm in het gips had zitten, zou ik daar ook geen geheim van maken. Ik ben juist blij dat de mensen in mijn omgeving weten dat ik soms een beetje een weirdo ben, dat ik hun verjaardagen vergeet, standaard te laat kom en dat ik soms een maand niets van mij laat horen omdat mijn hoofd te vol zit voor sociale dingen. Dat maakt het leven een stuk makkelijker.

Mijn hoofd is van binnen een attractiepark

Na mijn blogposts over hoe ik naar de huisarts ging, een psychologisch onderzoek onderging en een afspraak had bij een echte psychiater (die helaas niets weg had van Dr. Phil) is het redelijk stil gebleven op mijn blog over mijn chaotische brein. De voornaamste reden daarvoor is omdat het hartstikke goed gaat met mij en mijn hoofd vol confetti. Ik zit goed in mijn vel, sta elke dag vrolijk op, en ik heb zin om dit jaar (ein-de-lijk) mijn Bachelor te gaan halen en word onwijs vrolijk van hoe ik groei als blogger. Ik ben blij bezig in mijn keuken waar ik er een grote bende van maak, ik begin nog steeds te laat met het maken van opdrachten en word geregeld gek van mijzelf. Maar dat zijn dingen die ik inmiddels heb geaccepteerd. Want van afwas met schimmel krijg je alleen maar een betere weerstand. En ik hoef niet bungeejumpen voor een beetje spanning en sensatie in mijn leven, dat geeft het dagelijkse leven mij al genoeg. Natuurlijk zijn er ook tijden geweest dat het helemaal niet zo makkelijk was. Best wel moeilijk zelfs. Dan zat mijn hoofd vol met modder en pudding, kreeg ik niets voor elkaar en was het al een prestatie als ik überhaupt mijn bed uit kwam. Dat ik maar niet begreep waarom alles zo moeizaam ging. En de mensen om mij heen ook niet. Wat alleen nog maar voor meer frustraties zorgde. Tegenwoordig zitten er vooral glitters, confetti en regenbogen in mijn hoofd. Daar ben ik onwijs dankbaar voor. Mijn hoofd is soms van binnen net een attractiepark zeg ik wel eens, en dat bevalt mij wel.

Kijktip: Doe even Normaal

Elk jaar heeft de Landelijke Dag Psychische Gezond een ander thema, dit jaar is dat angst. Op de website vind je onder andere een zelftest en meer informatie over angststoornissen. Hier kan je ook de aflevering over angst van Doe even Normaal terugkijken. Een serie die mij ook vanuit mijn studie is aangeraden om te kijken. Heel interessant! Het werd in augustus uitgezonden op televisie, dus misschien ken je deze serie al wel, maar je kan hier in ieder geval alle afleveringen terug kijken. Een dikke vette aanrader als je het mij vraagt. Want wist je dat 1 op de 4 mensen op dit moment een psychische aandoening heeft? Alleen maar goed om er meer over te weten dus!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

79 reacties op “Confetti in mijn hoofd

  1. Anneleen schreef:

    Ik vind het zo knap dat je een artikel maakt over psyische problemen. Ikzelf ervaar dit als een zeer moeilijk en niet besproken thema. Het zou erg mooi zijn dat we even gemakkelijk over psychische problemen kunnen praten dan over bijvoorbeeld een gebroken been. Maar zover zijn we in mijn ogen nog lang niet… Psyische problemen worden als eng en vies beschouwd. Doordat er zo weinig openheid over is, schaam ik me er nog steeds voor. Ik weet nog dat ik een aantal jaren geleden zei dat ik liever een twee gebroken benen had dan een psycisch probleem. Een gebroken been valt (in zekere zin) te maken. Een psychische problematiek ziet veel dieper dan dat, kan je een gebroken hart wel maken? Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel! Ik denk dat er nog veel moet gebeuren om het taboe hier rond te doorbreken maar zo’n artikels als deze maken me blij en dan denk ik, we zijn op de goede weg! 🙂 Dankjewel Iris!

    | Reageer op deze reactie
  2. Ann schreef:

    Knap dat je hierover zo open durft te schrijven! En fijn dat het zo goed met je gaat :).

    Zelf heb ik OCD, al een zestal jaar. Eigenlijk vind ik het helemaal niks om me over te schamen, maar ik merk dat in mijn omgeving er vaak bekrompen/onwetend op wordt gereageerd. Dus ik zwijg er maar lekker over. Spijtig is dat.

    | Reageer op deze reactie
  3. rianne schreef:

    Wat een mooie aflevering, ik kende het hele programma niet! Erg interessant, ik wist er zelf niks van namelijk.

    | Reageer op deze reactie
  4. Alicia schreef:

    Moet zeggen dat het mij eigenlijk niet zo opgevallen is dat er een taboe op heerst, maar misschien ben ik me daar gewoon niet al te bewust van? Wat ik wel merk is dat er vaak ongebrip voor is. Maar dat merk ik ook bij lichamelijke aandoeningen. Zelf heb ik een lichamelijke aandoening (Ehlers-Danlos hypermobiliteitstype). Als ik het dan met mensen erover heb dan denken ze meestal dat het allemaal wel meevalt en ‘mag je blij zijn dat je geen hebt’, terwijl chronische ziekten de levenskwaliteit erg kunnen beperken.

