Hoe het écht gaat

O, wat had ik graag een gezellige update willen schrijven over hoe ik na een paar weken rust weer he-le-maal fris en fruitig ben en voor de volle 100% terug ben met zeven blogposts per week, hoera!! Maar helaas. Hoewel ik jullie dit graag zou willen voorliegen – vooral mezelf eigenlijk – toch maar even een iets realistischere update tussendoor.

Alle foto’s in deze blogpost maakte ik afgelopen week tijdens een wandeling. Vroeger zei mijn moeder altijd dat ik moest wandelen als ik me niet goed voelde, maar als dwarse puber vond ik dat stom. Nu na tien jaar moet ik toch toegeven dat moeders gelijk hebben, wandelen helpt echt om me beter te voelen.

ADHD & ADD

Toen Steve na een paar weken samenwonen tegen mij zei “jij hebt sowieso ADD!” omdat ik voor de honderdste keer iets kwijt was, geloofde ik hem niet. “Nee joh, dat is toch dat je heel druk en actief bent?”. Dat ik dat destijds dacht, als tweedejaars psychologiestudent, geeft al wel aan dat vaak niet heel duidelijk is wat AD(H)D nu écht inhoudt. Een korte samenvatting voordat ik aan mijn verhaal begin zodat we op dezelfde lijn zitten.

ADHD is een overkoepelende term en bestaat uit drie subtypen:

  • ADHD-H: Hyperactive-impulsive;
  • ADHD-I: Inattentive, dit wordt in spreektaal ‘ADD’ genoemd;
  • ADHD-C: Combined, een combinatie van de vorige twee subtypen.

Het gecombineerde type (ADHD-C) waarbij je last hebt van zowel onoplettendheid én hyperactiviteit-impulsiviteit komt het meest voor. Dit is het subtype waar ik een aantal jaren geleden mee ben gediagnosticeerd. Officieel heb ik dus geen ADD, maar ADHD. De reden dat ik meestal zeg dat ik ADD heb, is omdat ik anders reacties krijg als “Huh, maar je bent helemaal niet druk?” of “Weet je dat wel zeker, ben je niet gewoon hoogsensitief? Een klasgenoot van de achterneef van mijn buurvrouw is dat namelijk ook.”. Maar dat druk zijn is maar één van de vele symptomen van ADHD en kan zich op verschillende manieren uiten.

Wat is het dan wel?

ADHD zorgt ervoor dat het in het voorste deel van de hersenen niet helemaal lekker loopt. In dit gedeelte worden de executieve functies geregeld, die heb je onder andere nodig bij: organiseren, plannen, tijdsbesef, prioriteiten stellen en beslissingen nemen. Daardoor kunnen dagelijkse taken die heel simpel lijken (een todolijstje maken of een keuken opgeruimd houden) in mijn hoofd als raketwetenschap voelen. Een aantal symptomen van ADHD zijn dat je je niet goed kan concentreren tenzij het om een taak gaat die je écht heel leuk of interessant vindt en het snel overprikkeld raken omdat het moeilijk is om prikkels te filteren. Maar gelukkig krijg je er ook een aantal superpowers voor terug zoals hyperfocus en vindingrijkheid.

En wat is het absoluut niet?

Door de jaren heen heb ik al heel wat, eh tja.. bijzondere mailtjes in mijn inbox mogen ontvangen met betrekking tot ADHD. Met stip op nummer één zijn de berichten of ik niet een HSP-er (highly sensitive person) ben in plaats van een ADHD-er. Hoogsensitiviteit en ADHD kunnen naast elkaar voorkomen en hebben ook wel wat overlappingen, maar het is niet hetzelfde. Ik weet dat dit soort mailtjes alleen maar goed bedoeld zijn, maar ik hoop dat je ook kan begrijpen dat ik niet laaiend enthousiast word van dit soort reacties. Ik kan mij heel erg vinden in deze blogpost van Toeps. FYI: ik heb een zelftestje gedaan en internet zegt dat ik géén HSP-er ben.

Andere mythes die ik ook graag gelijk wil ontkrachten: ja, ADHD bestaat écht en er is genoeg wetenschappelijk onderzoek naar gedaan en nee, het is niet bedacht door de farmaceutische industrie. Ain’t got no time voor je complottheorieën. ADHD is geen modeziekte en het komt ook niet alleen bij kinderen voor, de laatste jaren is er gelukkig ook steeds meer aandacht voor volwassenen met ADHD. En het is dus meer dan alleen een beetje chaotisch/hyperdepieper/lui zijn.

Ok, en wat is nu precies het probleem dan?

Nu zijn we eindelijk aangekomen bij het deel dat ik éigenlijk wilde schrijven voor deze blogpost. In grote lijnen is het probleem dat alles me nogal moeilijk afgaat. Ik hoor veel dat mensen dachten dat het juist erg goed met mij ging, en ik denk dat dat ook deel van het probleem is. Ik doe zonder dat ik het door heb zó hard mijn best om ‘normaal’ te functioneren waardoor ik oververmoeid raakte; ik ben constant aan het overcompenseren. Op mijn weekoverzichten krijg ik regelmatig reacties dat mijn leventje zo lekker rustig is, maar zo ervaar ik dat zelf totaal niet. Als ik iets sociaals doe, moet ik daarna twee dagen bijkomen. Als ik wat verder weg ga van huis, krijg ik paniekaanvallen. Ik moet steeds vaker nee zeggen tegen dingen waar ik eigenlijk ja op wil zeggen. Het voelt niet echt als mijn eigen keuze om het rustig te houden, al moet ik zeggen dat ik wel oprecht een gelukkige huismus ben, hoor. Ik ben goed geworden in mijn grenzen te respecteren, maar op een gegeven moment houdt dat ook op want ik kan niet hele dagen in mijn huis opgesloten zitten als een kluizenaar. Al klinkt dat best aanlokkelijk, moet ik toegeven.

Ik heb nu veel gerust en bijgeslapen, waardoor het op het moment gelukkig veeel beter gaat, pfiew. Maar het onderliggende probleem blijft natuurlijk gewoon bestaan. Ik vind mijn leven hartstikke leuk, mijn werk is fantastisch, ik ben gelukkig met Steve (die ondanks zijn eigen struggles mij zo goed mogelijk helpt de laatste tijd, even een applausje voor die jongen!) en zou wat betreft de grote dingen in mijn leven niks willen veranderen. Ik hoopte dat het klaar zijn met studeren ervoor zou zorgen dat ik minder problemen zou ervaren, maar eerlijk gezegd heeft het dat alleen maar erger gemaakt. Het is zo frustrerend als je zin hebt om te bloggen of om een lekker gerecht te koken, of de honderd andere ideeën in mijn hoofd uit te werken, maar dat niks lukt. En dat je niet echt kan aanwijzen waar dat nou door komt waardoor ik constant het gevoel heb dat ik faal. Zoals me op de middelbare school regelmatig werd medegedeeld: “Het zit er wel in, maar het komt er niet uit”.

Hoe dat er voor nu uit ziet voor mijn blog & werk

Ondanks alles ben ik juist wel heel optimistisch. Ik weet zéker dat het uiteindelijk allemaal goed komt en dat ik een manier kan vinden om mijn leven en werk zodanig in te richten dat dingen beter gaan, maar dat kan ik niet in mijn uppie. Ik heb wat meer opties uitgezocht en overwogen, maar er toch voor gekozen om de wachttijd tot de behandeling (specialistische GGZ) uit te zitten en tot die tijd een beetje aan te modderen waarbij ik mijn mentale gezondheid op de eerste plek zet. Veel uitrusten en niet te veel moeten. Zelfzorg prioriteit maken, kon ik eerst niet zo goed accepteren. Of beter gezegd voelde dat niet eens als een optie want financieel gezien is dat ook niet ideaal. Maar ik probeer het nu als een investering te zien zodat alles straks weer wat beter kan gaan. Dat maakte het ineens veel positiever in mijn hoofd!

Nu ik weer wat meer energie heb en me beter voel, wil ik het bloggen en mijn werk graag voorzichtig weer oppakken. Maar echt maar voor een paar uurtjes per week. (Op aanraden van de mensen om mij heen, ik wilde zelf eigenlijk het liefst alweer hopsa fulltime aan de bak. Aan daverend enthousiasme geen gebrek hiero.)

Duizendmaal dank voor alle lieve berichten, jullie begrip en geduld. Ik heb niet iedereen persoonlijk kunnen antwoorden, maar ik heb alles gelezen en ik vind het zo-zo-zo lief. Had ik al gezegd dat jullie DE BESTE lezers óóit zijn?

Laat een reactie achter:

Geef een reactie

69 reacties op “Hoe het écht gaat

  1. Kirsten

    Wat een goede uitleg! Ik hoop dat je binnen de ggz een fijne mevrouw of meneer gaat vinden die jou kan helpen. Voor mij heeft dat, in combinatie met medicatie (ha! dat rijmt) echt wonderen gedaan. En dat gun ik jou ook zó. Weet je al meer over watvoor traject je in gaat? Superpersoonlijk natuurlijk, maar ik zou het heel erg tof vinden om meer te lezen over zulke djngen! Heel veel succes Iris 💛

    • Iris

      Ik vind dit zo fijn en hoopgevend om te horen! Ik weet nog niet wat voor soort traject het gaat worden (in ieder geval die echt gericht is op ADHD), ik moet eerst nog het intakegesprek hebben en dat gaat waarschijnlijk pas ergens in januari plaats vinden. Ik denk dat ik er nog wel eens over wil schrijven, of misschien meer tussen de regels door in mijn weekoverzichten! Thanks 🙂