    Ook heb ik een aantal psychische stoornissen, maar ondanks dat ik weet hoe ergelijk onbergip kan zijn, twijfel ik weleens eraan of ik ze voor waar aan moet nemen. Natuurlijk heb ik wel last van psychische klachten, maar is dit echt aan een ‘aandoening’ toe te schrijven? Soms ben ik bang dat er in de psychatrie op een verkeerde manier en mensen verkeerd gediagnosticeerd worden, en -ook al klinkt dit alsof ik complottheorieën aanhang- toch denk ik toch dat o.a. de farmaceutische industrie er op een oneerlijke manier profijt uit probeert te halen. In mijn puberteit is bij mij Borderline vastgesteld, maar later hoorde ik van verschillende hulpverleners dat ze Borderline onzin vinden en dat die gedrag gewoon bij de puberteit kan horen. Zelf mijn psychiater zei tegen me dat ik het er niet te nauw mee moest nemen en dat psychologie geen exacte wetenschap is.. tja, wat moet ik dan denken? Wel heb ik begrepen dat bij sommige psychische aandoeningen afwijkingen op hersenscans en genafwijkingen (als ik het goed heb) gevonden kunnen worden.. zou dit niet in de diagnostiek betrokken kunnen worden? Vind eigenlijk raar dat dit nog steeds niet gebeurt. Lijkt me dat dit de zaken toch wat concreter kan maken..

    | Reageer op deze reactie
    1. iris schreef:

      Over het algemeen wordt borderline pas officieel gediagnosticeerd als de puberteit voorbij is (dus ergens tussen de 18 en 25 jaar) omdat de symptomen inderdaad veel lijken op gedrag dat veel voorkomt tijdens de puberteit. Borderline is een serieuze aandoening die ik niet snel als ‘onzin’ zou bestempelen. Wat betreft de hersenscans is het nog niet mogelijk om de meeste aandoeningen op te sporen helaas, voornamelijk omdat er nog te veel onduidelijkheid over is. Bij psychische aandoeningen gaat het vaak ook niet alleen om erfelijkheid maar ook om invloeden uit de omgeving. Het zou inderdaad wel een stuk makkelijk zijn als de diagnose op die manier zou kunnen worden gedaan! Misschien in de toekomst 🙂

      | Reageer op deze reactie
  5. Marlous schreef:

    Wat een mooi positief stuk is dit! Bijzonder dat je iets waar je eerst zo mee in de knoop zat hebt om weten te zetten tot iets positiefs. Het lijkt me ook best lastig, want tegenwoordig lijkt iedereen wel een beetje AD(H)D te hebben.
    Zo ben ik zelf ook een chaoot en druk in mijn hoofd, maar ik kan me niet voorstellen hoe het is om dat nog tien keer zo erg te hebben haha. Ben blij dat jij af en toe een kijkje in je hoofd geeft 😉

    | Reageer op deze reactie
  6. annouska schreef:

    Kijk en zo is het eigenlijk maar net! Je moet gewoon kunnen praten over dit soort dingen, want het zijn gewoon feiten en dingen die heel veel mensen over komen. Waarom zou je daar niet over moeten kunnen praten? Het lijkt het taboe ‘sex’ wel, die je in vele geloven nog steeds hebt.

    | Reageer op deze reactie
  7. Marieke schreef:

    Ik vind dat je er zo geweldig en mooi over schrijft. Heb je blog even doorgestuurd naar mijn schoonzus Suzanne (suzannevanboven.nl) die ook ADD heeft en er een boekje vol columns over geschreven heeft.

    | Reageer op deze reactie
  8. Pingback: Afstuderen als een baas | IKBENIRISNIET
  9. Sikko schreef:

    Mijn moeder zei vroeger al:” bij jou zijn er altijd een paar aan het bloemetjes plukken.” En laatst bij beoordeling “we zien licht branden, maar weten niet of er iemand thuis is”. We hebben gelachen. Beoordeling was goed maakte verbazingwekkend weinig fouten alleen communicatie wat minder. Elkaar begrijpen gaat wel eens mis, maar we komen er uit.. ADD zou kunnen lekker belangrijk. Het moet ook niet een excuus worden om niet op te hoeven letten toch?! Ik probeer bewuster acties te doen en stappen niet over te slaan. Gaat wel eens mis. Perfectie bestaat niet. En als een paard niet struikelt kan hij niet de beste zijn.

    | Reageer op deze reactie
    1. Iris schreef:

      Nee, precies. Maar ik denk niet dat mensen die ADD hebben, of een andere psychische stoornis, dit snel als excuus zouden gebruiken. Als je een gebroken been hebt en je kan niet meedoen met gym, is dat ook geen excuus. Het is gewoon zo.

      | Reageer op deze reactie
Back to Top