      • Petra

        Hoi Iris 🙂 ik ben net pas voor het eerst je blog tegengekomen en lees nu deze blogpost. Wat fijn dat je de diagnose hebt gekregen en hopelijk de hulp gaat krijgen die je nodig hebt! Zelf heb ik 2 jaar geleden de diagnose gekregen via adhd-centraal (zit in Rotterdam). Daar ben ik toen een traject gaan volgen en met medicatie begonnen wat zoveel heeft geholpen 😮 ! Er zijn helaas een hoop ggz instellingen die er bizar weinig verstand van hebben.. Ben zelf bij 2 ggz instellingen geweest voordat ik er zelf voor ben gaan betalen (bij adhd-centraal) en eindelijk goede hulp kreeg. Ik hoop dat je bij een goed iemand terechtkomt! 🙂

        • Iris

          Ah wat goed om te horen! Ik heb het diagnose-traject een paar geleden al doorlopen, maar heb toen gezegd dat ik geen behandeling wilde (alleen medicatie een tijdje gedaan) omdat ik toen heeeeel eigenwijs was, haha. Daar waar ik nu naar toe ga ben ik destijds ook geweest en zij zijn gelukkig wel goed gespecialiseerd in ADHD. Als je in de basis GGZ zit is dat vaak ook al veel minder. Dus daar heb ik gelukkig wel vertrouwen in 🙂 Naar ADHD-centraal had ik nog gegoogeld trouwens omdat ik daar veel goede dingen over hoor, maar de dichtstbijzijnde vestiging is voor mij nog steeds best ver weg helaas, anders had ik dat ook overwogen.

          Heel erg bedankt voor je reactie, vind het zo fijn om te horen dat het je zo goed hielp. Dat soort berichten maken me heel optimistisch en dat kan ik nu wel gebruiken, dus dank je wel! 🙂

  2. Eline

    Ik ben zo trots op je Iris! Zorg goed voor jezelf, ik sta vierkant achter je (en Steve en Ollie, want die zijn ook allebei helden) 🌻

  3. Adinda

    Wat fijn om wat van je te lezen! Neem de tijd, wees lief voor jezelf. De rest komt wel weer.

  4. Ang

    Wow, voor mij is deze blog echt zo herkenbaar. Ik ben zelf nooit gediagnostiseerd met adhd, want heb bewust toen ik bij de psycholoog liep voor geen diagnose gekozen. Maar het voelt ook heel fijn om dit te lezen en te ervaren als herkenbaar. Dat struggles ergens vandaan komen. Vond jij het fijn om een diagnose te hebben? Of voelt adhd nu als een label? (Waar je veel reacties op krijgt..)
    Echt heel knap dat je zo voor jezelf durft te kiezen. Ik denk dat het nu aankomt op de zoektocht naar hoe je je leven kan inrichten zodat het voor jou echt werkt.

    • Iris

      Ik denk dat het erg verschilt per persoon en in welke situatie je zit, maar voor mij heeft het in ieder geval echt een wereld van verschil gemaakt en ben er héél blij mee dat ik het heb laten onderzoeken/diagnosticeren. Ik had daarvoor last van depressies en m’n leven was een enorm zooitje (ik sliep overdag en was ’s nachts wakker, functioneerde op blikjes red bull en haalde al een jaar alleen maar onvoldoendes) en had altijd het gevoel dat er iets ‘mis’ met me was, maar dat ik niet goed wist wat.

      Dus met de diagnose en door veel te lezen over ADHD vielen heel veel puzzelstukjes op hun plaats en kon ik zelf al veel dingen veranderen aan mijn leven waardoor het veel beter ging. Ik was gewend om de labels lui/ongemotiveerd te hebben, dus een ADHD-label maakte het voor mij veel positiever. Ook om het uit te leggen aan mijn omgeving trouwens!

      Dank je wel <3

      • Ang

        Bedankt voor je reactie! Het lijkt me fijn om op die manier problemen te kunnen verklaren. Ik was bang dat het ook een excuus zou kunnen worden. ‘Ik hoef niet te werken aan te laat komen want het komt door adhd (of iets anders), zoiets. Maar ondertussen blijf ik gefrustreerd en vaak boos op mezelf omdat dingen niet lukken of dat alles een chaos blijft.. dus wellicht is het voor mij ook juist fijn. Ik herken ook het idee van ongemotiveerd zijn en tegelijk toch heel veel willen.
        je wacht nu dus op een specifieke behandeling? Ben heel benieuwd hoe dat voor je gaat zijn. Aan de andere kant zou ik het ook begrijpen als je dat niet zou delen.

  5. Janneke

    Lieve iris,
    wat een mooie post. Knap dat je voor jezelf zo duidelijk hebt waar je moeite mee hebt! Ik hoop dat de behandeling je straks wat handvatten kan geven, zodat je je wat fijner voelt. Neem de tijd, denk aan jezelf en alle goeds! x

  6. Anders moet je maar een pagina grote advertentie nemen hoor, dan kom ik elke dag even een paar keer klikken. Take care ❤️

  7. Femke

    Wat een mooi, eerlijk stuk! Het is logisch dat je liever had gezegd dat je jezelf weer helemaal tóp voelt, maar dit is ook een waardevolle conclusie. Ontzettend knap dat je die tijd wil nemen en daadwerkelijk ook neemt voor jezelf en bovenal dat je hier zo open over bent. You go lieve Iris! X

  8. Iris

    Ik vind het zo knap van je dat je zo eerlijk bent en ook de tijd hebt genomen om voor jezelf te zorgen. Super leuk dat je weer een beetje gaat beginnen, maar inderdaad rustig aan is helemaal prima! Gewoon lekker de dingen doen wanneer het wil. Je bent echt een topper! <3

  9. Benthe

    Niet inhoudelijk, maar wel ook belangrijk: Wat een prachtige foto’s!!!!

  10. Mooi verwoord, en heldere uitleg! Goed om jezelf denken lieve Iris. Dat zou ik ook wat beter moeten doen. Dus je artikel is voor mij nog leerzaam ook. Take care!

  11. Linda

    Oh, het is zo oneerlijk dat je dondersgoed weet hoe je precies in elkaar steekt en dat je het toch niet alleen helemaal aankan. Het is niet alsof je niet je best doet! Wel weer knap dat je realistisch blijft en genoegen neemt met aanmodderen, totdat je eindelijk bovenaan die wachtlijst komt.
    Slapen en wandelen zijn altijd de beste adviezen ooit bij ALLES (behalve een gebroken been), dus ik ben blij om te zien dat dat je goed afgaat. Komt de rest straks ook weer!

    • Iris

      Oh ja het is echt precies wat jij zegt waarom het ook zo frustrerend is! Helemaal met mijn supereigenwijze ziel want ik wil altijd zo graag alles zelf doen en oplossen, niet altijd de meest handige eigenschap, kuch. Dank je wel 😀

  12. Ik vind het echt heel knap van je dat je zo voor jezelf kan kiezen, ook al kost het je misschien moeite. Heel belangrijk dat je dit doet!
    Ik herken mezelf in je verhaal. Mensen in mijn omgeving hebben me al vaker gevraagd of ik me niet op ADD zou willen laten testen, maar ik wilde nooit. Na jouw verhaal gelezen te hebben begin ik toch wel weer te twijfelen.
    Ik hoop dat er een stijgende lijn voor je blijft inzitten! 🙂

    • Iris

      Ah dank je wel! Ja het is heel persoonlijk hoor, ik kan het ook goed begrijpen als je juist niet zo’n diagnose-proces wil doorlopen en een ‘label’ krijgt. Het heeft voor- en nadelen en ik heb er zelf destijds ook lang over getwijfeld. Voor mij wegen de voordelen in ieder geval enorm op tegen de nadelen 🙂

  13. Audrey

    Lieve Iris, hoe graag ik je blogjes ook lees: waag het niet om er te veel te schrijven de komende tijd 😉 Zet dat ‘zelfzorg is prioriteit nummer 1’ maar op een groot bord naast je computer ofzo, haha. Doe rustig aan!

    • Iris

      Haha dit is zo lief! Steve heeft me al opgedragen om achter m’n computer vandaan te komen om een wandeling te maken met Ollie want ik ben alweer veel te hyped om allemaal internetdingen te doen, haha. Ik moet dat eigenlijk als grote pop-up op mijn scherm krijgen na een X aantal toetsaanslagen :p *zet computer snel uit*

  14. Wilma

    Wat heb je een goed verhaal geschreven. Ik weet een beetje over de ellende die er in je hoofd om kan gaan,over functioneren, over hulp zoeken. Ik deal al 35 jaar met een zieke zoon. Autistisch en ernstige dwanghandelingen, smetvrees. Ik weet hoe erg de zoektocht naar een passende diagnose en behandeling is. Een beetje hoe je je moet voelen in je hoofd. Hulde voor Steve en voor je familieleden die er toch voor je zijn. Hele horden mensen gaan voor zaken die met je brein te maken op de loop, zelfs familie. Sterkte voor je en Steve.

    Kwam eigenlijk alleen op de fb pagina, maar deze pagina staat nu bij m’n favorieten. Groetje

    • Iris

      Oh jeetje, ja ik snap het, lastig is dat. Ik ben ook héél blij met al het begrip van vrienden/familie. Ik denk dat mijn blog daar ook wel aan bijdraagt, dat ik het hier rustig onder woorden kan brengen (gewoon in een gesprek lukt me dat minder goed) waardoor mensen het beter begrijpen. Dank je wel!

  15. Maud

    Ha lieve Iris, wat doet het mij goed om deze post te lezen. (Ik wist via Patreon al wel dat ‘ie zou komen :-))
    Je blogpost maakt mij blij en verdrietig. Blij dat het iets beter gaat dan een paar weken terug. Verdrietig omdat je verhaal over adhd (wat het wel en wat het niet is), zoveel herkenning bij mij oproept. Ik heb dan wel geen adhd, maar mijn vriend wel en ik herken zoveel van wat je schrijft bij hem. Nu gaat het op het moment gelukkig heel goed hier, en is het leven van mijn vriend op het moment zo ingericht dat de adhd hem nog maar weinig in de weg zit. Maar er zijn ook andere tijden geweest. Ik hoop dat je o.a. met de therapie uiteindelijk ook zo jouw manier van leven vindt waarbij je goed in je vel mag zitten. Veel succes! Stel niet te hoge eisen aan jezelf en probeer lief voor jezelf te zijn 😉 Oh, en wat goed om te lezen dat Steve je zo steunt 🙂

  16. Daphne

    Wat een ontzettend duidelijke en eerlijke blog. Ik vind dat zo knap, dat je hier zo open over durft te zijn! (En tegelijkertijd denkt mijn hoofd: waarom niet? Het taboe op GGZ, psychische perikelen ed is zooooo 18e eeuws!) Ik weet zeker dat zoiets (er open over praten) niet alleen jezelf helpt, maar ook de mensen om je heen, én je lezers!
    En ookal mis ik je blogposts, ik gun het je enorm dat je de tijd neemt die je nodig hebt. Ookal duurt het een halve eeuwigheid, take your time! Wij (ik spreek even namens alle trouwe lezers hiero) wachten geduldig. Zoals je zelf al schreef: zelfzorg is prioriteit! En in de tussentijd is er het dikke archief van je blog, vol met heerlijke verhalen. 🙂
    Ik wens je een hele fijne dag, met een schouderklopje voor Steve, en een aai voor Ollie!
    From Utrecht with love.

    • Iris

      Ah dankje! Ik hoop het heel erg, vind het heel fijn als mijn ‘ellende’ ergens aan kan bijdragen haha. Dan voelt het minder nutteloos. Daarom houd ik ook zo van mijn blog; fijn om voor mezelf dingen op een rijtje te zetten, maar ook zodat vrienden/familie beter snappen wat er nu aan de hand is en dat andere lezers er hopelijk ook nog iets aan hebben 🙂 Vind het heel jammer dat er soms nog zo’n taboe op psychische klachten ligt, want dat maakt het vaak alleen maar erger! Heel lief jouw reactie, dank je wel 😀

  17. Soraya

    Je blog raakt me. Ik hoop dat je de tijd voor jezelf neemt en oprecht blij kunt zijn met elk (klein) ding wat wel lukt. Heel stoer dat je ons een kijkje in je brein gunt. Rust goed uit en heel veel liefs en sterkte!

  18. Herkenbaar wat je schrijft (ik loop zelf al jaren te denken dat ik misschien ook ADHD heb, maar na het lezen van het boek Quiet… had jij die ook niet gelezen?, ben ik denk ik gewoon introvert, ha! Maar alles kwijt zijn en chaos, ja. Huismus, ja!) en ik vind het knap dat je (normaal gesproken) zoveel doet!! En ook heel knap dat je nu juist rust neemt. Ik hoop dat het beetje bij beetje wat beter met je zal gaan en tot die tijd wacht ik geduldig op je leuke blogs 🙂 (Mental) health gaat altijd voor! <3

    • Iris

      Oeh ja dat vond ik een heel goed boek! Er is nu ook een Nederlands boek uit, als een aanvulling op Quiet, ben ik ook erg benieuwd naar. “Ik moet nog even kijken of ik kan” is de titel (love it haha). Ik denk ook niet dat het veel uitmaakt welke naam je eraan kan geven zolang je zelf je draai maar kan vinden. Tenzij je echt vastloopt in dingen, dan is er misschien meer aan de hand dan alleen introvert zijn. Ik ben zelf namelijk ook een super-introvert dus het kan ook wel heel goed naast elkaar bestaan. Niet dat ik je nu van alles probeer aan te praten hoor haha.

  19. Margriet

    Wauw, vet veel liefde voor jou lieve Iris! En liefde voor AD(H)D, want dat kan het wel gebruiken.

  20. Iris

    Het is balen dat je je nu nog niet goed voelt, maar je hebt wel een duidelijk plan overgehouden aan de afgelopen paar weken. Hopelijk valt die ellenlange wachtlijst uiteindelijk toch een beetje mee en kun je weer vooruit. Voor de tussentijd: veel liefs en ik blijf je volgen (oké, dat zinnetje klinkt tamelijk creepy, maar je snapt vast wat ik bedoel <3 ).

  21. Ester

    Weer heel erg herkenbaar. Dankjewel voor deze post 😊. Zorg goed voor jezelf!

  22. Karin

    Oh lieve Iris, dit is zo herkenbaar.. Ik heb zelf ook ADD en wat is het leven soms een rommeltje. 3 vuilniszakken in de keuken en torenhoge afwas om nog maar niet te spreken over de troep van de rest van het huis. Eigenlijk een weerspiegeling van mijn hoofd. Het is echt heel knap hoe je de rust neemt om bij te komen en nu langzaam aan weer gaat beginnen!

    Tip voor paniekaanvallen: Een fidgetcube! Ik heb sinds 2 weken een fidgetcube hihi. Die houd ik altijd in mijn jaszak als ik ver van huis ben en als ik een paniek voel opkomen, ga ik met die cube zitten frutselen. Voor mij werkt het heel therapeutisch en mijn gedachten gaan naar de cube. Misschien helpt het jou ook? Of een tangle meenemen zou ook nog wel eens kunnen werken! 😀

    Heel veel succes met het oppakken van het bloggen! Ik vind je blog echt heel tof! Maar blijf wel rustig aandoen hoor en neem de tijd, hoe enthousiast je ook bent haha!

    • Iris

      Haha de troep/afwas/vuilniszakken is heeeel herkenbaar. Toevallig zag ik gisteren een fidget cube in een winkel en twijfelde nog of ik die moest kopen! Nu heb ik spijt dat ‘m niet heb meegenomen. Kan nog 😀 Dank je wel!

  23. Janine

    Eigenlijk vind ik het wel fijn om te lezen (wow, dat kan heel lullig overkomen maar zo is ‘t niet bedoeld) want ik heb dus hetzelfde en mensen herkennen soms wel de H van hyperactief en vaak niet. Plus dat ik en mijn omgeving nog wel eens willen onderschatten waar mijn grenzen liggen en hoeveel impact het heeft, want het heeft veel impact (hoewel ik ook nog andere dingen ernaast heb hoor). Het is ook gewoon niet makkelijk om alle ballen in de lucht te willen houden als je hoofd niet meewerkt en njah, het is gewoon stom soms (buiten hyperfocus, ik hou van hyperfocus). Anyhow wat ik denk ik vooral fijn vind is de herkenning en natuurlijk niet dat het niet lekker met je gaat! Ik hoop dat je wat aan het ggz-traject gaat hebben en je een beetje lief voor jezelf kan zijn intussen (en anders veel Ollieknuffels).

    • Iris

      No worries, ik snap helemaal wat je bedoelt! Ik vind het ook heel fijn om zelfde soort ervaringen te lezen, dat ik weet dat ik niet de enige ben. Is toch een geruststellende gedachte! Ik hoop het ook, dank je wel 🙂

  24. Linda

    Wat een fijn artikel heb je erover geschreven. Ik vind je openheid enorm knap en het is trouwens ook leerzaam! Ik weet inmiddels aardig wat over ADD en ADHD (ik werk in het voortgezet onderwijs en daar hebben we nu ‘passend onderwijs’ waardoor ik ook soms leerlingen heb met bijvoorbeeld ADD, ADHD of een vorm van autisme – en iedereen is toch weer anders ook), maar alsnog stond er voor mij ook nieuws in (bijvoorbeeld dat het eigenlijk allemaal ADHD is, ook wat wij ADD noemen, wist ik niet!). Erg interessant!
    Voor jou is het helaas niet ‘interessant’ maar real life en je moet er iedere dag mee dealen. Ik wil in ieder geval zeggen dat het zó knap is dat je nu meer voor jezelf bent gaan kiezen; ik hoop dat de wachtlijst snel weg is en je goede, fijne hulp kunt krijgen. Ook dikke knuffels natuurlijk, ook voor Steve en Ollie <3

  25. Marieke

    Ik snap en herken je struggles helemaal. Ik heb zelf ADD en yep, het kost heel veel energie om alles goed op orde te krijgen (en te houden). Neem de tijd, doe rustig aan 😘

  26. Neelke

    De chaos is erg herkenbaar. Ook al heb ik geen ADHD. Ik hoop dat je snel goede hulp vind en je hier mee aan de slag kan. Vooralsnog heel fijn dat je jezelf de ruimte geeft om dit aan te pakken/rust te nemen, heel belangrijk! Dus sterkte lieve Iris!

  27. Linda

    Dank je wel voor je hele duideljke uitleg. Fijn dat je verbetering merkt en ook weer zin krijgt in je werk. Jammer dat je zo lang op de wachtlijst moet staan, maar als ik het zo lees, dan benut je deze tijd ten volle, iets wat je straks alleen maar ten pas zal komen als je therapie start. Ik heb onwijs bewondering voor de manier waarop je dit allemaal doet. Ik kijk uit naar nieuwe artikelen, maar het meest belangrijkste ben jij. 😘

  28. Romy

    Ik vind je uitleg echt heel verhelderend. Eerlijk is eerlijk, ook ik wist niet dat ADHD meer was dan de variant met hyperactiviteit. Ik kan me voorstellen hoe lastig het voor je moet zijn om van alles te willen, maar het niet te kunnen. En al helemaal als mensen dan ook nog eens precies denken te weten waar het door komt of je een andere diagnose voorstellen. Ik vind het superstoer dat je ondanks alles zo positief bent en jezelf nu eindelijk echt op de eerste plaats zet. Voor mij klinkt het niet alsof je wat aanmoddert, maar alsof je ook in je eentje al heel bewust supergoede stappen zet. Daar mag je best wel een beetje boel trots op zijn 🙂 Heel veel sterkte de komende tijd en pas goed op jezelf!

  29. Wat mooi dat je hier zo eerlijk over bent! Hopelijk voelt het goed om het van je af te schrijven en je helpt hier vast ook anderen mee! Een dikke knuf van mij <3

  30. Rianne

    Kan niet anders zeggen dat ik je veel sterkte wil wensen Iris! Zolang dat positivisme er maar in zit; inderdaad, alles komt goed 🙂 Ik kan me goed voorstellen dat je geen zin hebt in allemaal complottheorieën van wat mensen denken, je moet gewoon vooral lekker je eigen ding doen, en datgene wat goed voelt!

  31. Lilian

    Wat fijn dat het weer wat beter met je gaat. Ik ben momenteel via meditatie aan het proberen om meer focus/concentratie te krijgen en het werkt echt fantastisch. Ik was als kind altijd al een dromer, moest altijd nablijven omdat er niks af was enzo, dus ik dacht dat het ‘nu eenmaal mijn karakter’ was, maar ik oefen de hele dag en ik focus echt veel beter, ben veel productiever. Leer overigens met meditatie ook om wat liever voor mezelf te zijn en niet teveel te oordelen. Dat kan je misschien ook wel gebruiken. Stel je nou voor dat je in een wereld zou leven waar je gewoon afgeleid mag zijn, waar je gewoon je energie mag steken in dingen die je écht leuk vindt, waarin je mag bankhangen als je het niet meer trekt en waar je afspraken mag afzeggen omdat je er geen in hebt. Die wereld heb je zelf in de hand 🙂

    En nu klink ik een beetje zweverig, maar ik ben de dochter van een Groningse fabrieksarbeider, dus ik bén nuchter 😉

  32. Suuz

    Wat een goede keuze van je.
    Voor mij is dit heel herkenbaar (Heb zelf ook add) Heb tijdens mijn studie een moment gehad dat het me echt niet meer lukte en toen een groepstherapie gedaan. Dat was echt super nuttig. Na mijn studie viel ik in eenzelfde dip van faalgevoelens en ben ik weer een paar weken naar de psycholoog gegaan. Heeft me weer even op de rit gekregen! Nu weer meer vaste structuur in mijn leven dus dan gaat de boel me weer makkelijker af. Ook al is de drempel soms hoog om in therapie te gaan, het kan alleen maar goed doen denk ik! En wat super dat je jezelf nu op één zet!!!

  33. Tessa

    Hee jij ben een mooi mens en kan hier door heen komen! You can you this ❤️ hopelijk hebben ze snel tijd voor je!

  34. Marianne

    Lieve Iris, ik heb heel veel bewondering voor je en wens je veel sterkte. En ik ben blij voor je dat je Steve naast je hebt.
    Liefs, Marianne

  35. Renske

    Heel goed geschreven Iris. Ik heb de afgelopen maand veel aan je gedacht en gehoopt dat je een beetje beter met alles kon dealen, gewoon voor jezelf. En ik hoop vooral dat je niet te snel weer alles oppakt, maar goed aan de slag gaat met jezelf en jezelf daar ook de tijd voor gunt. Ik denk dat ik namens alle lezers spreek dat wij hier toch wel zijn, al duurt het nog een maand of een jaar! You can do it. Trots op je.
    (ik reageer normaal eigenlijk niet maar ik ben al een jarenlange meelezer en ik voel me toch betrokken bij je!)

  36. Ine

    Wat mooi en eerlijk geschreven! Wat goed dat je eerlijk durft toegeven dat het momenteel wat minder gaat want ik denk dat veel mensen dit veel te vaak verdringen en aan de perfectie willen voldoen. Het is goed dat je dit durft toegeven en dat je tijd neemt voor je eigen gezondheid. Stapje voor stapje geraak je er wel!
    P.S. Ik vind je foto’s echt prachtig!

  37. Lisa

    Hoi Iris,

    Ook ik wil naar aanleiding van je blog je even een hele bups positiviteit sturen! Alhoewel, ik vind je al best wel positief overkomen in deze blog. Dat geeft moed, vind ik echt knap van je. Want achter elke regenwolk schijnt een gouden zonnetje, ook al lijkt dat soms niet zo.
    Ik volg je voornamelijk op insta en geniet elke keer van je foto’s en instastory’s met Ollie de beagle, wilde ik ook nog even gezegd hebben. Zoals we hier in het hoge Noorden zeggen: kop d’r veur, schouders d’r onder! Sterkte!

  38. Anneleen

    Lieve Iris, ik vind het zo fijn, knap én moedig dat je hier zo open over schrijft! Zelf vind ik het namelijk een hel om aan te geven dat het eigenlijk weer een stuk minder goed met me gaat… Ik geniet de laatste tijd ook regelmatig van mooie wandelingetjes, het maakt je hoofd toch een beetje leger en de natuur is nu zo mooi met al die herfstkleuren! Ben blij dat je je al wat beter voelt, blijf goed voor jezelf zorgen en neem de rust wanneer je deze nodig hebt! <3 Ik kijk alvast wel uit naar je blogjes!

  39. Goed uitgelegd…..
    Petje af voor jullie…..
    Fijn om even te lezen over hoe en wat….

    Sterkte en neem alle tijd……

    Liefs en hartelijke groeten…..

    Xoxo

  40. Vivian

    Je komt er wel 🙂 ik kan me heel goed voorstellen hoe frustrerend het is om verkeerd begrepen te worden en in het reine moeten zien te komen met een diagnose, maar goed dat je voorzichtige stapjes zet en zo optimistisch bent!

  41. Wat naar dat je je nog steeds niet helemaal 100% voelt 🙁 Maar overbelasting kan echt lang doorwerken, en van het overcompenseren kun je daadwerkelijk een burnout krijgen.

    Ik heb in 2008 een diagnose ADD gekregen (met wat kenmerken van autisme spectrum), omdat de decaan me doorstuurde met het idee dat ik dat had. Vorig jaar bleek echter dat autisme veel beter past – is altijd onderbelicht geweest, en er was een burnout voor nodig om erachter te komen.

    Ik had op de campus van de UT een hele fijne psycholoog genaamd Saskia (weet helaas haar achternaam niet meer) die gespecialiseerd was in ADHD en autisme, dat was echt heel fijn! Helaas werd ze ziek, ik weet niet of ze alweer aan het werk is, maar je zou kunnen kijken of je misschien bij haar terecht zou kunnen.

    • Iris

      Oh wat fijn! Ik ga even googelen. Dat is dus niet alleen voor studenten/medewerkers van de UT? Aangezien ik daar niet meer studeer. Ik moet nog even kijken of dat wel kan, want ik wil sowieso mijn plekje op de wachtlijst bij spec. ggz niet kwijt en volgens mij mag je niet op twee wachtlijsten tegelijk staan voor dezelfde klacht/soort zorg. Maar sowieso bedankt voor de tip 🙂

      • Ik weet niet zeker of je op de praktijk van de Campsuhuisarts UT terecht kunt, maar je kunt er op zijn minst haar volledige naam wel achterhalen denk ik! Volgens mij werkte ze niet fulltime op de campus, misschien heeft ze nog een praktijk ernaast.

        • Iris

          Oh bij de campus huisartspraktijk zit ik! Ik ga het uitzoeken (als m’n hoofd er weer wat meer naar staat). Dank je!

  42. Claudia

    Oh oh oh wat een herkenning! Wat fijn dat je er zo over schrijft en daarbij ook nog uitleg geeft. Ik heb nog steeds de neiging om dit te laten lezen aan bepaalde mensen die er nog steeds niks van snappen….
    Ik ben 51 en volg jou met heel veel plezier! Ben ook gediagnostiseerd met ADD toendertijd. Nu zou dat ADHD-c zijn.
    Pfffft ik heb absoluut een weg gevonden om goed te functioneren maar deze periodes, die jij nu meemaakt, komen met regelmaat voorbij. Want het blijft een vermoeiende kwestie om ‘normaal’ te functioneren. Ik gebruik geen medicatie maar heb wel wat andere wegen bewandeld die voor mij werken. Ik hoop dat jij ook jou weg hierin vind! Voor tips mag je me altijd benaderen…
    Heb alle respect voor je en doe gewoon wat goed voor je is, al is dat maar een paar uurtjes.
    Wij blijven je toch wel volgen want je bent nu eenmaal een superleuke meid!
    Liefs

    • Iris

      Dit vind ik zo aardig, dank je wel voor je fijne reactie 🙂

  43. Ten eerste chappo voor de uitleg! Echt super goed dat je dat even doet, vooral voor een artikel zoals dit. En verder klinkt het alsof je ondertussen een soort acceptatie in het kutte hebt kunnen vinden. Ik snap dat het allemaal nog lang niet over is en het nog een lange weg is, maar iets accepteren en daarmee het er laten zijn is zo ontzettend goed én knap! Neem je tijd, doe wat goed voelt en voel je niet verplicht, dan kom je er uiteindelijk vele malen sterker uit. <3

  44. Tessa

    Wauw. Op een enkele reactie na ben ik altijd een stille meelezer, en hoewel ik geen ADHD heb, herken ik me toch wel in veel dingen die je schrijft. Het voelt een beetje dubbel om dit te zeggen, maar het doet mij in elk geval goed om op deze manier herkenning te lezen. Dankjewel daarvoor.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies waarmee gegevens worden verzameld, gebruikt en gedeeld. Meer informatie

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services De cookie-instellingen op ikbenirisniet.nl zijn ingesteld op 'toestaan cookies'. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van de cookie-instellingen of klikt op "Accepteren", ga je akkoord met deze instellingen.

Sluiten